Contra erroresgrecorum

innaſcibilitas ⁊ paternitas nullo mō ſunt filij ſedſolū pr̄is. Patet aūt ex p̄miſſiſ ab eo: ꝙ loquit̉ deeēntialibus attributis. Premittit .n. ꝙ quecūqꝫnaͣliter dicunt̉ ineſſe patri om̄īa illa inſunt filio: ſicut vita: veritas: lux: ⁊ hmōi. Hec āt dicunt̉ eſſeꝓpria patri nō in reſpectu ad filium: neqꝫ filio inreſpectu ad pr̄eꝫ: ſꝫ vtriqꝫ in reſpectu ad creaturācui in ꝯparatiōe ad deū nō ꝓprie p̄dicta conueniunt: qꝛ ꝓprium h̓ dicit̉: nō qd̓ cōuenit vni ſoli: ſedquod ꝓprie ⁊ vere alicui ꝯuenit ẜm ſe ꝯuenit.¶ Quomodo intelligit̉ ꝙ pr̄ neqꝫ filio neqꝫ ſpūſancto indiget ad ſui ꝑfectionē.CA. VII.Tem pōt eſſe dubiū ꝙ athanaſius dicit inepl̓a ad Serapionē ꝙ pater per ſe ⁊ in ſeſine alicuius indigentia plenus ⁊ ꝑfectusexiſtens deus ad ſui perfectioneꝫ: neqꝫ filio: neqꝫſpūſancto indiget. Ꝙ .n. pater nō ſit indigens dubium nō eſt: ſic .n. neqꝫ filius: neqꝫ ſpi. ſanctus indigens ē. Illud .n. ꝓprie eſt indigēs cui in ſe ꝯſiderato aliquid deeſt ad ſuam ꝑfectionē: quod nō p̄tdici: neqꝫ de patre: neqꝫ de filio: neqꝫ de ſpi. ſancto: ſed tn̄ patet ꝙ nō poſſit eſſe pater ꝑfectus: niſi filiū haberet: qꝛ nec pater ſine filio eſſet: nec eētdeus ꝑfectus: niſi haberet verbuꝫ: ⁊ niſi haberetſpiramē vite: ſicut idem athanaſius dicit in tertio ſermone geſtorum niceni ꝯtilij ſic inquiēs dearrianis qui negabāt filium ⁊ ſpi. ſanctum eſſe cōſubſtātiales patri. Dicunt ſterilē eſſe ⁊ infructuoſam naͣm pr̄nam: que oībus rebus inſitam ⁊ ꝓpagatiuam ſil̓ium dedit naͣm: ⁊ mutum faciunt patrem ⁊ ſine verbo qui oībus rōnalibus facultatēdedit loquendi. Mortuū etiā ip̄um patrem dicunt ⁊ expertam viuentis naͣe inqͣꝫtum .ſ. negantſpi. ſanctum coeſſentialē patri: in quo apparet ꝙnō eſſet pater deus perfectꝰ: niſi filium ⁊ ſpirituꝫſanctum haberet. Idem etiā athanaſius dicit inepl̓a ad Serapionē: ꝙ pater nō potuit creare creaturam: niſi ꝑ verbum: ⁊ deficandis creaturis ſenō pōt cōicare niſi per idem verbū. Et ſil̓iter necfilius niſi in ſpū ſancto. Cōmune ergo ē patri ⁊ filio ⁊ ſpū ſancto ꝙ nullus eorum ſit indigēs. Itemcōe eſt cuilibet eoꝝ ꝙ nullus ſine alijs duobꝰ pōteſſe deus ꝑfectus. Sed hac rōne ꝓprie de pr̄e dicit athanaſius: ꝙ ad ſui ꝑfectionem filio ⁊ ſpi. ſancto nō indiget: qꝛ ip̄e ſuaꝫ perfectionem nō hꝫ abalio. Filius aūt ⁊ ſpi. ſanctus ſuā ꝑfectioneꝫ habēta patre. Un̄ idem athanaſius dicit in epl̓a ad ſerapionem. Non rōne filij: nec rōne ſpi. ſan. pr̄ exiſtit plenus beatꝰ deus. Neqꝫ .n. a ſupͣ ſe hꝫ a quoſit: neqꝫ ab infra ſe hꝫ a quo habeat .i. ꝙ ſit a filio:vel a ſpi. ſancto.¶ Quo intelligit̉ ꝙ ſpi. ſauc. dicitur ingenitusCA. VIII.Tem videt̉ eē dubiū ꝙ Gre. nazanzenin ſermone de epiphania dicit ꝙ ſpi. ſan.

ẜm ꝙ eſt in deo ꝓcedit: vt ſit ingenitus ⁊ nō filiꝰmedius ingeniti genitiqꝫ. Non .n. videt̉ ꝙ ſpūsſanctus īgenitus dici poſſit. Hill̓ .n. dicit in librode ſynodis ꝙ ſi quis duos ingenitos: dicit: duosdeos facit. Item athanaſius dicit in epl̓a ad Serapionem ꝙ nō eſt ingenitꝰ ſpi. ſan. qꝛ ī principiatum eē ⁊ ingenituꝫ ſoli deo patri catholica eccl̓iaꝯgregata apud nicena recte ⁊ fideliter attribuit.⁊ de ſolo patre hoc eē credēdum ⁊ predicandumtoti mundo ſub anathemate mandauit. Sed dicendū ꝙ ingenitꝰ dupliciter accipi pōt. Uno mōꝓ eo qd̓ caret pͥncipio: ⁊ ſic ſoli pr̄i conuenit: vt exdictis athanaſij pꝫ. Alio modo ꝓ eo quod nō eſtgenitum: lꝫ ſit pͥncipiū hn̄s: ⁊ ſic nō ſolū. Gre. nazanzenus in v̓bis p̄miſſis: ſed etiā Hier. in regulis diffinitionū ꝯͣ hereticos ſpm̄ ſan. dicit eſſe ingenitum.¶ Qūo intelligit̉ ꝙ ſpūſſanctus dicit̉ mediꝰ patris ⁊ filij.GA. IX.Tem in p̄miſſis verbis Gre. nazanzenidubiū eſt ꝙ dicit ſpi. ſanctū eſſe mediū ingeniti genitiqꝫ .i. patris ⁊ filij: cuꝫ magisdicat̉ eē tertiꝰ vl̓ tertia in trinitate ꝑſona: vt ſupͣhabitum ē. Sed dicendū ꝙ nō dr̄ eſſe mediꝰ ẜmordinem enumeratōis ꝗ reſpondet ordini originis. Sic .n. filius medius eſt īter pr̄em ⁊ ſpm̄ ſanctum: ſed dicit̉ medius quaſi cōis nexus amborum. Eſt .n. cōis amor patris ⁊ filij. Et ſil̓iter exponēdum eſt ꝙ epiphanius dicit in libro de trinitate ꝙ ſpi. ſanctus ē in medio patris ⁊ filij.¶ Nūo intelligit̉ hoc qd̓ dicit̉: ꝙ ſpūſſanctus ſitymago filij.CA. X.Tem in pl̓ibus locis haꝝ aucͣtatum dr̄ ꝙſpūſſanctus ſit ymago filij: ſicut athanaſius dicit in ſermone tertio niceni ꝯcilij. ſpiritus fan. patris ⁊ filij vna deifica ⁊ viuifica dr̄: ⁊eſt vera ymagno filij: ip̄um ꝑ oīa in eſſential̓r tenens: naͣliter repn̄tans: quēadmoduꝫ ⁊ filius eſtymago patris: ⁊ in epl̓a ad ſerapionē. Spūs ſan.ip̄m filiū in ſe ꝯtinet naͣliter tanqͣꝫ eius vera ⁊ naͣlis ymago. Item Baſilius. Spus ſan. dicit̉ digitus: ſpiramē: vnctio: ſufflatio: ſenſus xp̄i: ꝓceſſio:ꝓdductio: miſſio: emanatio: efluctio: effuſio: vaporatio: ſplendor: ymago: caracter: deus verus.Et iterum ſpūſſanctus a patre ⁊ filio virtus vera ⁊ naturalis ymago pr̄is: ⁊ filij exiſtit ipſe vtrūqꝫ nobis naturaliter repreſentās. Apud latinosautem non conſueuit dici ꝙ ſpūſſanctus ſit ymago patris vl̓ filij. Dicit enim Aug. in. 6. de trini.ꝙ verbum ſolus filius accipit̉: ⁊ ꝙ ſic verbum dicitur qūo ymago: ⁊ ꝙ ſolus filius eſt ymago pr̄isquēadmodum ⁊ filius. Ricardus etiam de ſancto victore in ſuo li. de trinitate aſſignat rōnemquare ſpūſſanctus nō poſſit dici ymago ſicut filiꝰqꝛ .ſ. lꝫ patri ſit ſimilis in naͣ ſicut ⁊ filiꝰ: non tamē