Opuſculumprimum

filio ſuo inenarrabiliter genuit. Et iteruꝫ ſicut pater habet vitam in ſeip̄o: id eſt naturam viuamſpirantem: ſic dedit ⁊ filio vitaꝫ habere in ſemetipſo: hoc eſt eandem naturam genuit in filio ſpiratem ſpum̄ viuum. Et infra dicit patris: ⁊ filijvnam eſſe deitatem naturaliter ſpirantē vnumſpiritūſanctum. Ex quibus verbis habetur ꝙ natura diuina ī filio ſit genita ⁊ in patre ⁊ filio ſit ſpirans. Item Cirillus in libro theſauroꝝ contra hereticos. Uirtus increata ⁊ genita in filio: filij eſtper omnem modum nature paterne. Et iterumPater filio dedit vitam: id eſt vitā ſuam naturalem genuit in filio. ¶ Item Baſilius. Ipſe filiusquem dat nobis pater eſt deus de deo: eſſentialiter genitus habens in ſe totam eſſentiam patrisgenitaꝫ. ¶ Item Athanaſius dicit in epiſtola adSerapionem eſſentiā diuinam in ſpiritu ſanctoeſſe ſpiratam: dicens ꝙ ſpirituſſanctus eſt vera ⁊naturalis ymago filij per eſſentiam oīmode abeodem in ſe ſpiratam. ¶ Hic autē modus loquēdi calumuioſus eſt: ⁊ in ſacro lateranēſi concilioreprobatum eſt dogma Ioachim qui hunc modum loquendi cōtra magiſtrum Petrum lombardum defendere preſumpſit. Oſtendit enimp̄dictus magiſter Petrus in ꝗnta diſtinctione ꝑmi libri ſentētiarum quas edidit ꝙ cōmunis eſſentia nō generat: nec gignitur: nec ꝓcedit. Et hͦideo qꝛ in diuinis inuenitur aliquid cōmune indiſtinctum: ⁊ aliquid quod diſtinguit̉: ⁊ nō eſt cōmune. Illud ergo quod eſt diſtinctionis ratio indiuinis nō poteſt attribui ei quod eſt cōmune etindiſtinctum: ſed ſolum ei quod diſtinguit̉. Nulla autē alia diſtinctionis ratio in diuinis inuenit̉niſi ex eo ꝙ vnus generat: ⁊ alius naſcitur: ⁊ aliuſꝓcedit. Non ergo hoc ip̄m quod eſt generare vl̓naſci: vel ꝓcedere poteſt eſſentie diuine attribuique eſt cōmunis ⁊ omnino indiſtincta in tribusperſonis. Id autē quod eſt diſtinctum in diuiniseſt perſona vl̓ ypoſtaſis vel ſuppoſituꝫ diuine nature: id eſt quod eſt habens diuinam naturam: ⁊ideo illa que ſignificant vel ſupponere poſſunt ꝑſonam recipiunt congruētem predicationem generationis aut ꝓceſſionis: ſicut hec nomina: pater: filius: ⁊ ſpirituſſanctus ſignificant perſonasdeterminatas. Et hoc nomen perſona: vel yp̄oſtaſis in communi. Unde conuenienter dicitur:ꝙ pater generat filium: et ꝙ filius naſcitur a patre: ⁊ ꝙ ſpirituſſanctus procedit a patre: ⁊ filio etſimiliter ꝙ perſona generat vel ſpiret perſonaꝫ:aut generet̉: aut ſpiretur a perſona. Hoc autē nomen deus: quia ſignificat eſſentiam cōmunen ꝑmodum cōcreti. Significat eniꝫ habentem deitatem poteſt ſupponere ex modo ſue ſignificationis pro perſona. Et ideo etiam huiuſmodi loqutiones cōuenienter conceduntur. Deus generat

deum: deus naſcitur vel procedit a deo. Hoc ātnomen eſſentia: ⁊ diuinitas: ⁊ quecunqꝫ in abſtracto ſignificant: nō habent ex modo ſue ſignificationis: neqꝫ ꝙ ſignificent: neqꝫ ꝙ ſupponant properſona. Et ideo nō proprie: ea que ſunt propriaperſonarum de huiuſmodi nominibus predicātur: vt dicatur eſſentia generans: vel genita: licet quedam horum nominum propinquiora ſintperſonis inquantum ſignificant pͥncipia actuuꝫ:qui ſunt ꝓprie perſonarum: ſicut lumen: ſapientia: bonitas: ⁊ huiuſmodi. Unde ⁊ que ſunt propria perſonarum de talibus minus incōuenienter predicantur: vt cum dicitur filius lumen delumine: ſapientia de ſapientia. Sed eſſentia deeſſentia magis incōuenienter dicitur: Sed licetmodus ſignificandi diuerſus ſit cum dicitur deus ⁊ deitas: tamen res eſt eadem penitus. Et iōꝓpter rei idemptitatē: ſicut vnum de altero predicatur: vt cum dicitur deus eſt deitas vel perſona diuina: ſiue pater eſt diuina eſſentia: ita et aſanctis interdum vnum ꝓ alio ponitur: vt ſic dicatur ꝙ eſſentia diuina generat: qꝛ pater qui eſteſſentia diuina generat: ⁊ eſſentia eſt de eſſentiaquia filius qui eſt eſſentia eſt de patre qui eſt eadem eſſentia diuina. Et ſic exponit Cirillus in libro theſauroruꝫ dicens. Pater de ſe vita viuente ⁊ eſſentia veraciter exiſtente tanqͣꝫ a vera radice generando filium: dat ei naturaliter ſuaꝫ naturalem vitaꝫ ⁊ eſſentiam. Et ſic etiam cum dicitur ꝙ pater genuit naturam ſuam in filio: exponendum eſt ꝙ per generationem ſuam naturamfilio dedit: ſicut ex premiſſis verbis Cyrilli habetur.¶ Quomodo intelligit̉ ꝙ iheſus dicit̉ filius paterne eſſentie.CA V.X hoc etiam patet qualiter exponendūſit quod idem Cyrillus in eodem librodicere videtur. Quomodo ergo iheſusfiliꝰ paterne eſſentie erit creatura. Nōenim dicitur filius eſſentie paterne quaſi a paterna eſſentia genitus: ſed quaſi paternam eſſentiam per generationem accipiens. Et per hūc modum exponenda ſunt omnia que ſimiliter dici inueniuntur. Sicut quod dicitur filius vl̓ ſpūs eēntialiter ꝓcedere. inquātum ꝓcedēdo eſſentiaꝫ apatre accipiunt.¶ Qūo intelligit̉ ꝙ qui ſunt ꝓpria naturaliter patris ſunt ꝓpria filij.CA. VI.Oteſt eſſe dubium ꝙ Cyrillus in eodēꝑlibro theſauroruꝫ dicit. Omnia que patris ſunt ꝓpria naturaliter ſunt ꝓpria ⁊filij. Aut enim hoc intelligitur de eſſentialibus attributis: ⁊ ſic neqꝫ patri: neqꝫ filio ſuntꝓpria: ſed vtriqꝫ cōia: aut de perſonalibus: et ſicque ſunt ꝓpria patris non ſunt propria filij: ſicut