Contra erroresgrecorum

nominatur: omne aūt cauſatum ſub vniuerſitatecreaturaꝝ cōprehēdit̉ apud eos: ⁊ ideo ſi filiꝰ cāꝫdicat̉ habere: poſſet intelligi ꝙ ſub vniuerſitatecauſatoꝝ vl̓ creaturaꝝ cōprehēderet̉. ¶ Tertio:qꝛ de diuinis nō de facili dꝫ homo aliter loqui qͣꝫſacra ſcriptura loquat̉. Scriptura autē ſacra patrem nominat pͥncipium filij: vt pꝫ Io. i. In pͥncipio erat verbum. Nunqͣꝫ aūt dicit pr̄em eē cāmvl̓ filium cauſatū. Un̄ cum cāplus dicat qͣꝫ pͥncipium: nō p̄ſumimus patrē dicere cām: nec filiuꝫcauſatū. Nihil aūt ad originē pertinēs a deo ꝓpͥedicit̉ in diuinis: ſicut hoc nomē pͥncipium: qꝛ .n.ea que ſunt in deo incōprehēſibilia ſunt ⁊ diffiniri a nobis nō pn̄t cōuenientiuſ vtimur in deo nominibus cōibus qͣꝫ ꝓprijs: ꝓpter qd̓ maxime ꝓprium nomen eius dicit̉ eſſe qui eſt: qd̓ eſt cōiſſimuꝫ: vt pꝫ Exo. 3. Sicut .n. cauſa eſt cōius qͣꝫ elementum: ita ⁊ pͥncipium qͣꝫ cā. Dicit̉ .n. punctuꝫpͥncipium linee ſꝫ nō cā: ⁊ ideo ꝯuenientiſſime nomine prīcipij vtimur in diuinis. ¶ Nec tn̄ intelligendū eſt ꝙ ſancti predicti qui noīe cāe ⁊ cauſati vtunt̉ in diuinis ꝑſonis intēdant diuerſitateꝫnaͣe inducere aut filiū eſſe creaturā. Sed ꝑ hͦ volunt oſtendere ſolā origineꝫ ꝑſonaꝝ: ſicut nos nomine pͥncipij. Un̄ dicit Greg. Nicenus. Cauſaꝫaut cauſatūqꝫ dicētes: nō naͣm ꝑ hec noīa ſignificamus. Neqꝫ .n. hec noīa loco eſſentie vl̓ naͣe rōne damus: ſed qualiter inter ſe habēt differentiādemōſtramus: vt .ſ. filium nō ingenituꝫ eē: neqꝫpatrē per generationē aliquā demōſtramꝰ ab aliquo. Item Baſilius dicit. Spm̄ſanctū dico īgenitum nō habere pr̄em: nec creaturā: qꝛ nō ē creatus: ſed cauſam habet deum: cuius vere eſt ſpiritus a quo ⁊ ꝓcedit.¶ Quomodo intelligatur cum dicitur ꝙ filiusſit ſecundus a patre ⁊ ſpirituſſanctus ſit tertius.CA. II.Tem inuenit̉ in auctoritatibus p̄dictorūdoctorum ꝙ filius ſit ſcd̓s a patre ⁊ ſpūsſanctus ſit tertiuſ ab eodē. Dicit .n. athanaſius in ſermone ad Serapionē. Spi. ſanctꝰ tertius eſt a patre: a filio tn̄ eſt ſecundus. Et Baſilidicit. Dignitate quidē ⁊ ordine ſcd̓s eſt a filio ſpiritus. ¶ Hoc aūt alicui pōt videri falſum. In diuinis .n. ꝑſonis nō eſt niſi ordo ẜm quē: vt Augu.dicit nō eſt alter pͥor altero: ſed eſt alter ex altero.Nullus .n. modus pͥoritatis eſt ẜm quē pater prior filio dici poſſit. Neqꝫ .n. pͥor eſt pater temporecum filius ſit eternus: neqꝫ pͥor naͣ cum patris ⁊ filij ſit vna naͣ: neqꝫ dignitate cū pater: ⁊ filius ſintequales: neqꝫ etiā intellectu cum nō diſtinguant̉niſi relatōibꝰ. Relatiua aūt ſunt ſimul ẜm ītellectum: cum vnū ſit de intellectu alterius: ⁊ ita pꝫꝙ ita ꝓpͥe loquendo filius nō poſſt dici eſſe ſcd̓usa patre: nec ſpūſſanctus tertius ab eodē. Dicunt

ergo doctores p̄dicti filiū eſſe ſcd̓m ⁊ ſpm̄ſanctuꝫeſſe tertium ẜm ordineꝫ in numerando: quod pex ip̄o Baſilio qui dicit. Recepimus ſpm̄ſanctua patre ⁊ filio: tertiū ꝯnumeratū ⁊ cōglorificatumſpm̄ filij dei ꝗ tradēſ ordinē ſalutiferi baptiſmatdixit. Euntes baptizate oēs in noīe patris: ⁊ filij⁊ ſpūſſancti. ⁊ Epiphanius dicit. Spūs dei ex patre ⁊ filio tertius eſt appellatōe in noīe patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti. Quod aūt dicit Baſilius ꝙ ſpūs ēſecūdus a filio dignitate videt̉ maiorē habere calumniā: qꝛ videt̉ in dignitate trinitatis ꝯſtitueregradum: cum ſit par dignitaſ ⁊ eadē trium ꝑſonarum. Poteſt aūt hoc exponi nō de dignitate naͣliſed de ꝑſonali: ſicut ⁊ ẜm nos dicit̉ ꝙ ꝑſona ē yp̄oſtaſis ꝓprietate diſtincta ad dignitateꝫ ꝑtinente.Scd̓m quē modum dicit Hil̓. ꝙ pater eſt maiorfilio ꝓpter auctoritatem originis. filius tamennon eſt minor patre propter ſubſtantie vnitatem.¶ Qūo intelligit̉ hoc qd̓ dr̄ ꝙ ſpūſſanctus ſit tertium lumen.CA. III.Dhuc aūt videt̉ eē magis calumnioſumqd̓ ex verbis ſancti Epiphanij cypriēſisep̄i inducit̉ dicētis. Spūſſans ſpūs eſt veritatis: lumē tertiū a patre ⁊ filio: vbi .n. eſt vnitas nō eſt ordo pͥmi ⁊ tertij. Pater aūt ⁊ filius etſpi. ſanctus ſunt vnū lumē ſicut ⁊ vnus deꝰ. Sicut ergo nō pōt catholice dici: ꝙ ſpi. ſanctꝰ ſit tertius deuſ a patre ⁊ filio: ita nō poteſt dici ꝙ ſit tertiuꝫ lumē. Dicit̉ aūt ꝙ eſt tertia ꝑſona ꝓpter ꝑſonarum pluralitatē. Ex hoc ergo ꝙ dicit lumē tertium ſequit̉ ꝙ ſint tria lumina: qd̓ ip̄e poſtmoduꝫexpreſſe ſubiungit dicēs. Alia v̓o oīa poſitōe vl̓ cōpoſitione ſiue appellatione lumina dicunt̉: nō tn̄iſtis tribus lumībus ſil̓ia. Pōt aūt dici ꝙ lumenoriginem quādam īportat. Nā lumē eſt qd̓ ex aliqua luce diffundit̉: ⁊ etiā ex ſe aliud lumen diffundere pōt: ⁊ ẜm hoc nomē luminis ad ꝑſonales ꝓprietates trahi pōt rōne ꝓpͥetatis diffuſiue: lꝫ ẜmip̄am naͣm lucis ad eſſentiā ꝑtineat. Et hoc attēdens dictus pater tertiū lumen ⁊ tria lumina dixit in diuinis: lꝫ hoc nullo modo ſit ad ꝯſequētiaꝫtrahendum: ſed ſimpliciter confitendum: ꝙ pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus ſunt vnum lumen.¶ Nūo intelligit̉ ꝙ eēntia ſit genita in filio ⁊ ſpiCA. IIII.rata in ſpūſancto.Nuenitur auteꝫ in dictis predictoruꝫ patruꝫ ꝙ eſſentia ſit genita in filio ⁊ ſpirataIin ſpiritu ſancto. Dicit enim Athanaſiusin tertio ſermone geſtoruꝫ Nicene ſynodi ex perſona filij loquens. Cuum ſpm̄ cum diuina eſſentia a te genita ip̄is hominibus compēſo: ⁊ paruꝫpoſt. Ex tua eſſentia quam in me genuiſti ſpm̄ſanctum do eis. Et idem in epiſtola ad SerapionēEſſentiam ſuā in ſe ipſe genitor retinēs totam in