⁊ graꝝactio cū ꝑpetua laude ꝓ ſuſceptione ſacri corꝑis tui debetur cuiꝰdignitatem nullus hominū explicare potens inuenitur. Sed quid co-gitabo in hac cōione: in acceſſu addn̄m meū quem debite venerari nequeo ⁊ tamen deuote ſuſciꝑe deſidero? Quid cogitabo meliꝰ ⁊ ſolubri-us niſi meip̄m totaliter humiliādocoram te: ⁊ tuam infinitā bonitateꝫexaltando ſupra me? LLaudo te deꝰmeus ⁊ exalto ineternuꝫ. Deſpiciome: ⁊ ſubijcio tibi in ꝓfundum vili-tatis mee. Ecce tu ſctūs ſctōꝝ et egoſordes peccatorū ⁊ tu inclinas te adme: qui non ſum dignus ad te reſpicere. Ecce tu venis ad me: tu vis eēmecū tu inuitas ad cōuiuiū tuū: tumihi dare vis celeſtē cibū: ⁊ panemangelorum ad manducandū: nō aliud ſane qͣꝫ teip̄m panē viuū: qͥ de celo deſcendiſti ⁊ das vitā md̓o. Ecce