Liber iii. Fo. 145rem eſuriens ⁊ ſitiens ad fontē vit e.egenus: ad regē celi: ſeruꝰ ad dominū creatura ad creatorē: deſolatꝰ admeū piū ꝯſolatorē. Sꝫ vnde hͦ mihivt venias ad me? Quis ego ſum vtp̄ſtes mihi teip̄m? Qūo audet pec-cator coram te apparere? Et qͦmodotu dignaris ad peccatorem venire?Tu noſti ſeruum tuū ⁊ ſcis qꝛ nil boni in ſe habet: vn̄ hoc illi p̄ſtes? Confiteor igit̉ vilitatem meam: agnoſcobonitatem tuam. laudo pietatem etgratias ago ꝓpter nimiam charitatēPropter temetip̄m enim hoc facis.nō ꝓpter mea merita: vt bōitas tuamihi magis innoteſcat: charitas amplior ingeratur: ⁊ humilitas ꝑfectiꝰcōmendetur: Quia ergo tibi hͦ pla-cet ⁊ ſic fieri iuſſiſti: placet ⁊ mihi dignatio tua: ⁊ vtinam iniquitas meanō obſiſtat. O dulciſſime ⁊ benigniſſime iheſu: quanta tibi reuerentia et