Liber iii. Fo. 71Quod ſpreto mūdo dulceCa. xj.eſt ſeruire deo.Inc iterū loquor dn̄e ⁊ nō ſilebo: dicaꝫin auribꝰ dei mei: dn̄i mei⁊ regis mei qͥ ē in excelſo. O qͣꝫ ma-gna multitudo dulcedinis tue dn̄e:quā abſcondiſti timētibꝰ te. Sꝫ qͥdes amantibus: qͥd toto corde tibi ſeruientibus? Uere ineffabilis dulce-do contēplatōis tue: quam largirisamātibꝰ te. In hͦ maxime oſtendiſtidulcedinē charitatis tue: qꝛ cū noneſſem: feciſti me ⁊ cū errareꝫ longe ate reduxiſti me: vt ſeruirē tibi ⁊ precipiſti vt diligā te. O fons amoris perpetui qͥd dicam d̓ te: qūo potero tuiobliuiſci: qͥ mei dignatꝰ es recorda-ri? Etiā poſtqͣꝫ ꝯtabui ⁊ ꝑij: feciſti vl-tra oēm ſpem miſcd̓iam cū ẜuo tuo