iii. fo. 117.Libermō gaudent: mō conſolant̉: ⁊ mō ſecuri ſunt: ⁊ mō requieſcūt ⁊ ſine fi-ne ī regno pr̄is mei ꝑmāebūt mecūDe die eternitatis et huiꝰvite anguſtijs. Capi. liij.Uperne ciuitatis māſio beatiſſima. Odies eternitatis clariſſimaquā nox nō obſcurat: ſed ſūma veritas ſꝑ irradiat dies ſꝑ leta: ſꝑ ſecura:⁊ nūqͣꝫ ſtatū mutans in ꝯͣria. O vtinā dies illa illuxiſſet ⁊ cūcta hec tē-poralia finē accepiſſent. Lucet qͥdēſctīs ꝑpetua claritate ſplendida: ſednō niſi a longe ⁊ ꝑ ſpeculū ꝑegrinātibus in terra. Norunt celi ciues qͣꝫgaudioſa ſit illa: gemunt exules filij eue qͣꝫ amara ⁊ tedioſa ſit iſta. Dies huiꝰ tꝑis ꝑmi ⁊ mali: pleni doloribus ⁊ anguſtijs: vbi hō multis peccatis inquinat̉: multis paſſionibus