Druckschrift 
Opus aureum Sancti Thome// de aquino super quatuor// euangelia
Seite
183r
Einzelbild herunterladen
 

VIIICapi.

18 3

Iꝙe celo. ſurrexit vt occurreret fide promptior: pudore ꝯtacior. hͦ.n. ē pudoris ⁊ fidei agnoſcere īfirmitatē: nō d̓ſꝑarepeniā: verecunda gͦ fimbriā tetigit: fidelis acceſſit: religioſeredidit: ſapiēs ſanatā ſe eſſe cognouit: ſic ſcā plebs gētiū q̄peo credidit: pctm̄ erubuit vt deſereret: fidē detulit vt crederet. deuotionē exhibuit vt rogaret: ſapiētiā īduit vt ſanitatē ſuā ipſa ſentiret: fiduciā ſūpſit: vt fateret̉ ꝙ pripuiſſeglienū. Retro aūt tāgit̉ xp̄us: qꝛ ſcriptū eſt. Poſt dn̄ꝫ deūtuii ambulabis. BEDA. Et ip̄e ait. Siꝗs mihi miniſtrat.me ſequat̉. ſiue qꝛ pn̄tē in carne dn̄ꝫ nō vidēs: vel qꝛ ꝑactisēſatiōis ſacr̄is ꝑ fidē cepit veſtigia eiꝰ ſubſeꝗ. QREO.iij. mora. Premēte aūt turba vna redēptorē nr̄ꝫ mulier tetigit: qꝛ carnales ꝗqꝫ in eccl̓ia eū cōprimūt a quo lōqe ſūt ⁊ ſoli tāgūt ꝗ huic veraciter humiles adiūgunt̉. Tumit: ⁊ nō tāgit: qꝛ ⁊ īportuna eſt ꝑ pn̄tiā: ⁊ abſens ꝑvitā. BEQA. Uel vna credula mulier dn̄ꝫ tāgit: qꝛ ꝗ diuerſis hereſibꝰ īordinate affligit̉: ſolo catholice eccl̓ie corde fidel̓r q̄rit̉. AMBRQ. Nō .n. credūt ꝗ cōprimūt: credūt ꝗ tāgūt. fide tāgit̉ xp̄us: fide videt̉. Deniqꝫ vt fidē credētis expͥmeret dicit. Ego cognoui v̓tutē de me exiſſe: qd̓euidētiꝰ īdiciū: qꝛ nō ītra pol̓itatē ꝯditionis humane atqꝫītra corꝑis clauſtrū diuinitas coartata ē: ſꝫ vltra fines nr̄omediocritatis virtus exundat eterna: non .n. humana opeplebs gētiū liberat̉: ſꝫ dei munꝰ eſt ꝯgregatio nationū: quetiā breui fide miſericordiā inclinat eternā. Nā ſi ꝯſideremus qͣꝫta ſit fides nr̄a: ⁊ ītelligamꝰ qͣꝫtꝰ ſit dei. filiꝰ: videmꝰqꝛ cōparatiōe eius fimbriā tm̄mō tagimꝰ: ſuꝑiora v̓o veſtimēti eiꝰ nequimꝰ attīgere. Si igit̉ ⁊ nos curari volumꝰ: fide tāgamꝰ fimbriā xp̄i: nō aūt latet eū ꝗcūqꝫ tetigerit. Betus ꝗ extremā ꝑtē v̓bi tetigerit: nā totū ꝗs pōt ꝯp̄hēdere Adhuc illo loquente venit quidam ad principeꝫ ſynagoge dicēs ei: quia mortua eſt filia tua:noli vexare illuꝫ. Ieſus aūt audito hoc verbo reſpondit patri puelle: Noli timere: Crede tm̄ ⁊ſalua erit. Et cum veniſſet domū nō permiſit ītrare ſecū quenquā niſi petrū ⁊ iacobū ⁊ ioāne⁊ patrē ⁊ matrē puelle. Flebant aūt oēs ⁊ plāgebant illam. At ille dixit: Nolite flere. Non eſtmortua puella: ſed dormit. Et deridebāt eū: ſeentes quia mortua eēt. Ipſe aūt tenēs manū eiꝰclamauit dicēs: Puella ſurge. Et reuerſus ē ſꝑritus eiꝰ ⁊ ſurrexit cōtinuo. Et iuſſit illi dare māducare. ⁊ ſtupuerunt parentes eius: quibus precepit ne alicui dicerent quod factum erat.CHRV. Opportune dn̄s expectabat puelle mortem: vtꝓpalaret̉ reſurrectiōis miraculū: ꝓpter qd̓ ⁊ tardiꝰ īcedit⁊ loꝗtur cū muliere diutius vt archiſynagogi filia expiraret. ⁊ huiꝰ aduētꝰ nūcij aduenirēt. vn̄ dr̄. Adhuc illo loquete ve. ꝗ. ad pͥn. ſyna. di. ei qꝛ mor. eſt fi. tu. no. vex. il. A VGV. de cō. euā. Sꝫ cū mattheꝰ archiſynagogū nō moritura filia ſuā narret dn̄o nūciaſſe: ſꝫ oīno defunctā. lucas aū⁊ marcꝰ nōdū mortuā: vſqꝫ adeo vt dicant veniſſe poſteaſua nūciarent: ꝯſiderandū eſt ne repugnare videat̉. Eendū eſt breuitatis hoc cā mattheū potiꝰ dicere voluiſſe: rogatū eē dn̄ꝫ vt faceret qd̓ eū feciſſe māifeſtū ē: vt.mortua ſuſcitaret. Attēdit .n. nō verba pr̄is de filia ſua: ſedqō eſt potiſſimū volūtatē. Sane ſi alij duo vel quiſqͣꝫ eoprem comemoraſſet dixiſſe: qd̓ veniētes de domo dixerūt:vt iam nō vexaret̉ ieſus: qꝛ puella mortua fuiſſet: repugnret eius cogitatiōi v̓ba q̄ poſuit mattheus. Nūc vero illucſaciantibꝰ ⁊ ꝓhibētibus ne magr̄ veniret: non legit̉ ꝙ ipſeſen erit. vn̄ dn̄s nō diffidentē reprehēdit: ſed credētē ro-

IIbuſtius ꝯfirmauit. vn̄ ſequit̉: Ieſus āt au. hoc ver. reſp. pa.pu. no. ti. ſꝫ crede tm̄: ⁊ ſalua erit. ATHANA. Fidemdn̄s exigit ab īuocantibꝰ eū: non qꝛ īdiget adminiculo aliorū: ipſe nanqꝫ ⁊ dn̄s ⁊ largitor eſt fidei. Sꝫ ne videret̉ ex acceptiōe ꝑſonaꝝ ſua dona ꝯferre: on̄dit ꝙ credētibꝰ fauet: ⁊ne ſine fide accipiāt bn̄ficia: ⁊ ea ꝑ īfidelitatē aboleāt. vult.n. bn̄faciēs durar̄ gr̄aꝫ: ⁊ ſanās īcōcuſſū ꝑmaner̄ remediū.THEO. Mortuā āt ſuſcitaturꝰ eiecit oēs: qͣſi nos docētabſqꝫ inani gl̓a eē: ⁊ nihil ad demōſtrationē facere: ⁊ ꝙ cūꝗs dꝫ miracula ꝑpetrare n̄ decet ip̄ꝫ eē in medio pl̓imorū:ſꝫ ſolitariū: ⁊ ab alijs ſeparatū. vn̄ ſequit̉: Et cū ꝑue. ad donō ꝑmiſ. intra. ſecū quēqͣꝫ niſi petrū ⁊ ioannē ⁊ iacobū: ⁊ patrem ⁊ matreꝫ puelle. Solos autem hos intromiſit tanqͣꝫdiſcipuloꝝ vertices: ⁊ potētes miraculū occultare. nō eniꝫvolebat ip̄ꝫ an̄ tp̄s pluribus reuelari: forte ꝑꝑ inuidiam iudeoꝝ. Sic ⁊ cū ꝗs nobis inuidet: n̄ debemus iuſticias nr̄asei reuelar̄: ne ei maioris īuidie occaſio tribuat̉. CHRV.Ceteros aūt diſcipulos nō aſſumpſit: ꝓuocās eos ad appetitū maioreꝫ: ob id quoqꝫ ꝙ nōduꝫ erant plene diſpoſiti: vt⁊ alij iſtos imitent̉. Aſſumpſit ēt parentes ī teſtes: ne ꝗs dicere poſſet fallax eē reſurrectionis indiciū. Ad hoc ēt illucnota ꝙ deflētes excluſit a domo: ⁊ īdignos on̄dit ho viſione. Seꝗtur. .n. Flebāt .n. oēs ⁊ plangebant illā. Ꝙ ſi tūc excluſit multomagis nūc: tunc .n. nōduꝫ patuerat in ſomnuꝫmortē fuiſſe ꝯuerſā. Nullus ergo de cetero ſe ꝯtendat iniuriā inſerens xp̄i victorie ꝗ ſuꝑauit mortē ⁊ eaꝫ in ſomnumꝯuertit: ad cuius oſtēſioneꝫ ſubdit̉. At ille dixit: Nol. fle. p̄ē .n. mor. puel. ſꝫ dormit. On̄dens ſingula ſibi fore ī prōptu⁊ ꝙ eā viuificaret: qͣſi ſuſcitaret in ſōno: nihilominꝰ tn̄ deridebāt euꝫ. Seꝗtur .n. Et deridebant eū ſcientes qꝛ mortua eēt. Quos nō obiurgauit: nec deriſionē rep̄ſſit: vt ēt deriſio fiat mortis indiciū. naꝫ. qꝛ vtplurimū poſt acta miracula hoīes ꝑſeuerāt increduli: verbis ꝓprijs eos p̄uenit. vtāt quaſi ꝑ viſuꝫ diſponeret ad reſurrectionis fidē tenet manū puelle. vn̄ ſeꝗtur: Ipſe āt te. ma. e. cla. di. pu. ſurge. Cūqꝫtenuiſſet ſuſcitat eaꝫ. vnde ſeꝗtur: Et reuer. eſt ſpūs eius ⁊ſur. ꝯtinuo. Nō .n. infudit aliaꝫ aīam: ſꝫ illā eandē que expirauerat reſtituit. Nec ſolūmodo ſuſcitat: īmo iubet ēt illaꝫcibari. Seꝗtur .n. Et iuſſit illi da. man. ne .ſ. phantaſticū eēvideat̉ qd̓ factuꝫ eſt: nec ipſe ꝓpinat: ſꝫ alijs mādat. Sicut⁊ in lazaro dixit: Soluite eū ac deinde participē menſe fecit. GRECVS. Deīde ſtupefactos miraculo ⁊ pene clamātes parentes cohibet ne factum p̄dicent. Seꝗtur .n. Etſtu. pa. e. qui. p̄ce. ne alicui dicerent qd̓ factū erat. On̄densꝙ largitor bonoꝝ eſt: non āt cupidus glorie: datqꝫ totuꝫ nihil recipiens. Qui vero venatur opeꝝ gl̓am aliꝗd quidemexhibuit aliꝗd vero recepit. BED A. Myſtice āt ſaluataa fluxū ſanguinis muliere: mox filia principis mortua nunciatur: qꝛ dū eccleſia a vitioꝝ labe mundata eſt: ꝯtinuo ſynagoga ꝑfidia atqꝫ inuidia ſoluta eſt. Perfidia quidē: qꝛ inxp̄m credere noluit: inuidia vero: qꝛ eccl̓iam credidiſſe doluit. AMBRO. Adhuc aūt ⁊ ſeruuli principis incredulierant ad reſurrectionē quam ieſus in lege p̄dixit: in euāgelio compleuit. vn̄ dicunt: Noli vexare illū: quaſi ſit ſibi impoſſibile ſuſcitare mortuā. BEDA. Uel ꝑ eos ſignificāt̉qui a deo deſtitutum ſynagoge ſtatū vident̉: vt reſtauraripoſſe non credant. ideoqꝫ pro ſuſcitatiōe illius ſupplicādūeē nō eſtimēt. ſꝫ q̄ īpol̓ia ſūt apd̓ hoīes. pol̓ia ſūt apud deū.vn̄ dn̄s ei dixit: Noli timere: crede tātū ⁊ ſalua erit. Paterpuelle cetus doctoꝝ legis accipitur: qui ſi credere volueritēt ſubiecta ei ſynagoga ſalua erit. AMBRO. Itaqꝫ cumveniſſet in domum: paucos future reſurrectionis arbitrosaſciuit: non .n. a multis ꝯtinuo eſt credita reſurrectio. Quetn̄ tante diuerſitatis eſt cā? Supra publice filius vidue ſuſcitat̉: hic remouent̉ plures arbitri: ſꝫ puto ꝙ pietas ibi dn̄ideclarat̉: qꝛ vidua mater vnici filij nō patiebat̉ moras. eſt