Capi.III

163

qꝫ vero tunc fugere ab ira peccatorū nō valet: ꝗ nūc ad laaenta pnīe nō recurrit. Subdit̉: Facite ergo fructꝰ dignosnie CHRV. Nō .n. ſatis eſt penitētibꝰ peccata dimittere ſed opus eſt eius fructus ferre ẜm illud: Declina a maltac bonū. ſicut nō ſufficit ad ſanationē ſagittā euellere:gportet vlceri medicamētū apponere. Nō aūt dicit fructiſed fructus: copiā deſignās. GREGO. in homi. Nec ſoleructꝰ pnīe: ſꝫ dignos pnīe admonet eē faciēdos. Quiſꝗs. n̄illicita nulla cōmiſit: huic cōcedit̉ vt licitis vtat̉: ac ſiꝗs inculpaꝫ lapſus eſt: tāto a ſe licita dꝫ abſcīdere: qͣꝫto meminiſe ppetraſſe illicita. Neqꝫ .n. par fructꝰ eē boni operis debꝫciꝰ q minꝰ ⁊ ꝗ ampliꝰ deliꝗt: aut eius qui in nullis: ⁊ eiusribuſdā facinoribus cecidit. ꝑ hoc ergo cuiuſlꝫ ꝯſcientiacōuenit̉: vt tāto maiora querat bonoꝝ opeꝝ lucra ꝑ pnīaꝫpͣto grauiora ſibi intulit dāna per culpaꝫ. MAXI. Pnītructus eſt impaſſibilitas aīe qua plenarie non fruimur: diinterdum paſſionibus inſtigamur: nōdū enī fructꝰ pnīe dignos pegimus. peniteamus ergo veraciter vt a paſſionibexpediti pctōꝝ veniā cōſequamur. QREGO. in ho. Siudei de generis nobilitate gloriantes: iccirco ſe agnoſcerneccatores nolebant: qꝛ de habrae ſtirpe deſcēderant: ꝗbrecte dr̄. Et ne ceꝑitis dicere: pr̄eꝫ hēmꝰ abraā. CHRNō hoc indicās ꝙ ab abraā naͣli origine nō deſcenderāt: ſqꝛ nihil ꝓdeſt ab abraā deſcendiſſe: niſi ẜm virtuteꝫ cogntionē obſeruent. Cognationis nāqꝫ leges cōſueuit ſcriptura vocare: nō eas que ẜm naturā cōſiſtunt: ſꝫ que deriuant̉a virtute vel vitio. Quibꝰ nāqꝫ ſe ꝗſqꝫ cōforme ſtatuit: hofiliꝰ vel frater vocat̉. CIRYL. Quid n. confert carnaligeneroſitas: niſi cōſimilibus ſtudijs fulciat̉? Uanū eſt igextolli de bonis p̄deceſſoribus: ⁊ deficere ab eoꝝ v̓tutibuASI. Neqꝫ. n equū velocē eē facit pr̄is erga curſum ſtreitas: ſed veluti ceteroꝝ aīaliū ꝓbitas cōſiderat̉ in ſingilis: ſic quoqꝫ laus ꝓpria viri diſcernit̉ quā pn̄tiū bonoꝝ inſe ꝯprobat argumentū. Turpe nāqꝫ ē alienis ornari decobus: quē virtus ꝓpria nō venuſtat. QRE. niſenus: Sciiudeoꝝ ꝓmulgato exilio: ꝯn̄ter ingerit cōuocationē gentilum: quos lapides appellat. vn̄ ſeꝗtur: Dico .n. vobis qꝛ pōtdeꝰ de lapidibꝰ iſtis ſuſcitare filios abrae. CHRYV. q. d̓Ne putetis ꝙ ſi vos perieritis filijs priuet̉ patriarcha. pōenī deus etiā ex lapidibus hoīes illi prebere: ⁊ ad illū ꝑducere ſanguinē: nā ⁊ ab ipſo pͥncipio ſic euenit. Et nāqꝫ qd̓ eſex lapidibꝰ hoīes fieri: equipollet exitus filij ab illo emortuo vtero ſare. AMBRO. Sꝫ lꝫ deꝰ poſſit diuerſas ꝯuertere ⁊ mutare naturas: tn̄ mihi plus myſteriū qͣꝫ miraculūꝓdeſt. Quid .n. alid̓ qͣꝫ lapides habebāt̉: ꝗ lapidibꝰ ẜuiebātſil̓es vtiqꝫ his ꝗ fecerāt eos. Prophetat̉ igitur ſaxoſis gentilium fides īfundēda pectoribꝰ: ⁊ futuros per fidē abrae flios oraculo pollicent. Ut aūt ſcias qꝛ lapidibꝰ comparatſunt hoīes: arboribꝰ quoqꝫ hoīes cōparauit cū ſubdit. Ianenī ſecuris poſita eſt ad radicē arboris. Exēpli aūt iō fac̄taeſt mutatio: vt illo cōparatōis ꝓceſſu ꝗdā intelligat̉ hoī clemētior iā ꝓfectꝰ. ORIGE. Et ꝗdē ſi iā īgrueret ꝯſūmatio⁊ tepoꝝ finis īſtaret: nulla mihi qō naſceret̉. dicerē eninꝓpterea hoc ꝓph̓atū eē: qꝛ illo tꝑe ꝯplebit̉. Cū āt tāta poſtſecula fluxerit quo ſpūſſcus hͦ dicit: ego puto iſraelitico populo ꝓphetari ꝙ p̄ciſio eius vicina ſit. His .n. ꝗ egrediebātur ad eū vt bapticarent̉: h̓ īter cetera loq̄bat̉. CVRIISecuri ergo ī pn̄ti noīat mortiferā iram: q̄ diuinitus irruiin iūdeos ꝓpter exercitā īpietatē ī xp̄ꝫ: nō tn̄ heſiſſe radicſecuri prenunciat: ſꝫ ad radicē .i. iuxta radicē poſitaꝫ. Deciſiſanqꝫ fuerūt rami: nec radicitus extirpata eſt plāta: religen ilrael ſalue fiēt. GREGO. in hō. Uel aliter. Arbor hnundi eſt vniuerſum genus humanū. Securis v̓o ē redempior noſter: ꝗ velud ex manubrio ⁊ ferro tenetur ex hūanit.teſed iſcidit ex diuinitate: que videlicet ſecuris iam ad racem arboris poſita eſt: qꝛ ⁊ ſi ꝑ patiētiā expectat: videtu

tn̄ quid factura ē. Et notādū ē ꝙ nō iuxta ramos ſecuriꝫ poſitam: ſed ad radicē dicit. Cum .n. malorum filij tolluntur:quid aliud qͣꝫ rami infructuoſe arboris abſcinduntur: Cuꝫvero tota ſimul ꝓgenies cū parente tollitur: infructuoſa arbor a radice abſciſa eſt. Unuſꝗſqꝫ aūt ꝑuerſus paratam citus gehenne cōcremationē īuenit ꝗ fructū boni operis contēnit. vnde ſeꝗtur: Omnis ergo ar. que nō fa. fru. bo. exci. ⁊in ig. mittet̉. CHRV. Eleganter dictū eſt: Nō faciēs frictum. ⁊ adijcit̉: Bonū. officioſum enī hoc animal deꝰ ⁊ creauit ⁊ naturalis eſt ſibi exercitioꝝ īſtantia: ocium vero innaturale. Obeſt eniꝫ īertia etiā cūctis corporis membris: nulli aūt vt aīe. Ea namqꝫ cū cōtinuo ſit naturaliter mobilis:ociari non patit̉. ſicut auteꝫ ociū malū eſt: ita ⁊ indecens exercitiū. Ex eo aūt ꝙ p̄miſit pnīam predicat ꝙ ſecuris adiacet: nō ꝗdē inſcidēs: ſed terrorē incutiens. AMBRO. Faciat ergo fructū qui pōt gratie: ꝗ debꝫ pnīe: adeſt dominusꝗ fructū requirat: fecundos viuificet: ſteriles reprehēdat:¶ Et interrogabant eum turbe dicētes: Quid ergo faciemus? Reſpondēs aūt dicebat illis: Quihꝫ duas tunicas det non habēti: ⁊ ꝗ hꝫ eſcas: ſimiliter faciat. Venerūt āt ⁊ publicai vt baptizarent̉: ⁊ dixerūt ad illū: Magiſter: ꝗd faciemꝰ:At ille dixit ad eos: Nihil amplius qͣꝫ quod conſtitutū eſt vobis faciatis. Interrogabant̉ aūt eū⁊ milites dicētes: Quid faciemꝰ ⁊ nos? Et aitillis: Neminem concutiatis: neqꝫ calumniam faciatis ⁊ contenti eſtote ſtipendijs veſtris.QRE. in homi. In premiſſis verbis baptiſte ioānis cōſtaiꝙ audientiū corda turbata ſunt que conciliuꝫ querebāt: cūſubinfertur: Et īter. eū tur. dicē. Quid ergo faciemꝰ. ORIGE. Tres ordines inducūtur ſciſcitantiū ioānē ſuꝑ ſaluteſua: vnus quē ſcriptura appellauit turbas: aliꝰ quē publicanos noīat: tertiꝰ ꝗ militū appellatōe cēſet̉. THEOPHI.Et ꝗdē publicanis ⁊ militibus a malo abſtinere p̄cipit: Turbis autē quaſi non malicioſis exiſtentibꝰ bonum aliqd̓ precipit obſeruari. vnde ſequitur. Reſpondens autē di. il. quihabꝫ. du. tu. det̓ nō hn̄ti. GREGO. in ho. Propter hoc ꝙtunica plus ē neceſſaria vſui nr̄o qͣꝫ pallium: ad fructum dignū pnīe pertinet: vt nō ſolū exteriores quecunqꝫ ſed ipſanobis valde neceſſaria diuidere cuꝫ proximis debeamus:ſcꝫ vl̓ tunicā qua veſtimur: vel eſcā qua carnaliter viuimꝰ.vnde ſequitur. Et qui habet eſcas ſimiliter faciat. BA SIHic aūt docemur ꝙ ex omni eo quod affluit ſupra ꝓprij victus neceſſitatē: tenemur erogare illi ꝗ non hꝫ ꝓpter deū: ꝗquecunqꝫ poſſidemus largitus eſt. GREGO. in hom. Ꝙꝛenī in lege ſcriptum eſt: Diliges ꝓximum tuū ſicut teipſuꝫ.minus proximum amare conuincit̉ qui non cū eo in neceſitate illius etiam ea que ſunt ſibi neceſſaria partitur: iccirco de diuidendis cum proximo duabꝰ tunicis datur preceptuꝫ: qm̄ ſi vna diuidit̉ nemo veſtitur. Inter hec aūt ſciendum eſt qͣꝫtum mīe opera valeāt: cū ad fructus dignos penitētie ipſa p̄ ceteris precipiunt̉. AMBRO. Alia enī officiorum precepta propria ſunt ſinguloꝝ: miſericordia cōis ēvſus. iō cōe preceptū ē oībꝰ vt cōferāt nō habenti. Miſericordia eſt plenitudo virtutū: miſericordie tamē ipſiꝰ ꝓ poſſibilitate cōditioni humane mēſura ẜuatur: vt nō ſibi vnuſꝗſqꝫ totum eripiat. ſed quod habet cum paupere partiat̉.ORIGE. Profundiorē āt locꝰ iſte recipit ītellectū. Qūoenī nō debemꝰ duobꝰ ẜuire dn̄is: ſic nec duas hr̄e tunicas:ne ſit vnū īdumētū veteris hoīs ⁊ alteꝝ noui: ſꝫ d̓bemꝰ nosexuere veterē hoīeꝫ ⁊ ei dare ꝗ nudus eſt. Alius .n. hꝫ vnū:alius v̓o or̄no nō habet. Cōtraria .ſ. fortitudo. ⁊ quō ſcriptuꝫē vt in ꝓfundū maris p̄cipitemꝰ nr̄a delicta: ſic ꝓijci a nob̓oportꝫ vitia atqꝫ pctā: ⁊ iacere ſuꝑ eū ꝗ eoꝝ nob̓ ca extitit.