Ca. XX.

Qūo ꝑ oſtia clauſa intrare potuit? Si cōprehendismodū: nō eſt miraculū. vbi deficit rō: ibi eſt fidei edificatio. AVG. ſuꝑ iohan. Moli qͥdē corporis vbidiuinitas erat oſtia clauſa nō obſtitetūt. Ille qͥppenō eis aꝑtis ītrare potuit quo naſcēte virginitas matris īuiolata ꝑmāſit. CHRY. Sed mirabile ē qͣlit̓phātaſma eū nō eſtimarūt: ſed hoc fuit: qꝛ mulier p̄ueniēs in eis multā fidē oꝑata eſt. Sed ⁊ ipſe ꝑ viſūmanifeſtū ſe eis on̄dit: ⁊ voce eoꝝ fluctuantē mentēfirmauit. ⁊ dixit eis: Pax vobis. .i. ne tumultuemini.In quo etiā cōmemorat v̓bū qd̓ an̄ crucē dixerat:Pace̓ meā do vobis. ⁊ rurſus In me pace̓ habebitꝭ.GREGO. Et qꝛ ad illd̓ corpꝰ qd̓ videri poterat fides ītuentiū dubitabat: on̄dit eis ꝓtinꝰ manꝰ ⁊ latꝰ.vn̄ ſeqͥt̉: Et cū hoc dixiſſet: on̄dit eis manꝰ ⁊ latꝰ. Claui enī manꝰ fixerāt: lancea latꝰ aperuerat. ibi ad dubitantiū corda ſanāda: vulneꝝ ſūt ẜuata veſtigia.CHRV. Et qꝛ an̄ crucē eis dixerat: Iteꝝ videbo vos⁊ gaudebit cor veſtꝝ. vn̄ ſequit̉: Gauiſi ſūt diſcipuliviſo dn̄o ¶AVG. xij. de ciui. dei: Claritas qͣ iuſti fulgebūt ſicut ſol in regno pr̄is ſui: in chriſti corꝑe curreſurrexit ab oculis diſcipuloꝝ potiꝰ abſcōdita fuiſſe qͣꝫ defuiſſe credēda ē. nō enī eā ferret hūanꝰ atqꝫinfirmꝰ aſpectꝰ: qn̄ ille a ſuis ita debe̓t attēdi vt poſſet agnoſci. CHRV̓. Uniuerſa aūt hec eos ad fideꝫcertiſſimā īducebant: qꝛ v̓o p̄liū ī expugnabile habebāt ad iudeos: rurſus eis pacē annūciat. vn̄ ſeqͥt̉: Dixit eis gͦ iteꝝ: Pax vobis. FBEDA: Iteratio confirmatio eſt: ſiue iō repetit: qꝛ gemina eſt virtꝰ charitatꝭvel qꝛ ip̄e eſt qͥ fecit vtraqꝫ vnum. CHRV. Simulquoqꝫ demōſtrat crucis efficaciā: ꝑ quā ſoluit omīaIriſtia ⁊ ꝯtulit oīa bona: ⁊ hoc eſt pax. mulieribꝰ aūtſupra annūciatū eſt gaudiū: qꝛ in triſticijs illd̓ genꝰerat: ⁊ hāc ſuſcepit maledictōeꝫ dicēte dn̄o: In dolore paries. qꝛ gͦ vniuerſa ꝓhibētia ſūt deſtructa: ⁊ directa ſunt oīa de reliquo ſubdit: Sicut miſit me pat̓: ⁊ego mitto vos. GREG. Pr̄ qͥdē filiū miſit: qͥ huncꝑ redēptione generis hūani īcarnari ꝯſtituit. Itaqꝫdr̄: Sicut miſit me pr̄ ⁊ ego mitto vos .i. ea charitate vos diligo: cū īter ſcādalū ꝑſecutorē mitto: qͣ mecharitate pr̄ diligit: quē venire ad tolerādas paſſiones fecit. ¶AVG. Eqͣlē autē pr̄i filiū nouimꝰ: ſed h̓v̓ba mediatoris agnoſcimꝰ. Mediuꝫ qͥppe ſe on̄ditdicēdo: Ille me ⁊ ego vosCHRI. Sic igit̉ eleuauit eoꝝ animū ⁊ ab his q̄ fcā ſūt: ⁊ a dignitate mittētis: ⁊ nō adhuc dep̄catio ad pr̄em fit: ſed ſua auctoritate dat eis v̓tutē. vn̄ ſeqͥt̉: Hec cū dixiſſet: īſufflauit⁊ dixit eis: Accipe ſpm̄ſcm̄. ¶ AVG. ix. de trini. Flatus gͦ ille corporeꝰ ſubſtātia ſpūs ſcī nō fuit: ſꝫ demōſtratio ꝑ cōgruā ſignificatōem nō tm̄ a pr̄e: ſed etiāa filio ꝓcede̓ ſpm̄ſcm̄. Quis enī demētiſſimꝰ diceretaliū fuiſſe ſpm̄ quē ſufflās dedit: et aliū quē pꝰ aſcēſionē ſuā miſit. GREG. Cur aūt pͥus ī terra diſcipulis dat̉: poſtmodū de celo mittit̉: niſi ꝙ duo ſūtp̄cepta charitatis: dilectio videlꝫ dei: ⁊ dilectio proximi. in terra dat̉ ſpūs: vt diligat̉ ꝓximꝰ. ex celo datur ſpūs: vt diligat̉ deꝰ. ſicut ergo vna eſt charitas: ⁊duo p̄cepta: ita vnꝰ eſt ſpūs ⁊ duo data: pͥus a confiſtente dn̄o in terra: poſtmodū dat̉ ex celo: qꝛ ꝓximiamore diſcit̉ qͣlit̓ p̨̄ueniri debeat ad amorem dei.CHRI. Quidā aūt dicūt qm̄ n̄ ſpm̄ dedit: ſꝫ aptoseos ad ſuſceptōeꝫ ſpūs ꝑ iſufflatōeꝫ ꝯſtruxit. Si enī

āgelū vidēs daniel exceſſū mētis paſſus ē: qͥd ineffabilē illā gr̄aꝫ ſuſcipiētes paſſi eēt: niſi diſcipulos ſuos pͥmitꝰ īſtruxiſſet? Neqͣqͣꝫ autē qͥs peccabit dicēstunc ſuſcepiſſe eos quādā ptātē ſpūal̓ gr̄e: n̄ vt mortuos ſuſcitēt: ⁊ miracula faciēt: ſꝫ vt dimittāt peccata. vn̄ ſeqͥt̉: Quoꝝ remi. pec. remit. eis: ⁊ quo. retinu.retē. ſūt eis. yAVG. Eccl̓e charitas q̄ ꝑ ſpm̄ſcm̄ diffūdit̉ ī cordibꝰ nr̄is participū ſuoꝝ peccata dimittit.eoꝝ aūt qͥ nō ſūt eiꝰ participes tenet. iō poſtqͣꝫ dixit:Accipite ſpiritūſcm̄: ꝯtinuo de peccatoꝝ remiſſione⁊ retētione ſubiecit. ¶ GRFGO. Sciēdū v̓o ē ꝙ hiqͥ pͥus ſpiritūſanctū habuerūt: vt ⁊ ipſi īnocentes viuerēt: ⁊ ī p̄dicatōe qͥbuſdā ꝓdeſſent: iccirco hunc pꝰreſurrectōem dn̄i patēter acceperūt: vt ꝓdeſſe n̄ paucis ſꝫ pluribꝰ poſſent. Libet gͦ ītueri illi diſcipuli adtāta onera humilitatis vocati ad qͣꝫtū culmē glorieſint ꝓducti. Ecce nō ſolū de ſeipſis ſecuri fiūt: ſꝫ etiaꝫpͥncipatū ſuꝑni iudicij ſortiūt̉: vt vice dei qͥbuſdampeccata retineāt: qͥbuſdā v̓o relaxēt: hoꝝ nūc ī eccl̓aep̄i locū tenēt: ⁊ ſoluēdi ac ligādi ptātē ſuſcipiūt: qͥgradū regimīs ſortiūt̉. Grādis honor: ſꝫ graue pōdiſtiꝰ ē honoris. Duꝝ qͥppe ē vt qͥ neſcit tenere moderamina vite ſue: iudex fiat vite aliene. CHRY. Sacerdos .n. ⁊ ſi ꝓpͥam bn̄ diſpēſauerit vitā: alioꝝ veronō cū diligētia curā habuerit cū ꝑnitioſis ī gehe̓naꝫvadit. Sciētes igit̉ ꝑiculi magnitudinē: ml̓tā tribuite eis deuotōem: ⁊ etiā ſi nō valde nobiles fuerint:nō aūt iuſtū ē ab his qͥ ī pͥncipatu ſubijciūt̉ iudicari:⁊ ſi vita eoꝝ fuerit valde detractabilis: ī nullo lederis ī his q̄ ſūt ei ꝯmiſſa a deo. nō .n. ſacerdos: ſꝫ neqꝫāgelꝰ aūt archāgelꝰ oꝑari aliqͥd pōt ī his q̄ ſūt dataa deo. Sꝫ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſcūs oīa diſpenſant. Sacerdos aūt ſuā linguā ⁊ manū tribuit. nō enī iuſtū eſſetvt ꝓpt̓ alteriꝰ malitiā circa ſymbola nr̄e ſalutis ledieos qͥ ad fidē veniūt. Oībꝰ aūt diſcipul̓ cōgregatisſolꝰ thomas deficiebat a diſꝑſione q̄ iaꝫ ſcā erat. vn̄dr̄: Thomas aūt vnꝰ ex duodecī qͥ dr̄ didymꝰ n̄ eratcū eis qn̄ venit ieſus. ALCVI. Didymꝰ grece: latīegeminꝰ: ꝓpt̓ dubiū cor ī credendo: thomas abyſſusqꝛ altitudinem dīnitatis circa fidem penetrauit.GREGO. Nō aūt caſu geſtū ē vt electꝰ ille diſcipulus tūc deeſſet. Egit nāqꝫ miro mō ſuꝑna clomētiavt diſcipulꝰ dubitās dū ī magiſtro ſuo vulnera palparet carnis: in nobis vulnera ſanaret infidelitatis.Plꝰ enī nobis īfidelitas thome ad fidē: qͣꝫ fides credētiū diſcipuloꝝ ꝓfuit: qꝛ dū ille ad fidē palpādo reducit̉: nr̄a mens oī dubitatōe poſtpoſita in fide ſolidat̉. BEDA: Queri aūt pōt qͣre h̓ euāgeliſta tuncthomā defuiſſe dicat cū lucas ſcribat ꝙ duo diſcipuli eutes in Emaus reuerſi ī hierl̓m īuenerūt vndecīcōgregatos: ſꝫ dat̉ ītelligi quoddā fuiſſe īterualluꝫꝙ ad horā thomas egreſſus ſit: ⁊ ieſus veniēs in medio eoꝝ ſtetit. CHRI. Sicut aūt ſimpliciter ⁊ qͣlit̓cūqꝫ credere facilitatis ē: ita multa īueſtigare ē groſſiſſime mētis: ⁊ ꝓpter hoc thomas accuſat̉. Apoſtolis enī dicentibꝰ: qm̄ vidimꝰ dn̄m nō credidit: nontm̄ illis diſcredēs: quātū rē putās īpoſſibilē eſſe. vn̄ſeqͥt̉: Dixerūt gͦ ei alij diſcipuli: vidimꝰ dn̄m. Ille autem dixit eis: Niſi videro in manibꝰ eiꝰ fixura clauorū: ⁊ mittā digitū meū ī locū clauoꝝ: ⁊ mittā manuꝫmeā in latꝰ eiꝰ nō credā. Alijs enī groſſior exiſtēs eāq̄ ē ꝑ ſenſum groſſiſſimū .ſ. tactū q̄rebat fidē: ⁊ neqꝫ

fidē: ⁊iecI 4