Ca. XVIII.

qui ꝑ auaritiā ad ſacerdotiū accedit: ꝑ iniuſticiaꝫ ineo ẜuat̉ ¶ CHRY. Ne aūt audiēs vincula auditotumultuet̉: recoluit ꝓphetie qm̄ mors eiꝰ ſalus fuitorbis terraꝝ. vn̄ ſeqͥt̉: Erat autē cayphas qͥ ꝯſiliū dederat iudeis: qꝛ expedit vnū hoīeꝫ mori ꝓ ppl̓o. tātan. ē v̓itatꝭ ſuꝑabūdātia: vt ⁊ inimici eam ꝑſonent.Sequebat̉ aūt ieſuꝫ ſimon petr⁊ aliꝰ diſcipulꝰ. Diſcipulꝰ āt ille eratnotꝰ pōtifici: ⁊ ītroiuit cū ieſu ī atrium pōtificis. Petrꝰ auteꝫ ſtabat adoſtiū foris. Exiuit ergo diſcipulꝰ ꝙerat notꝰ pōtifici: ⁊ dixit oſtiarie: ⁊ītroduxit petꝝ. dixit ergo petro ancilla oſtiaria. Nūꝗd ⁊ tu ex diſcipulis es hōis iſtiꝰ? Dixit ille: Nō ſuꝫStabāt āt ẜui ⁊ miniſtri ad prunasqꝛ frigꝰ erat: ⁊ calefaciebāt ſe. Erataūt cū eis ⁊ petrꝰ ſtās ⁊ calefaciēſ ſeAVG. de cō. euan. De petri tētatione q̄ inter dn̄icōtumelias fcā eſt: nō eodē ordine oēs narrāt. Naꝫipſas pͥmo cōmemorat mattheus ⁊ marcus: deindepetri tētationē. Lucas vero explicat pͥus tētationespetri: demū dn̄i cōtumelias. Iohānes aūt incipit petri tētationē dicere cū dicit: Sequebat̉ aūt ieſum ſimon petrꝰ: ⁊ aliꝰ diſcipulꝰ. TALCVI. Ex deuotōeſequebat̉ magiſtꝝ: qͣꝫuis a longe ꝓpter timorem.AVG. Quis ſit aūt ille aliꝰ diſcipulꝰ: non temereaffirmādū eſt: qꝛ tacet̉. Solet aūt ſe idem iohannesita ſignificare ⁊ addere: quē diligebat ieſus: fortaſſis gͦ ⁊ hic ip̄e eſt. ¶ CHRI. Se aūt occultat humilitatis gratia: etenim hic magnaꝫ rectitudinem enarrat quomodo oībus fugientibꝰ ipſe ſequit̉: ſed p̄ponit ſibi petꝝ ⁊ ſuiipſiꝰ coactꝰ eſt meminiſſe: vt diſcasqm̄ certiꝰ alijs enarrat ea q̄ ſcā ſunt in atrio qͣſi ītusexn̄s. Succidit aūt ꝓpͥam laudē ſubdēs: Diſcipulusaūt ille erat notꝰ pōtifici: ⁊ ītroiuit cū ieſu in atriumpōtificis: nō enī hoc vt magnū qͥd de ſeipſo ponit: ſꝫqꝛ dixit ꝙ intrauit cum ieſu ſolꝰ: vt nō eſtimes hocexcelſe mētis eē addit cām. Igit̉ petrū veniſſe illucamoris fuit: nō intraſſe aūt intra timoris. vn̄ ſequit̉:Petrꝰ aūt ſtabat ad oſtiū foris ALCVI. Forisſtabat qͥ negaturꝰ erat dn̄m: nec erat ī chriſto: qͥ chriſtū cōfiteri non erat auſus. CHRV. Sed qm̄ ⁊ petrus ītraſſet vtiqꝫ domū ſi ei cōceſſum eēt indicauitſubdēs: Exiuit gͦ diſcipulꝰ aliꝰ: qͥ erat notꝰ pontifici: ⁊ītroduxit petrū. Ideo aūt ip̄e eū non ītroduxit: quiachriſto adherebat ⁊ ſeq̄bat̉ eū. Sequit̉: Dixit gͦ ancilla oſtiaria: Nūqͥd ⁊ tu ex diſcipulis es hōis iſtiusDixit ille: Nō ſū. Quid dicis o petre? Nōne pͥus dixiſti: Et ſi oportuerit aīam meā ꝓ te ponā? qͥd ergoſcm̄ eſt: quoniā nec oſtiarie fers īterrogationē? nonerat miles qͥ īterrogabat: ſꝫ oſtiaria vilis. neqꝫ dixit:Seductoris diſcipulꝰ es: ſed Hōis illiꝰ: qd̓ miſerētꝭerat. Dicit aūt: Nūquid ⁊ tu: qꝛ iohānes ītus eratVG. Sed qͥd miꝝ fi deꝰ vera p̄dixit: hō autē falſap̄ſumpſit. Sane in iſta q̄ iā cepta eſt negatōne petridebemꝰ aduertere non ſolū ab eo negari chriſtū: qͥ

dicit eū nō eē chriſtū: ſed ab illo etiam qͥ negat ſe eēchriſtianū. Dn̄s enī nō ait petro: Diſcipulū meuꝫ tenegabis: ſed me negabis. negauit ergo ip̄m cū ſe negauit eē diſcipulū Quid aūt alid̓ iſto modo qͣꝫ ſe negauit eē chriſtianū? qͣꝫmulti poſtea etiā pueri ⁊ puelle potuerūt mortē ꝓ chriſti ꝯfeſſione contēnere: ⁊regnū celoꝝ fortiter ītroire: qd̓ tūc iſte non potuit: qͥclaues regni eiꝰ accepit. ecce vn̄ dictū ē: Sinite hosabire: qꝛ quos dediſti mihi: non ꝑdidi ex eis quēqͣꝫ.Utiqꝫ enī petrꝰ ſi negato chriſto hinc iret: qͥd aliudqͣꝫ ꝑiret? CHRY̓. in ẜmone de petro ⁊ helia: Iccirco aūt diuine ꝓuidētie ſecretū ꝑmiſit vt pͥmꝰ ipſe laberet̉ petrꝰ: quo erga peccātes duriorē ſentētiā ꝓpͥicaſus ītuitu tꝑaret. Petrꝰ enī orbis terraꝝ doctor ⁊magiſter peccauit: ⁊ veniā īpetrauit: vt hec īdulgentie norma ⁊ regula iudicātibꝰ p̄beret̉. Iccirco enimnō angelis arbitror cōmiſſam ſacerdotij ptātem: necum ipſi minime peccarēt: in peccatoribus fine miẜicordia vindicarent. Hō paſſibilis ſupra hoīes ordinat̉ vt dū ipſe in alijs ſuas recolit paſſiones: mitēapud eos ſe p̄beat ⁊ benignū. ¶THEO. Quidā tn̄ inanē quādā gr̄am appropantes petro dicūt ꝙ ideonegauit petrꝰ quoniā volebat ſemꝑ eē cū chriſto: ⁊ſeq̄ ꝯtinue. Nouit enī ꝙ ſi fateret̉ ſe eē de chriſti diſcipulis: diuideret̉ ab eo: ⁊ nō haberet vltra ſpaciuꝫſequēdi vidēdiqꝫ dilectū vn̄ ſimilabat ſe officiū gere̓miniſtroꝝ: ne vultꝰ meſtitia cognitꝰ excluderet̉. vn̄ſequit̉: Stabāt aūt ſerui ⁊ miniſtri ad prunas: quiafrigꝰ erat: ⁊ calefaciebāt ſe. Erat aūt ⁊ petrꝰ ſtans cūeis ⁊ calefaciēs ſe. AVG. Nō hyems erat ⁊ tn̄ frigus erat qͣle ſolet etiam eqͥnoctio verno accidere.¶ GREO. ij. moral̓. Iā autē intꝰ a charitatis calorepetrꝰ torpuerat ⁊ ad amorē pn̄tis vite qͣſi ad ꝑſecutorū prunas infirmitate eſtuante recalebat.¶ Pōtifex ergo īterrogauit ieſū dediſcipul̓ ſuis ⁊ de doctrina eiꝰ. Andit ei ieſus: Ego palā locutꝰ ſū mundo. Ego ſemꝑ docui in ſynagoga ⁊in tēplo quo oēs iudei ꝯueniūt: ⁊ inocculto locutꝰ ſū nihil. Quid me interrogas? Interroga eos ꝗ audier̄tquid locutus ſim ip̄is: ecce hi ſciuntque dixerim ego.CHRY. Quia chriſto nullū crimē inferre poterātde diſcipulis īterrogabāt. vn̄ dr̄: Pontifex gͦ interrogabat ieſū de diſcipulis ſuis. fortaſſis vbi erāt: vl̓ cuius gr̄a eos collegit. hoc aūt dicebat qͣſi ſeditioſuꝫ ⁊nouaꝝ reꝝ factorē eū redarguere volens: qͣſi nulloalio attēdente ei qͣꝫ eiꝰ diſcipulis. THEO. Explorat inſuꝑ de doctrina. vn̄ ſeqͥt̉: Et de doctrina eiꝰ. cuiuſmodi .ſ. foret vtꝝ a lege diſcrepās ⁊ aduerſa moyſi: vt exinde occaſione cōcepta vt dei emulū perdat.¶ ALCVI. Nō enī cognoſcēde v̓itatis amore interrogat: ſed vt cām īueniret qua eū accuſare potuiſſet⁊ tradere romano p̄ſidi ad dānanduꝫ. Sed dn̄s itatꝑauit rn̄ſionē: vt nec v̓itatē taceret nec ſe defēde̓ videret̉. Seqͥt̉ enī: Rn̄dit ei ieſus: Ego palā locutꝰ ſūmūdo. ego ſemꝑ docui in ſynagoga ⁊ ī templo quo

PH 4