Iohannes

oēs iudei cōuenerūt: ⁊ in occulto locutꝰ ſum nihil.AVG. Nō p̄tereūda naſcit̉ hic queſtio. ſi enī ipſisdiſcipulis nō loquebat̉ palā: ſe horā ꝓmittebat qn̄palā fuerat locuturꝰ: quo palā locutꝰ eſt mūdo. Deinde ipſis diſcipulis ſuis multo manifeſtius loq̄bat̉qn̄ cū eis erat remotꝰ a turbis. tūc .n. ⁊ ꝑabolas aꝑiebat: quas clauſas ꝓferebat ad alios. Sed ītelligēdūeſt ita eū dixiſſe Palā locutꝰ ſū mūdo: ac ſi dixiſſetMulti me audierūt. ⁊ rurſus nō erat palā: qꝛ nō intelligebāt: ⁊ ꝙ ſeorſum diſcipulis loq̄bat̉: non in occulto vtiqꝫ loq̄bat̉. Quis nāqꝫ in occulto loqͥt̉ qͥ coram tot hōibꝰ loquit̉: p̄ſertī u hoc loqͥt̉ paucis: qd̓ꝑ eos velit īnoteſce̓ multis. THEO. Reminiſcituraūt h̓ ꝓphetie q̄ dicit: Nō in occulto locutꝰ ſuꝫ: necin occulto terre tenebroſo/ CHRY. Uel locutꝰ eſtqͥdē in occulto: ſed nō vt hi eſtimabāt trepidās ⁊ ſeditionē faciēs: ſꝫ vbi multoꝝ auditione ſuꝑiora erātq̄ dicebant̉. volēs aūt ex ſuꝑabūdātia fidedignū cōſtituere ſuū teſtimoniū ſubdit: Quid me īterro. Int̓.eos qͥ audi. qͥd lo. ſū ipſis: Ecce hi ſciūt q̄ dixerī ego.q. d. Tu me de meis interrogas: īterroga inimicosmeos qͥ inſidiant̉ mihi. ſicut autē hec v̓ba cōfidentꝭin eoꝝ que dicta erāt veritate. Hec eſt enī v̓itatis inaltercabilis demōſtratio: cū inimicos qͥs inuocat teſtes. AVG. Ipſa enī q̄ audierāt ⁊ nō ītellexeranttalia erat̉ vt nō poſſent iuſte ac veraciter criminari.Et quotiēſcūqꝫ īterrogādo tētarunt vt īuenirēt vn̄accuſarēt eū: ſic eis rn̄dit: vt oēs eoꝝ retunderenturdoli: ⁊ calūnie eoꝝ fruſtrarent̉.¶ Hec aūt cū dixiſſet: unꝰ aſſiſtēsminiſtroꝝ dedit alapā ieſu dicens:Sic rn̄des potifici? Andit ei ieſus:Si male locutꝰ ſū: teſtimoniū ꝑhibede malo: ſi aūt bn̄: ꝗd me cedis? Etmiſit eum annas ligatū ad cayphaꝫpontificem.THEO. Cū ieſus aſtātiū īterpellaſſet teſtimoniūvoles ſe miniſter excuſare ꝙ non eēt de his qͥ admirabant̉ ieſum ꝑcuſſit eū. vn̄ dr̄: Hec aūt cum dixiſſetvnꝰ aſſiſtēs miniſtroꝝ dedit alapā ieſu dicens: ſic rn̄des pōtifici? AAVG. de cō. euā. Hic ſane oſtēdit̉ ꝙannas pōtifex erat̉: nōdū enī erat miſſus ad cayphācū hoc diceret̉: Et hos duos annā ⁊ caypham pōtifices cōmemorat etiam lucas in initio euāgelij ſui.ALCVI. Hic implet̉ ꝓphetia: Dedi maxillā meaꝫꝑcutientibꝰ: ſed ieſus iniuſte ꝑcuſſus māſuete reſpōdit. vn̄ ſequit̉: Rn̄dit ei ieſus: Si male locutꝰ ſum teſtimoniuꝫ ꝑhibe de malo: ſi aūt bn̄ qͥd me cedis.THEO. q. d. Si habes ex his q̄ nūc a me ꝓlata ſuntrephende̓: oſtēde ꝙ male dixerim: qd̓ ſi nequis qͥdfuris? vel etiā ſic: Si ꝑperā docui cū in ſynagogis docebā: certifica pͥncipē ſacerdotū. ꝙ ſi recte docui: itavt etiā vos miniſtri miraremini: quid me nūc cedis:quē pͥus admirabaris. AVG. Quid iſta reſponſion veriꝰ: māſuetiꝰ: iuſtius. Qui enī accepit alapamnūqͥd vellet eū qͥ ꝑcuſſit aut celeſti igne cōſumi: autterra dehiſcēte ſorberi: aut correptū demonio volutari: aut ēt alia huiuſmōi qͣlibet pena vl̓ ēt grauioripuniri: qͥd hoꝝ ꝑ potētiā iubere nō potuiſſet: ꝑ quē

factꝰ eſt mūdus? niſi patiētiā nos docere maluiſſet.qͣ vincit̉ mundꝰ. Hic dicet aliqͥs: cur nō fecit qd̓ ipſep̄cepit: ꝑcutiēti .ſ. nō ſic rn̄dere: ſed maxillam debuitalterā p̄bere. Quid ꝙ ⁊ māſuete rn̄dit: ⁊ non ſolummaxillā alterā iterū percuſſuro: ſed totum corpꝰ figendū pręparauit in ligno; ⁊ hīc potius demonſtrauit ſua illa precepta patientie nō oſtentatione corporis: ſed cordis preparatione fienda. Fieri enī poteſtvt alteram maxillam viſibiliter homo p̄beat iratusquāto ergo melius ⁊ reſpōdet vera placatus: ⁊ adperferenda grauiora tranquillo animo fit paratꝰ.CHRY. Quid igit̉ conſequens erat: niſi aut redarguere aut acceptare quod dictum eſt; ſed hoc nō fitea enim que fiebant non erant iudicium: ſed ſeditio⁊ tyrannis. Non inueniētes autē quid plus facerēt:mittunt eum ligatum ad caypham. vnde ſequitur:Et miſit eum annas ligatum ad caypham pontificēTHEOPHI. Suſpicantes hunc cum aſtutioreſſet excogitare aliquid poſſe aduerſū ieſum dignuꝫmorte. AVGVSTI. Ad illū autem ſicut mattheus dicit: Ab initio ducebatur quoniam ipſe erat illius anni pͥnceps ſacerdotum. Alternis quippe intelligendi ſunt ſolere annis agere pontificatum: ⁊ credenduꝫ ē ẜm voluntatem cayphe id eſſe factum: vtieſum primo ad annam ducerent: vel etiam domoseoꝝ ita fuiſſe poſitas: vt non deberet annas a trāſeuntibus preteriri. BEDA: Quod autē dicit Ligatum: non ſic intelligendū ꝙ tunc tm̄ fuerit ligatꝰſed tunc ligatus eſt cū eſt captus: itaqꝫ ligatum adcaypham miſit: ſicut ſibi fuerat preſentatꝰ. ſiue fieripotuit vt ad horam ſolueretur quatenꝰ diſcuteret̉:hoc diſcuſſus iteꝝ ligaret̉: ⁊ ſic ad cayphā mittē̓t̉Erat autē ſimon petrꝰ ſtās ⁊ calefaciēs ſe. Dixer̄t ergo ei: Nunꝗd ⁊tu ex diſcipulis eiꝰ es. Negauit ille⁊ dixit: Nō ſū. Dicit ei unꝰ ex ẜuispōtificis cognatꝰ eiꝰ cuiꝰ abſcidit petrus auriculā. Nōne ego te uidi inhorto cū illo. Iteꝝ ergo negauit petrus: ⁊ ſtatim gallus cantauit.AVGVSTI. Cum dixiſſet euangeliſta ꝙ ieſumligatum miſerat annas ad caypham: reuerſus eſtad locū narrationis: vbi reliquerat petrum: vt explicaret quod in domo anne de trina eiꝰ negatione cōtigerat. vnde dicitur: Erat autem ſimon petrus ſtās⁊ calefaciens ſe. Hic recapitulat quod ante iam dixerat. CHRY. Uel multo ſtupore detinebatur:qui feruidus erat: vt deducto ieſu decetero non moueretur. Sed hoc fit vt diſcas: quanta nature ſitimbecillitas: cum deus hominem dereliquerit: ⁊ interrogatus rurſus etiam negat. vnde ſequitur: Dixerunt ergo ei: Nunquid ⁊ tu ex diſcipulis eius es;Negauit ille: ⁊ dixit: Non ſum. AVGVSII. deconcordā. euange. Hoc loco inuenimꝰ non ante ianuam ſed ad focum ſtantē: ſecundo negaſſe petruꝫquod fieri non poſſet: niſi iā rediſſet poſtea qͣꝫ forasexierat vt mattheus dicit. neqꝫ enī iam exierat: ⁊ foris vidit eū altera ancilla: ſed cū exire eū vidit .i. cumſurgeret ⁊ exiret: animaduertit eū: ⁊ dixit his qͥ erat