Ca. XIII.

alienꝰ veniēs eos ſeduxit: ſꝫ vt ꝓpͥos accepit. deindene qͥs eſtimet nouū eē eiꝰ pͥncipatū: ⁊ nuꝑ eos ſuſcepiſſe a pr̄e ſubiūgit: Et oīa m. t. ſc̓. ⁊ t. m. ſt̓. ac ſi dicatNeqꝫ audiēs aliqͥs: qm̄ mihi eoſ dediſti. eſtimet eosalienos eē a pr̄e: mea .n. eius ſūt. nec audiēs: Qm̄ tuierāt eſtimet alienos eos fuiſſe a me: q̄ .n. ſūt eiꝰ meaſūt. CAVG. Satꝭ āt h̓ apꝑet: qm̄ vnigeniti filij ſuntoīa q̄ ſūt pr̄is. ꝑ hoc vtiqꝫ ꝙ ēt ip̄e deus ē ⁊ de pr̄e natus: pr̄i eqͣlis. nō qūo dcm̄ ē maiori ex duobꝰ filijs:oīa mea tua ſūt. Illd̓ .n. de oībus dictū ē creaturisq̄ īfra creaturā ſanctā rōnabilē ſūt. Hoc āt ita dictūē: vt ſit hec ēt ip̄a creatura rōnalis q̄ nō niſi deo ſubdit̉. Hoc gͦ cū ſit dei pr̄is nō ſil̓ eēt ⁊ filij: niſi pr̄i eſſeteqͣlis. Nefas ē .n. vt ſcī de qͥbꝰ hec locutus ē cuiuſqͣꝫſint: niſi eius a quo creati ⁊ ſcīficati ſūt: hoc āt qd̓ aitcū de ſpū ſcō loq̄ret̉: Oīa q̄ hꝫ pr̄: mea ſūt. de his dixit: que ad ip̄aꝫ pr̄is ꝑtinēt dīnitatē: neqꝫ .n. ſpūſſcūsde creatura que pr̄i ē ſubdita ⁊ filio fuerat accepturus: cū dicat de meo accipiet. CHRI. Deīde demōſtratōem p̄dcōꝝ ponit dicēs: Et clarificatus ſū ī eis.Ex quo pꝫ: qm̄ ptātē ſuꝑ eos habeo: qm̄ gl̓ificāt meribi credētes ⁊ mihi. nullus .n. ī qͥbus nō hꝫ ptātemgl̓ificatus ē. ¶ AVG. Dicēdo āt iā eē factū: on̄dit iāfuiſſe p̄deſtinatū: ⁊ certuꝫ hr̄i voluit ꝙ eēt futuꝝ. Sꝫvte ip̄a ſit clarificatō de qͣ dixerat: Et nunc clarificame tu pr̄ apd̓ temetip̄m. ſi .n. apd̓ te: qūo ī eis; an cuꝫhocip̄m īnoteſcit eis: ⁊ ꝑ eos oībus qͥ credūt eis qͣſiteſtibus ſuis. vn̄ ſubdit: Et iā nō ſū ī mūdo: ⁊ hi ī mudo ſūt. CHRI. Hoc ē: Et ſi nō appareā ẜꝫ carnē: ꝑhos glorificor: qͥ ꝓ me moriūt̉: ſicut ⁊ ꝓ pr̄e ⁊ p̄dicātme: ſic̄ ⁊ pr̄em. AVG. Sed ſi horā illā qͣ loquebat̉attēdas: vtriqꝫ ī mūdo adhuc erāt. Nō .n. ẜm ꝓfectūcordis ⁊ vite id accipe̓ poſſumus cū dicat: Iā nō ſuꝫī mūdo. nūqͥd gͦ fas ē: vt eū credamus aliqn̄ mundana ſapuiſſe. Reſtat igit̉ vt ẜꝫ illd̓: ꝙ etiā ip̄e ī mundopͥus erat: ī mudo ſe dixit iā nō eē pn̄tia corporali: annō quotidie dicimus: iā nō eſt h̓ de aliquo qͣꝫtotiusabituro ⁊ maxīe morituro. vn̄ exponens cur hoc dixerit adiecit: Et ego ad te venio. Cōmendat igit̉ pr̄eos quos corporali abn̄tia relicturus ē dicens: Pſcē ẜua eos ī noīe tuo: quos dediſti mihi. Sicut hōdeū rogat ꝓ diſcipulis ſuis: quos accipit a deo. Sedattēde qd̓ ſeqͥt̉: Ut ſint vnū ſic̄ ⁊ noſ. nō ait Ut ſimꝰvnū ipſi ⁊ nos: ſic̄ ⁊ nos vnū ſumꝰ. ipſi vtiqꝫ ī naturaſua vnū ſūt: ſic̄ nos ī nr̄a vnū ſumꝰ. qꝛ .n. vna eadēoꝑſona ē deꝰ ⁊ hō: ītelligimꝰ hoīeꝫ ī eo ꝙ rogat: ⁊ deūī eo ꝙ vnū ſūt: ⁊ ille ⁊ ip̄e quē rogat. poterat qͥdē dicere ꝑ id ꝙ eccl̓e caput ē: ⁊ corpꝰ eiꝰ eccl̓a: Ego ⁊ ipſinō vnū ſꝫ vnꝰ ſumꝰ: qꝛ caput ⁊ corpꝰ vnꝰ ē chriſtꝰ. Sꝫdīnitatē ſuā ꝯſubſtātialem pr̄i on̄dēs: vult eē ſuosvnū ſꝫ ī xp̄o: n̄ tm̄ ꝑ eādē naturā qͣ oēs ex hōibꝰ mortalibꝰ eqͣles āgelis fiūt: ſꝫ ēt ꝑ eādē ī eandē habitudinē ꝯſpirātē cōcordiſſimā volūtatē ī vnū ſpm̄ quodāmō charitatꝭ igne cōflati. Ad hͦ enī valet qd̓ ait: Utſint vnū: ſic̄ ⁊ nos vnū ſumꝰ: vt quēadmodū pr̄ ⁊ filiꝰ nō tm̄ eqͣlitate ſubſtātie: ſꝫ etiam volūtate vnumſūt: ita ⁊ hi īter quos ⁊ deū mediator ē filiꝰ: nō tm̄ ꝑhoc ꝙ eiuſdē nature ſūt: ſꝫ etiā ꝑ eādē dilectōis ſocietatē vnū ſūt. CHRX. Rurſus vt hō loqͥt̉ ſubdēs:Cū eēm cū eis ego ẜuabā eoſ ī noīe tuo. hoc ē ꝑ tuūadiutoriū. hūane enī loqͥt̉: ⁊ ad eoꝝ mētē eſtimātiūꝙ maiorē quādā haberēt vtilitatē ab eius pn̄tia.

AVG. In noīe enī pr̄is ẜuabat diſcipulos ſuos filius hō: cū eis hūana pn̄tia ꝯſtitutꝰ. ſꝫ ⁊ pr̄ in noīe filijẜuabat quos ī noīe filij petentes exaudiebat. Neqꝫhoc tā carnalit̓ debemꝰ accipe̓ velut viciſſim nos ſeruent pr̄ ⁊ filiꝰ. ſil̓ enī nos cuſtodiūt ⁊ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūsſcūs: ſꝫ ſcriptura nos nō leuat: niſi deſcēdat ad nos.Intelligamꝰ gͦ cū ita dn̄s loqͥt̉: ꝑſonas eū diſtīguerenō ſeꝑare naturā. Qn̄ gͦ ẜuabat diſcipulos ſuos filipn̄tia corꝑali: nō expectabat pr̄ ad cuſtodiēdū ſuccedere filio diſcedēti: ſꝫ eos ambo ẜuabāt potētia ſpiritali. ⁊ qn̄ ab eis abſtulit filiꝰ pn̄tiā corꝑalē: tenuit cūpr̄e cuſtodiā ſpiritalē: qꝛ ⁊ cuſtodiēdos qn̄ filiꝰ hōaccepit: cuſtodie pr̄ne nō abſtulit: ⁊ cū pr̄ filio cuſtodiēdos dedit: n̄ dedit ſine ipſo cui dedit: ſꝫ dedit hōifilio: nō fine deo eodē ip̄o filio. Seqͥt̉ enī: Quos dediſti mihi ego cuſtodiui: ⁊ nemo ex ipſis ꝑijt: niſi filius ꝑditōis .i. traditor chriſti ꝑditione p̄deſtinatꝰ: vtſcriptura īpleret̉: q̄ .ſ. de illo maxīe ī pſalmo. cviij. ꝓphetat̉. CHRV. Et nimiꝝ ſolꝰ ille tūc ꝑijt: ſꝫ multipoſtea. Dic̄ āt: Nemo ex eis ꝑijt .i. qͣꝫtū ex mea ꝑte n̄ꝑdā qd̓ manifeſtiꝰ alibi dicit: Nō eijciā foras. Si v̓oꝑ ſeip̄os exiliēt nō ex neceſſitate ad me traho. Seqͥt̉Nūc āt ad te venio. Sꝫ qꝛ poſſet aliqͥs q̄rere: Nunqͥd nō potes eos ꝯſeruare recedēs? Pōt qͥdē ſꝫ cuiꝰgr̄a hoc dicat: on̄dit ſubdēs: Et hec lo. ī mu. vt habe.gau. meū īple. ī ſemetipſis .i. vt nō tumultuent̉ īꝑfectiores exiſtētes: ꝑ qd̓ īdicauit ꝙ ꝓpt̓ eoꝝ gaudiū ⁊reqͥē: oīa hec iſima loq̄bat̉. AVG. Uel aliter: Qd̓ſit hoc gaudiū: iā ſuꝑiꝰ exp̄ſſuꝫ ē vbi ait: Ut ſint vnūſicut ⁊ nos vnū ſumꝰ. hoc gaudiū ſuum .i. a ſe ī eoscollatū: ī eis dicit īplēdū. ꝓpter qd̓ ſe loculū dixit inmūdo: Hec ē pax ⁊ btītudo futuri ſeculi. In mundoaūt loqͥ ſe dicit qͥ paulo an̄ dixerat: Iā nō ſū ī mūdoqꝛ enī nondū abierat: hic adhuc erat. ⁊ quia mox fuerat abiturus: hic quodammodo iam non erat.¶ Ego dedi eis ẜmonē tuū: ⁊ mūdꝰeos odio habuit: qꝛ nō ſūt de mūdoſicut ⁊ ego n̄ ſū de mūdo. Nō rogout tollas eos de mūdo: ſꝫ ut ſerueseos a malo. De mūdo nō ſūt: ſicut⁊ ego nō ſū de mūdo. Scīfica eos īueritate. Sermo tuꝰ ueritas ē. Sic̄tu me miſiſti ī mundū: ita ⁊ ego miſieos ī mūdū. Et ꝓ eis ego fcīfico meip̄m: ut ſint ⁊ ip̄i fcīficati ī ueritate.CHRV. Rurſus dn̄s aſſignat cām ꝓpt̓ quā digniſūt diſcipuli multa diligentia potiri a patre dicens:Ego dedi eis ẜmonē tuū: ⁊ mūdus eos odio habuitq. d. Propt̓ te odio habiti ſūt: ⁊ ꝓpter ẜmonē tuum.AVG. Nōdū aūt id exꝑti fuerāt paſſionibꝰ ſuis q̄illos poſtea ſūt ſecute: ſꝫ more ſuo dicit iſta: v̓bis p̄teriti tꝑis futura p̄nūciās. Deīde cām ſubijcit cur eosoderit mūdus dicēs: Qꝛ nō ſūt de mūdo. hoc eis regeneratōe collatū ē: nā generatiōe de mūdo erant.Donatū ē gͦ eis: vt ſicut nec ip̄e: ita nec ipſi de mūdoeēt. vn̄ ſeqͥt̉: Sicut ⁊ ego nō ſum de mūdo. Ip̄e demūdo nūqͣꝫ fuit: qꝛ etiā ẜꝫ formā ẜui de ſpūicō natꝰ

HH