Ca. XVII.

Nō eſt infirmitati datio deputāda: cū in eo ſignificet̉ pr̄ eē qd̓ dederit: ⁊ in eo filiꝰ deꝰ maneat: ꝙ viteeterne dāde ſūpſerit ptātē. CHRI. Dicit autē: Dediſti ei ptātē oīs carnis. vt on̄dat ꝙ nō ad iudeoſ ſolos ſua p̄dicatio: ſed ad totū orbē terrarum extēdit̉.Sed qͥd eſt qd̓ dicit: Oīs carniſ? Nō .n. vtiqꝫ oēs crediderūt. Et qͥdē qͣꝫtū ex eo ē: oēs crediderūt. Si ve̓onō attēdebāt his que dicebāt̉: nō eiꝰ qͥ dicebat ē criminatio: ſed eoꝝ qui nō ſuſceꝑūt. LAVG. Dicit ergo. Sicut dedi. ei po. om. car. ita te glo. filiꝰ .i. notuꝫte faciat omni carni quā dediſti ei. Sic .n. dediſti vtomne qd̓ dediſti ei: det eis vitā eternā / HILA. iij.de tri. Sed in quo tādē eternitatis vita ē on̄dit cuꝫſubdit: Hec eſt aūt vita eter. vt cogno. te ſo. ve. deuꝫ.Uita eſt veꝝ deū noſſe: ſed ſolū hoc nō facit vitam:qͥd ergo cōnectit̉: Et quē miſiſti ieſū xp̄m. HILA..iiij. de tri. Dū aūt arriani intelligūt ſolū prēm veruꝫdeū: ſolū iuſtū: ſolū ſapientē: a cōmunionē hoꝝ ẜmhos filiꝰ ſeꝑat̉. Soli .n. vt aiūt ꝓpͥa nō ꝑticipāt̉ ab altero: que ſi in patre ſolo ⁊ nō in filio exiſtimabunt̉neceſſe eſt filiꝰ deus falſus ⁊ inſipiēs eſſe credatur.NILA. v. de tri. Nulli aūt dubiū eſt veritatem exnatura ⁊ ex virtute eſſe. Uerū .n. triticū eſt qd̓ in farcōminutū ⁊ in panē coctū ⁊ in cibū ſumptū redditex ſe ⁊ naturā panis ⁊ munꝰ. Quero ergo in quo filio veritas dei ſit: cui nō deſit dei nec naͣ nec virtuſ?Nature .n. ſue virtute vſus eſt: vt eēt que nō erāt:⁊ fierent que placerēt. HLA. ix. de tri. An forteqd̓ ait: Te ſoluꝫ. cōmunionē atqꝫ vnitatē ſuā a deoſeꝑat. Seꝑat ſane ſi nō ad id qd̓ ait: Te ſolū veꝝ deum: cōtinue ſubiecit: Et quē miſiſti ieſuꝫ xp̄m. Perid .n. eccleſie fides xp̄m veꝝ deū ꝯfeſſa ē: ꝙ ſolū verūdeū ꝯfeſſa prēm ſit. nō .n. vnigenito deo nature demutatōem naturalis natiuitas intulit. AVG. vi.de tri. Uidēdū eſt ergo an intellige̓ cogamur: cū dictū eſt patri: Ut cognoſcāt te ſolū veꝝ deū. tanqͣꝫ hͦinſinuare voluerit: qꝛ ⁊ ſolꝰ pr̄ deꝰ verꝰ eſt: ne nō niſiip̄a tria ſil̓: prēm ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſanctū intelligeremuseē deū. Nūc gͦ ex dn̄i teſtimonio: ⁊ prēm ſolū veruꝫdeū dicimꝰ: ⁊ filiū ſolū deū veꝝ: ⁊ ſpm̄ſanctū ſolumveꝝ deū: ⁊ ſil̓ prēm ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſanctū .i. ſil̓ ip̄am trinitatē nō tres veros deos: ſꝫ vnū veꝝ deū. AVG.ſuꝑ iohā. Uel ordo verboꝝ ē: vt te ⁊ quē miſiſti ieſūxp̄m cognoſcāt ſolū veꝝ deū. ꝯn̄ter .n. ⁊ ſpūſſanctuintelligit̉: qꝛ ſpūs ē prīs ⁊ filij tanqͣꝫ charitas cōſubſtātialis amboꝝ. Sic igit̉ filiꝰ glorificat te: vt oībusquoſ dediſti ei te cognitū faciat. Porro ſi cognitiodei ē vita eterna: tātomagis in vita eterna qͣꝫtomagiſ in hac cognitōe ꝓficimꝰ: nō aūt moriemur ī vitaeterna. Tūc gͦ dei cognitio ꝑfecta erit: qn̄ nll̓a morserit: ſūma tūc dei clarificatio: qꝛ ſūma gl̓ia. A veteribus aūt gl̓ia diffinita ē frequēs de aliquo fama cuꝫlaude: ac ſi hō laudat̉: cuꝫ fame credit̉. quō deꝰ laudabit̉: qn̄ ip̄e videbit̉. ꝓpter qd̓ ſcpͥptuꝫ eſt: Beati qͥhabitāt in domo tua: in ſcl̓a ſcl̓oꝝ laudabunt te. ibierit dei ſine fine laudatio: vbi erit dei plena cognitio ⁊ ideo clarificatio. AVG. i. de tri. Qd̓ aūt dixerit famulo ſuo moyſi: Ego ſū qui ſū. hͦ ꝯtēplabimurcū viuemꝰ in eternū. IA GV. iij. de tri. Cum .n. fidesnr̄a vidēdo fiat veritas: tūc mortalitatē nrām commutatā tenebit eternitas. 7A VG. ſuꝑ ioh̓. Sꝫ pͥushic clarificat̉ deꝰ: cū annūciatꝰ hōibꝰ innoteſcit: et ꝑ

fidē credētibꝰ p̄dicat̉. ꝓpter qd̓ dicit: Ego te clarificaui ſuꝑ terrā. NI LA. iij. de tri. Hec quidē. clarificatōis viciſſitudo nō ꝑtinet ad diuinitatis ꝓfectuꝫ:ſꝫ ad honorē qui ex cognitōe ignorātiū ſuſcipiebaſCHRI. Unde bene dixit: Suꝑ terrā. In celo enīglorificatꝰ fuerat: ⁊ in natura gl̓iam hn̄s: ⁊ ab angeliſ adoratꝰ. nō igit̉ de illa gloria ait que ſubſtātie eiꝰeſt: ſed de ea que ad culturā hoīm ꝑtinet. vn̄ ſubditOpꝰ ꝯſum. qd̓ dedi. mi. vt facere. ¶AVG. Non ait.Iuſſiſti: ſed Dediſti. vbi cōmēdat̉ euidēs gr̄a. qͥd enīhꝫ qd̓ nō accepit etiaꝫ in vnigenito hūana natura?Sed quō ꝯſummauit opꝰ qd̓ accepit vt faciat: cū reſtet adhuc paſſiōis exꝑimētū: niſi ꝯſummaſſe ſe dic̄:qd̓ ſe ꝯſummatuꝝ certiſſime nouit. CHRI. Ul̓ dicit: Cōſummaui. qͣſi ea que ex ꝑte mea ſunt oīa feci:aut qꝛ cū id qd̓ maxīm eſt factū ē: dici pōt totū iamfactū eē. Radix .n. bonoꝝ ſubmiſſa erat: quā oīo debebat ſeqͥ fructꝰ. ⁊ qꝛ his q̄ futura erāt: ip̄e iā aderat⁊ cōpulabat̉. HILA. ix. de tri. Poſt q̄: vt merituꝫobediētie: ⁊ ſacramētū totiꝰ diſpēſatōis intellige̓mꝰadiec̄: Et nūc clari. me tu pa. apd̓ temetip̄ꝫ. AVG.ſupra dixerat: Pr̄ venit hora: clarifica filiū tuū: vt filiꝰ tuꝰ clarificet te. In quo v̓boꝝ ordīe on̄derat pͥusa pr̄e clarificādū filiuꝫ: vt prēm clarificaret filiꝰ. mōaūt dixit: Ego te clarificaui: ⁊ nūc clarifica me. tāqͣꝫpͥor ip̄e prēꝫ clarificauerit: a quo deīde vt clarificet̉expoſcit. Ergo intelligēdū ē vtroqꝫ v̓bo ſuꝑiꝰ vſuꝫ eoordine quo futuꝝ erat: mō v̓o viū fuiſſe v̓bo p̄terititꝑis de re futura: velut ſi dixiſſet: Ego te clarificaboſuꝑ terrā: opus ꝯſūmādo qd̓ dediſti mihi vt faciā: ⁊nūc clarifica me tu pater: que eſt oīo eadē ſentētia:niſi ꝙ hic addit̉ clarificatōis modꝰ cū ſubdit̉: Claritate quā habui: pͥuſqͣꝫ mūdꝰ fieret apud te. Ordo verboꝝ eſt: Quā habui apud te: pͥuſqͣꝫ mūdꝰ eſſet. hͦ qͥdāſic intelligēdū putauerūt: tāqͣꝫ natura humana queſuſcepta eſt a verbo cōuerteret̉ in verbū: ⁊ hō mutaret̉ in deū: immo ſi diligētiꝰ cogitemꝰ hō ꝑieret ī deoNō .n. quiſqͣꝫ ex iſta mutatōe hoīs: vl̓ duplicari deiverbū dicturꝰ eſt: vel augeri ſed quiſquis dei filiū p̄deſtinatū negat: hūc eūdē filiū hoīs negat. Cū ergovideret illiꝰ p̄deſtinate ſue glorificatōis veniſſe iā tēpus: vt ⁊ nūc fieret in reditōe: qd̓ fuerat in p̄deſtinatione iam factū orauit dicēs: Et nūc clarifica me tupr̄ ⁊cͣ .i. illā claritatē quā habui apud te in p̄deſtinatōe tua: tempꝰ eſt vt apud te habeā etiā viuēs in dextera tua. HILA. iij. de tri. Uel orabat vt id quodex tꝑe erat gloriā eiꝰ que ſine tꝑe eſt claritatis acciperet: vt in dei virtutē ⁊ ſpūs incorruptōem trāſformata carnis coruptio abſorbet̉.Manifeſtaui nomē tuuꝫ homnibus quos dediſti mihi de mundo.Tui erant̉: ⁊ mihi eos dediſti: ⁊ ſermonem tuū ẜuauerūt. Nūc cognouerūt qꝛ oīa que dediſti mihi abs teſunt. Quia uerba que dediſti mihi:dedi eis: ⁊ ipſi acceperūt ⁊ cognouerunt uere quia a te exiui: ⁊ crediderunt: quia tu me miſiſti.