Iohānes

Hoc .n. ip̄m ꝙ ſubſiſtit ⁊ loquit̉: a patre ⁊ a me illi ēEgo v̓itatē loquor .i. inſpiro q̄ loquor: ſiqͥdē ſpūs veritatꝭ ē. Dice̓ aūt ⁊ loqͥ ī trinitate: nō ẜm ꝯſuetudinēnrām accipiēdū ē: ſꝫ iuxta formā incorꝑaliū naͣꝝ: ⁊maxīe trinitatꝭ: q̄ volūtatē ſuā inſerit cordibꝰ credētiū: ⁊ eorū qͥ audire eū ſunt digni. Loqͥ gͦ prēm ⁊ audire filiū eiuſdē nature in pr̄e ⁊ filio ꝯſenſuſqꝫ ſignificatio ē. Spūs v̓o ſanctꝰ qͥ ē ſpūs v̓itatꝭ: ſpūſqꝫ ſapientie: nō pōt filio loquēte audire q̄ neſcit: cū hͦ ipſuꝫſit qd̓ ꝓfert̉ a filio .i. ꝓcedēs v̓itas a v̓itate: cōſolatormanes a ꝯſolatore: deꝰ de deo ſpūs v̓itatis ꝓcedensDeniqꝫ ne qͥs illū a prīs ⁊ filij voluntate ⁊ ſocietatediſcerne̓t: ſcpͥtū ē: Sed q̄ audiet loq̄t̉. A G V. iij. detri. Nō aūt hīc efficit̉ vt minor ſit ſpūſſanctꝰ: ſꝫ hͦ .n.dictū ē ꝙ de pr̄e ꝓcedit AVG. ſuꝑ ioh̓. Nec moueat ꝙ v̓bū futuri tꝑis poſitū ē. Illa qͥppe audiētia ſēpiterna ē: qꝛ ſēpiterna ſciētia. In eo aūt ꝙ ſempiternū ē: ſine initio ⁊ ſine fine cuiuſlibet tꝑis v̓bū pōat̉:qͣꝫuis .n. naͣ illa īmutabilis nō recipiat fuit ⁊ erit: ſedtm̄ ē. nō tn̄ mēdaciter dicimꝰ: fuit ⁊ ē ⁊ erit. fuit: qͥanūqͣꝫ defuit. erit: qꝛ nūqͣꝫ deerit. eſt: qꝛ ſꝑ ē/ DIDI.Per ſpm̄ etiā veritatꝭ futuroꝝ ſanctꝭ viris ſcīa certaꝯcedit̉. Unde ⁊ ꝓph̓e hͦ eodē repleti ſpū p̄nūciabāt⁊ qͣſi pn̄tia ītuebāt̉ q̄ erāt deīceps ſecutura. un̄ ſeqͥt̉:Et q̄ vē. ſunt annū. vobis YBED. Cōſtat qͥa multiſpūſſancti gr̄a repleti: q̄ ventura erāt agnouerūt. Sꝫqꝛ ml̓ti varijs coruſcāt v̓tutibꝰ: nec tn̄ q̄ vētura ſuntagnoſcūt. pōt hic ẜmo ſic accipi: Que vētura ſūt vobis annūciabit .i. gaudia vobis celeſtꝭ patrie ad memoriā reducet. Uētura v̓o apl̓is nūciauit: mala .ſ. q̄ꝓ ꝯfeſſiōe xp̄i erāt paſſuri: ⁊ bona q̄ ꝓ eiſdem maliserāt ꝑcepturi. CHRY. Eleuauit igit̉ ꝑ hͦ eoꝝ mētēcū ad nihil ita auidū ſit humanū genꝰ vt ad ſciēduꝫfutura. ab hac igit̉ eruit ſolicitudine: oſtēdēs qm̄ futura eis ꝑicula p̄dicet: vt nō incidāt non obẜuātes.Deīde on̄dēs qm̄ dixerit oēm v̓itatē: in quā ſpūſſanctꝰ adducet ſubiungit: Ille me clarificabit. 7AVG.Quia .ſ. diffundēdo ī credētiū cordibꝰ charitatē ſpūaleſqꝫ faciendo declarauit eis: qͣl̓r pr̄i filiꝰ eēt eqͣlisquē ẜm carnē pͥus tm̄mō nouerant: ⁊ hoīem ſic̄ homines cogitabāt. Uel certe: qꝛ ꝑ ip̄aꝫ claritatē fiducia repleti ⁊ timore depulſo: annūciauerūt hōibusxp̄um: ac ſic fama eius diffuſa eſt toto orbe terrarū.Qd̓ .n. facturi erāt ī ſpūſcō hͦ eūdē ſpm̄ dixit eſſe factuꝝ. CHRV. Et qꝛ dn̄s dixerat: Mgr̄ vr̄ vnꝰ ē xp̄svt ⁊ ſpūſſcus ſuſcipiat̉ ab eis ſubiūxit: Quia de meoacci. ⁊ annū. vobis. DIDX. Acciꝑe h̓ vt diuine nature ꝯueniat ītelligēdū ē. quo .n. filiꝰ dās nō pͥuaturhis q̄ tribuit: neqꝫ cū dāno ſuo imꝑtit̉ alijs: ſic ⁊ ſpirituſſanctꝰ nō accipit qd̓ ante nō habuit. Si .n. pͥusqd̓ nō habebat accepit: trāſlato in aliū munere vacuꝰ largitor effectuſ eſt. Sic igit̉ ſpiritūſanctū a filioacciꝑe id qd̓ ſue nature fuerat cognoſcēdū ē: ⁊ nonaliā dātē ⁊ accipiētē: ſed vnā ſignificare ſubſtātiaꝫ.Siquidē ⁊ filiꝰ eadē a patre ſuſciꝑe dicit̉: in quibusip̄e ſubſiſtit. Neqꝫ .n. quid aliud eſt filiꝰ exceptis hisque ei dant̉ a patre: neqꝫ alia eſt ſpūſſancti ſubſtantia p̄ter id qd̓ ei dat̉ a filio. ¶ AVG. Nō aūt ꝓptereaſicut quidā heretici putauerūt: minor eſt filio ſpirituſſanctus: quia filiꝰ accipiat a patre: ſpūſſanctus afilio: quafi quibuſdā gradibꝰ naturaꝝ. Unde ipſe qſtionē ſoluēs cur hoc dixerit explanat dicēs: Oīa q̄

habet pater mea ſunt: propterea dixi vobis: quia demeo accipiet: ⁊ annūciabit vobis/ DIDI̓. q. d. Licꝫ a patre ꝓcedat ſpūs veritatis: tn̄ quia oīa que habet pater mea ſunt: ⁊ ip̄e prīs ſpūs meꝰ eſt: ⁊ de meoaccipiet. Caue aūt ne cū iſta dicūt̉: putes rē eſſe aliquā ⁊ poſſeſſiōem que a patre habeat̉ ac a filio. verum que habet pater iuxta ſubſtātiā .i. eternitatem:immutabilitatē: bonitatē: hec eadē habet ⁊ filius.Procul hinc abſint dialecticoꝝ tēdicule: dicūt eniꝫErgo ⁊ pater eſt filius. Si aūt dixiſſet: Omnia quecūqꝫ habet deꝰ mea ſunt: haberet occaſiōem impietatis cōſurgendi. cū vero dixerit. Omuia que habetpater mea ſunt: patris nomine ſe filiuꝫ declarauit.paternitatē qui filiꝰ erat nō vſurpauit: qͣꝫuis ⁊ ip̄e ꝑadoptōnis grām multorū ſanctorū ſit pater­ NILA. viij. de tri. Nō ergo in incerto dominꝰ reliquitvtrū ex patre an ex filio ſpūs paraclytꝰ eſſe putetur.a filio eniꝫ accepit ꝙ ab eo mittit̉: ⁊ a patre ꝓcedit.Et interrogo vtrū idip̄m ſit a filio acciꝑe qd̓ a patrep̄cedere. Certe idip̄m atqꝫ vnū eſſe exiſtimabit̉ a filio acciꝑe: quod ſi acciꝑet a patre. cū .n. ait: Omniaquecūqꝫ habꝫ pater ſua eſſe. ⁊ iccirco dixiſſe de ſuoaccipiendū eſſe: docet etiā a patre accipiēda: a ſe tn̄accipi: quia omīa que patris ſunt ſua ſunt. Non hꝫhec vnitas diuerſitatē: nec differt a quo acceptū ſituod datū a patre: datū referat̉ a filio.¶ Modicū ⁊ iā nō uidebitis me: ⁊iteruꝫ modicū ⁊ uidebitis me: quiauado ad patrē. Dixerūt ergo ex diſcipulis eius ad inuicē: Quid ē hocquod dicit nobis: modicū ⁊ nō uidebitis me: ⁊ iterum modicum ⁊ uidebitis me: ⁊ qꝛ uādo ad patrē? Dicebāt ergo: Quid ē hoc ꝙ dic̄ nob̓ modicum? Neſcimꝰ ꝗd loquitur. Cognouit aūt ieſus: qꝛ uolebāt eū īterrogare: ⁊ dixit eiſ: De hoc queritisīter uoſ qꝛ dixi: modicū ⁊ nō uidebitis me: ⁊ iteruꝫ modicū ⁊ uidebitisme. Amē amen dico uobis: qꝛ plorabitis ⁊ flebitis uos: mūdꝰ āt gaudebit. Uos aūt ꝯtriſtabimi: ſꝫ triſticia ueſtra uertetur in gaudiū. Mulier cū parit triſticiā habet: qꝛ uenithora eiꝰ. Cum aūt peperit pueruꝫ:iam non meminit preſſure proptergaudium: quia natus eſt homo inmundum. Et uos igitur nunc quideꝫ triſticiam habetis. Iterum autē uidebo uos ⁊ gaudebit cor ueſtru⁊ gaudiū ur̄m nemo tollet a uobis.