Ca. XVI.

eos peccaſſe nō credētes in me: duꝫ videbūt ſpūſſancti donatōem ineffabilē īuocato me fieri. LAVG.de queſti. no. ⁊ vete. teſta. Hoc etiā modo ſpirituſſāctus de peccato arguit mundū: quia in nomine ſalnatoris qui reprobatꝰ eſt a mūdo virtutes operatꝰ ēSaluator aūt ſeruata iuſticia: nō trepidauit reuertiad eū qui ſe miſerat: ⁊ per id ꝙ regreſſus eſt ꝓbauitſe inde veniſſe. vnde ſequit̉: Et de iuſticia: qͥa ad patrem vado. CHRY. i. ire ad prēm erit argumentūꝙ irreprehēſibile agebā vitam: vt nō poſſint adhucdicere: quoniā hic homo peccator eſt: ⁊ nō ē ex deoRurſus quoniā expugnauit aduerſariū: nequaqͣꝫautē peccator exiſtes expugnaſſet. Non poſſunt dicere ꝙ demoniū habeo: ⁊ ꝙ ſeductor ſum. Quoniaꝫaūt cōdemnatꝰ eſt ꝓpter me: ſciēt ꝙ cōculcabūt euꝫpoſtea: ⁊ reſurrectōem meā manifeſte ſciēt: nō enīme valēt detinere. 7A VG. de que. vete. ⁊ no. teſta.Uidētes etiā demones animas de inferis ire ad celos: cognouerūt adiudicatū eſſe pͥncipē huiꝰ mundivt reus factꝰ in cauſa ſaluatoris que tenebat amitteret. Hec quidē aſcendēte ſaluatore viſa ſunt: ſed ſuperueniente in diſcipulis ſpirituſſanctꝰ palā aꝑteqꝫmanifeſta ſunt.¶ Adhuc multa habeo uobis dicere: ſed non poteſtis portare modo.Cū aūt uenerit ille ſpiritꝰ ueritatisdocebit uos omnem ueritatē. Nōenī loquetur a ſemetip̄o: ſed quecūqꝫ audiet loquet̉: ⁊ que futura ſuntānūciabit uob̓. Ille me clarificabit:quia de meo accipiet: ⁊ annūciabituobis. Omnia qͦcunqꝫ habet patermea ſūt. Propterea dixi: ꝗa de meoaccipiet ⁊ annūcibit uobis.THEO. Quia ſupra dixerat dominꝰ: Expedit vobis vt ego vadam: iam hoc amplficat dicēs: Adhucmulta habeo vobis dicere: ſed nō poteſtis portaremodo. ¶AVG. Omnes heretici audacias figmētorū ſuorū quas maxīe exhorret ſenſus humanus: hacoccaſiōe euāgelice ſnīe colorare conāt̉: quaſi hecip̄aſint q̄ tūc diſcipl̓i portare nō poterāt: ⁊ ea docueritſpūſſcūs: q̄ palā doce̓ atqꝫ p̄dicare ſpūs erubeſcit īmūdꝰ. ſed alia ſunt mala q̄ portare nō pōt qͣliſcūqꝫpudor humanꝰ: ⁊ alia ſunt bona q̄ portare nō pōtꝑuꝰ ſenſus humanꝰ. Iſta ſunt in corꝑibꝰ īpudicis: illa remota ſunt a corꝑibꝰ vniuerẜ. Quis aūt nr̄m audeat eoꝝ ſe dice̓ capacē: q̄ illi caꝑe nō valebāt: ac ꝑhͦ nec a me expetēda ſūt vt dicāt̉. Sꝫ dicet aliqͥs: ſicml̓ti pn̄t qd̓ tūc n̄ poterat petrꝰ: ſicut ml̓ti pn̄t martyrio coronari: quod tūc nō poterat petrꝰ: p̄ſertī iāmiſſo ſpūſancto: qui tūc nōdū erat miſſus. Sed nūꝗͥd ideo ſcimꝰ que ſunt: que dicere voluit; abſurdiſme .n. mihi videt̉ dici tūc nō potuiſſe portare diſcipulos: que de altiſſimis rebꝰ inuenimꝰ in apl̓icis litteris: que poſtmodū ſcpͥta ſunt: nec ea dn̄m dixiſſenarrat̉. ꝑuerſaꝝ qͥdem ſectaꝝ homīes ferre non pn̄tqd̓ in ſcpͥturis ſanctis de fide catholica reꝑit̉: ſicut

nos ferre nō poſſumꝰ ſacrilegas eorū vanitates. qͥd.n. eſt ferre nō poſſe: niſi equo animo nō hr̄e? Quiſaūt fidelis vel etiā cathecuminꝰ anteqͣꝫ ſpm̄ſanctuꝫbaptizatꝰ accipiat nō equo animo legit atqꝫ audit:etiā ſi nō intelligit ea que poſt aſcēſioneꝫ dn̄i ſcpͥtaſunt? Dicet aūt aliquis: Nihilne ſpūales viri hn̄t īdoctrina qd̓ carnalibꝰ taceāt: ⁊ ſpūalibꝰ eloquant̉?Nulla quidē neceſſitas eſt: vt aliqua ſecreta doctrine taceant̉ fidelibꝰ ꝑuulis: ſeorſum dicēda maioribꝰſꝫ ſpiritales ſpūalia carnalibꝰ nō omnīo taceāt ꝓpt̓catholicā fidē que omnibꝰ p̄dicāda eſt. nec tamē ficediſſerāt: vt volētes ea ꝑciꝑe ad intelligētiā: non capacibꝰ faciliꝰ faſtidire faciāt in veritate ẜmonē: qͣꝫ īẜmone ꝑcipi veritatē. Nō ergo in his dn̄i verbiſ neſcio que ſecreta ſuſcipimꝰ: q̄ cū dici a docēte poſſintportari a diſcēte nō poſſint. Sed eaip̄a que ī doctrina religiōis in quorūlibet hoīm noticia dicimus: ſivellet nobis xp̄s dicere: ſicut ea dicit angelis ſuis: qͥnā homīes portare poſſent: etiā ſi eēt ſpiritales: qͣles adhuc apoſtoli nō erāt? Nā vtiqꝫ qͥcqͥd de creatura ſciri pōt: minꝰ ē ip̄o creatore: ⁊ qͥſ eū tacet. quisaūt viuēs in hoc corꝑe poſſet oēm cognoſcere veritatē? cū dicat apl̓s: Ex parte ſcimꝰ. Sed qꝛ ꝑ ſpm̄ſāctū fit: vt ad ip̄am quoqꝫ plenitudinē veniamus: dequa idē dicit apl̓s: Tūc aūt facie ad faciē. Nō qd̓ ēin hac tm̄ vita dn̄s nobia ꝓmiſit dicēs: Cū aūt venerit ille ſpūs veritatis: docebit vos oēm veritatē: veldeducꝫ vos in oēm veritatē: quo verbo intelligimꝰeiꝰ nobis. plenitudinē in vita alia reẜuari. Ip̄e auteꝫſpūſſanctꝰ ⁊ nūc docet fideles: qͣꝫta qͥſqꝫ pōt caperepiritalia: ⁊ in eoꝝ cordibꝰ deſideriū maius accēditDIDI. Uel hoc dicit ꝙ auditores verboꝝ eiꝰ nōdū fuerāt̉ oīa ꝯſecuti: que poſtea ꝓ noīe eiꝰ ſufferrepoterāt: ſed aliqua tradēs eis: illa que maiora erantin poſterū diſtulit: que tūc nō poterāt niſi pͥmitꝰ incapite noſtro magiſteriū ⁊ forma crucis preiret. Adhuc etiā typo legis ⁊ vmbre ⁊ imaginibꝰ ẜuiētes nōpoterāt veritatē cuiꝰ vmbrā lex portabat inſpicere.Cū aūt venerit ſpūs veritatis: diriget vos in oēm veritatē ſua doctrina ⁊ īſtitutōe nos trāſferēs a morte littere ad ſpm̄ viuificātē: in quo ſolo oīs ſcpͥtureveritas poſita eſt. CHRISO. Quia ergo dixerat:Nūc non poteſtis portare: tūc autem poteritis. Etquoniā ſpirituſſanctꝰ ducet v̓os in omnē veritateꝫ:ne hoc audiētes maiorē ſpiritūſanctū exiſtimēt ſubiūgit: Non enī loquet̉ a ſemetip̄o: ſed quecūqꝫ audiet loquet̉. 4A GV. Simile eſt hoc ei quod de ſeip̄odixit: Non poſſum a meipſo facere quicqͣꝫ: ſed ſicutaudio iudico: ſed illud ẜm hoīem poſſe accipi dicimus. Cum igit̉ ſpūſſanctꝰ nulla ſuſceptōne cuiuſqͣꝫcreature creatura ſit factus: quomodo de illo hocintelligendū eſt? Sic itaqꝫ debemꝰ acciꝑe: vt intelligamꝰ nō eum eſſe a ſeip̄o. Nam filiꝰ de patre natꝰ ē:⁊ ſpūſſanctꝰ de patre ꝓcedit. Quid autē illic interſitinter ꝓcedere ⁊ naſci: ⁊ longū eſt diſſerere: ⁊ temerarium diffinire. Audire autē illi ſcire eſt: ſcire v̓o eſſe.Quia ergo nō eſt a ſemetip̄o: ſed ab illo a quo ꝓcedit: a quo illi eſt eēntia: ab illo ſcīa: ab illo igit̉ audientia. Semꝑ itaqꝫ audit ſpūſſanctꝰ: qꝛ ſemꝑ ſcit: abillo gͦ audiuit audit ⁊ audiet: a quo ē. DIDI: Aitergo: Nō loq̄t̉ a ſemetip̄o. hͦ ē: nō ſine me: ⁊ ſine meo⁊ prīs arbitrio: qͥa nō ex ſe eſt: ſed ex patre ⁊ me eſt.