Ca. XVI.
Accipite ſpiritūſanctū. De hac quoqꝫ virtute credēdus ē dicere euāgeliſta: Uirtꝰ de illo exibat ⁊ ſanabat oēs. Si ergo ⁊ de patre ⁊ de filio ꝓcedat ſpirit̓ſanctꝰ: cur filiꝰ dixit: De patre ꝓcedit? niſi quemadmodū ſolet ad eū referre: ⁊ qd̓ ip̄ius ē de quo ip̄e ē.on̄ illud ē qd̓ ait: Mea doctrīa nō ē mea: ſed eius qͥme miſit. Si igit̉ hec ītelligat̉ eiꝰ doctrīa: quā tn̄ dirit nō ſuā ſed patris: quātomagis ⁊ ītelligēdꝰ ē ⁊ deip̄o ꝓcedere ſpūſſanctꝰ: vbi ſic ait: De patre ꝓcedit.vt nō diceret: De me nō ꝓcedit. A quo aūt habet filius vt ſit deꝰ: ab illo hꝫ vtiqꝫ vt ꝓcedat ab eo ſpiritꝰſanctꝰ. Hīc vtcūqꝫ ettā illud ītelligit̉: cur nō dicat̉natꝰ eē: ſed potiꝰ ꝓcedere ſpūſſanctꝰ: qm̄ ſi ⁊ ip̄e filius diceret̉: amborū vtiqꝫ filiꝰ diceret̉: qd̓ abſurdiſſimū ē. filiꝰ qͥppe nullꝰ ē duorū niſi patris ⁊ matris.Abſit aūt vt īter deū patrē ⁊ deū filiuꝫ tale aliqͥd ſuſpicemur: qꝛ nec filiꝰ hominū ſiml̓ ex patre ⁊ ex matre ꝓcedit: ſꝫ cū ī matrē ꝓcedit ex patre: nō tūc procedit ⁊ ex matre. Spūs āt ſanctꝰ nō de patre procedit ī filiū: ⁊ de filio procedit ad ſanctificādā creaturā: ſed ſimul de vtroqꝫ procedit. Neqꝫ enī poſſumꝰdice̓ ꝙ nō ſit vita ſpūſſanctꝰ: cū vita pr̄: vita ſit filiꝰ:ac ꝑ hͦ ſicut pr̄ cū habeat vitam ī ſemetip̄o: dedit ⁊ filio vitā habere ī ſemetip̄o: ſic ei dedit vitā procedere de illo ſicut ꝓcedit ⁊ de ſeip̄o. ¶ CA. XVI.Ec locutꝰ ſum uobis ut nōſcādalizemini. Abſqꝫ ſynagogis facient uos. Sed uenit hora ut omīs qui interficit uosarbitret̉ obſequiuꝫ ſe preſtare deo.Et hec faciēt uobis qꝛ nō nouerūtpatrē neqꝫ me. Sed hec locutꝰ ſumuobis: ut cū uenerit hora eorum: reminiſcamini: qꝛ ego dixi uob̓. Hecautem uobis ab initio non dixi: ꝗauobiſcum eraꝫ.AVG. Merito ꝓmiſſo ſpūſancto quo ī eis oꝑante fieret teſtes eiꝰ ſubiūxit: Hec lo. ſū vo. vt nō ſcan.Cū eī charitas dei diffundit̉ ī cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ſāctū: qͥ datꝰ ē nobis: fit pax multa diligētibꝰ legē deivt nō ſit illis ſcādalū. Deīde q̄ paſſuri eēt expͥmensait. Abſqꝫ ſynagogis fa. vos. CHRI. Iā enī cōpoſuerāt: vt ſiqͥs cōfeſſus fuerit chriſtū: extra ſynagogāfieret. 7AVG. Quid āt mali erat apoſtolis expellide iudaicis ſynagogis quaſi nō fuerīt īde exituri: ētſi eos nullꝰ expelleret. Sꝫ hͦ voluit denūciare: qꝛ iudei chriſtū nō fuerāt recepturi a quo iſti nō fuerātreceſſuri. Nā qꝛ nō erat vllꝰ aliꝰ populꝰ dei: qͣꝫ illd̓ſemē abrae: ſi cognoſcerēt chriſtū: nō alie fierēt eccleſie chriſti: alie ſynagoge iudeoꝝ. Qd̓ qꝛ noluerūt: qͥdreſtabat niſi vt remanētes extra chriſtum extra ſynaoga facerēt eos: qͥ nō reliquerūt chriſtū: deīde cuꝫhͦ eis dixiſſet adiecit: Sed ve. ho. vt oīs qͥ īterfi. vos.arbitret̉ obſe. ſe p̄ſta. deo. Que v̓ba ita ſubiecit tāqͣꝫex hͦ cōſolaret̉ eos: qͥ de ſynagogis iudaicis pellereturan forte de ſynagogis illa ſeꝑatio ſic eos fueratturbatura vt mori vellēt potiꝰ qͣꝫ ī hac vita ſine iude
orū cōgregatiōibus morari. Abſit vt ſic turbarent̉: qͥdei nō hoīm gloriā reqͥrebāt. Iſte itaqꝫ ſēſus ē ī hisv̓bis: Extra ſynagogā faciēt vos: ſed nolite ſolitudinē formidare. Seꝑati qͥppe a cōgregatiōibꝰ eorū: tāmultos ī nomīe meo cōgregabitis: vt illi metuentesne tēplū qd̓ erat apud: eos ⁊ oīa legis veteris ſacramēta deſerant̉: ſic īterficiēt vos vt deo arbitrēt̉ ſe p̄ſtare obſequiū: zelū dei habētes: ſed nō ſcd̓m ſcīam.Hoc enī de iudeis dictū debemꝰ acciꝑe de qͥbꝰ dixerat: Extra ſynagogā faciēt voſ. Nā teſtes .i. martyreſxp̄i: ēt ſi occiſi ſūt a gētilibꝰ n̄ tn̄ illi arbitrati ſūt deoſꝫ dijs ſuis falſis obſeqͥum ſe p̄ſtare: iudeorū āt oīs qͥoccidit p̄dicatores xp̄i: deo ſe putauit p̄ſtare obſeqͥūcredēs ꝙ deſererēt deū iſrael qͥcūqꝫ ꝯuerterētur adxp̄m. Hīc gͦ accēſi ⁊ zelū dei habētes: ſꝫ nō ẜm ſcīamobſequiū ſe deo preſtare credētes occidebant eos.CHRY. Deīde cōſolationē īducit dicēs: Et hec oīafa. vo. qꝛ nō noue. pa. neqꝫ me. q. d. Sufficit vobis īcōſolationē ꝑꝑ me ⁊ patreꝫ hec pati. AVG. Neaūt ignaros atqꝫ imꝑitos aīos mala īprouiſa: qͣꝫuiscito trāſitura turbarēt: hāc fuiſſe cām: vt hec eis prenūciaret on̄dit ſubdēs: Hec lo. ſū vo. vt cū ve. ho. eo.remini. qꝛ dixi vo. Hora eoruꝫ: hora tenebroſa: horanocturna. ſed nox iudeorū ſeꝑatū a ſe diem chriſtianorū nulla cōfuſiōe fuſcauit. CHRl̓. Sed ⁊ ꝓpt̓aliā cām hͦ p̄dixit: vt nō dicerēt: qm̄ nō p̄uidit futura. ⁊ hͦ ſignificat cum dicit: Remini. qꝛ ego dixi vo. ⁊vt nō poſſēt dicere: Qm̄ blādiēs nobis ea q̄ ad gr̄aꝫdicebat ſolū. cuiꝰ aūt gr̄a hͦ a pͥncipio n̄ dixit: on̄ditdicēs: Hec āt ab ini. v̓o. nō di. qꝛ vobi. erā. qꝛ .ſ. ī cuſtodia mea eratis: ⁊ licitū erat īterrogare: qn̄ volebatis ⁊ ſuꝑ me totū preliū vertebat̉. Un̄ ſuꝑfluū erat hͦa prīcipio vobis dice̓: nō qꝛ hec tūc n̄ nouerā ꝑꝑeanō dixi. AVG. Sed alij tres euāgeliſte eū p̄dixiſſeiſta demōſtrāt: an̄qͣꝫ vētū eēt ad cenā: qͣ ꝑacta ſcd̓miohannē iſta locutꝰ ē. An forte hīc iſta ſoluit̉ q̄ſtio:qꝛ ⁊ illi eū narrāt ꝓximū fuiſſe paſſiōi cū hͦ diceret.nō ergo ab initio qn̄ cū illis erat. Sꝫ mattheꝰ n̄ ſolūīminēte paſſiōe: verū ēt ab initio hec denūciata eſſecōmemorat. Quid ſibiˡ gͦ vult ꝙ hic dicit: Hec āt abinitio nō di. niſi qꝛ ea q̄ hic dicit de ſpūſcō ꝙ ſit vēturꝰ ad eos: ⁊ teſtimoniū ꝑibiturꝰ qn̄ mala paſſuriſūt: hec eis ab initio nō dixit: qm̄ cū ip̄is erat: ⁊ eiꝰ p̄ſētia cōſolabāt̉. Abſceſſurꝰ āt oportebat vt diceretillū eē vēturū: ꝑ quē charitate diffuſa ī cordibꝰ ſuisverbū dei cū fidutia p̄dicarēt/ CHRV. Uel p̄dixitqͥdē qm̄ flagella patient̉. Nō āt ꝙ mors eorū reputaret̉ vt dei cultura: qd̓ maxīe poterat eos attonitos facere. Uel qꝛ illic ea q̄ a gētibꝰ debebāt pati dixit: hic aūt ⁊ iudaica adiecit.¶ Et nūc uado ad eū ꝗ miſit me: ⁊nemo ex uobiſ īterrogat me quo uadis. Sꝫ qꝛ hec locutꝰ ſuꝫ nob̓: triſtitia īpleuit cor ueſtrū. Sꝫ ego ueritateꝫ dico uob̓: expedit uob̓ ut ego uadā. Si ei n̄ abiero ꝑaclytꝰ nō uenietad uos. Si āt abiero: mittā euꝫ aduoſ. Et cū uenerit ille arguet mūdū
G G 4