Iohanes
racula tribuat. vn̄ ſubdit: Si oꝑa nō feciſſem ī eisque nemo aliꝰ fecit: peccatū non haberēt. ¶ AVG.Hoc .ſ. peccatū quod ī eū loquentē ⁊ operātē n̄ crediderūt. Sed qͥd ē qd̓ addidit: que nemo alius fecit:Nulla qͥppe ī oꝑibus chriſti vident̉ eē maiora qͣꝫ ſuſcitatio mortuoꝝ: quod ſcimꝰ etiā antiquos feciſſeꝓphetas. fecit tn̄ aliqua chriſtꝰ que nemo alius fecit. Sed rn̄detur nobis ⁊ alios feciſſe: q̄ nec ip̄e necaliꝰ fecit. Sed ꝙ tā multa vitia ⁊ malas valitudīesvexationeſqꝫ mortaliū tāta ptāte ſanaret: nullꝰ oīolegit̉ antiquorū. vt enī taceat̉ ꝙ iubēdo ſicut occurrebāt: ſaluos ſingulos fecit: Marcꝰ dicit ꝙ quocūqꝫ ītroibat ī vicos vel ī villas aūt ī ciuitates: in plateis ponebāt īfirmos: ⁊ dep̄cabant̉ eū: vt vel fimbriam veſtimēti eiꝰⁱ tangerēt: ⁊ quotquot tāgebāt euꝫſalui fiebāt. Hec nemo aliꝰ fecit in eis. Sic enī ītelligendū ē quod ait: In eis: nō Inter eos: vel Corameis: ſed ꝓrſus ī eis: qꝛ ſanauit eos. nemo tn̄ aliꝰ fecitquicūqꝫ talia oꝑa in eis fecit: qm̄ qͥſqͥs aliꝰ hō aliqͥdeoꝝ fecit ip̄o faciēte fecit. hec aūt ip̄e nō illis facientibus fecit: ſed hec ⁊ſi pater aūt ſpūſſanctus fecit: nemo aliꝰ fecit: qꝛ totiꝰ trinitatis vna ſubſtātia ē. hisergo bn̄ficijs amorē nō odiū retribuere debuerūt: ⁊hͦ eis exprobrās adiūgit dicēs: Nūc aūt vide. ⁊ ode.me ⁊ pa. meū. ¶ CHRY. Hoc aūt oīcit: ne diſcipulidicāt: Cur igit̉ ītra tot nos īduxiſti mala? Nōne p̄lia ⁊ odiū p̄uidiſti: ſed ⁊ ꝓphetiā īducit cuꝫ ſubdit:Sed vt īpleat̉ ẜmo qͥ ī lege eo. ſcri. ē: qꝛ odio habue.me gra. ¶ AVG. xij. de tri. Legis nomīe aliqn̄ ſimuloīa veteris teſtamēti ſanctarū ſcripturarū ſignificātur eloqͥa: ⁊ ita dn̄s hic dicit: In lege eo. ſcri. ē: cū legat̉ ī pſalmis. ¶AVG. ſuꝑ iohānē: Eorū aūt legē dicit: nō ab ipſis īuentā: ſed ip̄is datā. Gratis aūt oditqui nullū ex odio cōmodū querit: vel incōmodū fugit. ſic oderūt deū impij: ſic diligūt iuſti: vt alia p̄terillū bona nō expectēt qm̄ ipſe erit in omībus oīatGR E. xxv. mor. Aliud ē aūt bona non facere: aliudbonorū odiſſe doctorē: ſicut aliud ē ex p̄cipitationealiud ex deliberatiōe peccare. Ex īfirmitate enī plerūqꝫ ſolet accidere: amare bonū: ſed īplere nō poſſeEx ſtudio aūt peccare: ē bonū nec facere nec amareSicut ergo nonnūqͣꝫ grauiꝰ ē peccatū diligere qͣꝫ ꝑpetrare: ita neqͥus ē odiſſe iuſticiā qͣꝫ nō feciſſe. Suiergo nōnulli ī eccleſia qͥ nō ſolū bona nō faciūt: ſedetiā ꝑfequūtur: ⁊ q̄ ip̄i facere negligūt etiam in alijsdeteſtant̉. Horū peccatū nō ex īfirmitate aut ignorātia: ſed ex ſolo ſtudio ꝑpetratur.¶ Cum autem uenerit paraclytusquē ego mittā uobis a patre: ſpiritum ueritatis qui a patre procedit:ille teſtimoniū ꝑhibebit de me. Etuos teſtimonium perhibebitis: ꝗaab initio mecuꝫ eſtis.CHRV. Poſſent diſcipuli dn̄o dicere: Si verba are audierūt q̄ nullꝰ dixit: ſi opera viderūt q̄ nullꝰ aliꝰfecit: ⁊ tn̄ nō ꝓfuerūt. Si oderūt ⁊ patrē tuū ⁊ te cūeo cuiꝰ gr̄a nos mittis: qualiter digni fide erimus?Ne igit̉ hec cogitātes turbent̉: cōſolationē inducitdicēs: Cū au. vene. ꝑaclitꝰ quē ego mittā vobis a pa
tre: ſpiritū veritatis qͥ a patre ꝓcedit: ille teſtimoniūꝑhibebit de me a AVG. Tāqꝫ diceret: Odio me habuerūt ⁊ occiderūt vidētes. ſꝫ tale de me teſtimoniūꝑaclytꝰ ꝑhibebit: vt eos faciat ī me credere nō videntes: ⁊ qꝛ ille ꝑhibebit: ⁊ vos ꝑhibebitis. rn̄ ſequit̉: Etvos teſtimoniū ꝑhibebitis. Ille cordibꝰ veſtris īſpirādo: vos vocibꝰ veſtris ſonādo. vn̄ poteritis p̄dicare qd̓ noſtis: Quia ab ini. me. eſtis. qd̓ mō nō facitisqꝛ illiꝰ ſpūs plenitudo nōdū adeſt vobis. Dabit enīvobis fiduciā teſtimoniū ꝑhibēdi charitas dei diffuſa ī cordibꝰ veſtris: ꝑ ſpiritūſanctū qͥ dabit̉ vobis. Ile qͥppe teſtimoniū ꝑhibēs ⁊ teſtes fortiſſimos faciens: abſtulit amicis chriſti timorē: ⁊ inimicorū odiūcōuertit ī amorē. DI DI. de ſpūſancto: Spiritū ātſanctū veniētē cōſolatorē dicit: ab oꝑatiōe ei nomēīponēs: qꝛ non ſolū eos quos ſe dignos eē repperitab omī ꝑturbatiōe veddit alienos: verū incredibilequoddā gaudiū eis tribuit. Sempiterna quippe letitia ī eorū corde verſat̉: quorū ſpūſſanctꝰ habitator ēIſte ſpūs cōſolator a filio mittit̉: nō ſcd̓m angeloraūt ꝓphetarū aūt apoſtoloꝝ mīſteriū: ſꝫ vt mitti decet a ſapiētia ⁊ v̓tute ſpiritū dei īdiuiſā habētē cumeadē ſapīa ⁊ v̓tute naturā. Etenī filiꝰ miſſus a patrenō ſeꝑat̉ atqꝫ diſiūgit̉ ab eo: manēs ī illo ⁊ habēs illū ī ſemetip̄o: qͥ ſpūſſanctus ſupradicto mō miſſus afilio: de patre egredit̉ nō aliūde ad alia trāſmigrās.Qūo enī pater n̄ cōſiſtit ī loco cū vltra oēm corporū ſit naturaꝫ: ita ⁊ ſpūs veritatis neqͣqͣꝫ locorū fineclaudit̉: cū ſit īcorꝑalis ⁊ excellēs vniuerſam creaturarū eſſentiā ¶ CHRY. Propterea v̓o n̄ ſpiritūſanctū: ſꝫ ſpiritū v̓itatis eū vocauit: vt on̄dat ꝙ erit fidedignꝰ. dicit āt ꝙ a patre ꝓcedit: qꝛ oīa certiſſime nouit: quēadmodū ip̄e ait de ſeip̄o: Qm̄ noui vn̄ venio⁊ quo vado. ¶ DIDI. Sed cū poſſet dice̓ a deo ſiueoīpotēte: nihil horū tetigit: ſed ait. Apr̄e. nō ꝙ pater a deo oīpotēte ſit aliꝰ: ſꝫ ſcd̓m ꝓprietatē patris ītellectū pariētis: egredi ab eo dr̄ ſpūs v̓itatis. Mittēte aūt filio ſpiritū v̓itatis: ſimul mittit ⁊ pr̄: cuꝫ eadē volūtate patris ⁊ filij ſpūs veniat. ¶ THEO. Et alias qͥdē patrē dicit mittere ſpiritū: nūc āt cū ſe miſfurū dixit: eqͥpollētiā denotat. Ne āt cēſeret̉ reniticōtra patrē. velut ab alia ptāte trāſmittēs ſpiritū addidit: A patre quaſi acceptāte patre ⁊ parit̓ deſtināte: cū āt audis ꝙ ꝓcedit: ne ītelligas ꝓceſſum miſſionē eē illatā extrīſecꝰ: qͣ mittunt̉ admīſtratorij ſpūsſed quoddā differēs ⁊ excepte actiōis ꝓpriū ꝓceſſūappellat vni prīcipali ſpiritui attributū. origīalis eīcōſiſtētia ſpūs ē ꝓceſſus. nō gͦ ꝓcedere ꝓmittere ſumēdū ē: ſed ex patre naturalē eſſentiam obtinere ſAVG. Hic aliqͥs forſitan querit: vtrū ⁊ a filio ꝓcedat̉ ſpūſſanctꝰ. filiꝰ enī ſoliꝰ patris ē filiꝰ: ⁊ pr̄ ſolifilij ē pr̄. Spūs āt ſanctꝰ nō ē vniꝰ eorū ſpūs ſꝫ amborū: qn̄quidē dicit ip̄e chriſtꝰ: Spūs patris veſtri qͥloqͥt̉ ī vobis. Et dicit apl̓s: Miſit deꝰ ſpiritū filij ſuiī corda veſtra. Nec ob aliud eſtīo ip̄m ꝓprie vocariſpiritū: cū etiā ſi de ſingulis īterrogemur: nō poſſumus niſi ⁊ patrē ⁊ filiū ſpiritū dicere. ꝙ ergo cōītervocant̉ ⁊ ſinguli: hͦ ꝓprie vocari oportuit eū qͥ nō ēvnꝰ eorū: ſꝫ ī quo coītas apparet eorū amborū. Curergo nō credamꝰ ꝙ ēt de filio ꝓcedat ſpūſſanctꝰ: cūfilij quoqꝫ ip̄e ſit ſpūs? Si enī ab eo nō ꝓcederet: n̄poſt refurrectionē diſcipulis ſuis īſufflaſſet dicens: