CA. XV.

godiret. CHRRY. q. d. Non uos turbari oportet ſicōmunicabitis meis paſſionibꝰ: qꝛ vos nō ęſtis mepotioreſ. AVG.Hic aūt vbi dicit̉: Nō ē ẜuus maiqr on̄o: illū ſignificat ſeruū ꝑtinentē ad timorē caſtū: qͥ ꝑmanet ī ſeculū ſecultCHRY. Deīde ⁊ aliāmitigationē ponit: qm̄ ⁊ pater cū eis cōtumeliā patitur cui iniuriant̉. vn̄ ſequit̉: Sed hec omīa faciētvobis ꝓpter nomē meū. AVG. Que oīa niſi q̄ dirit odio habebūt ⁊ ꝑſequētur ſermonēqꝫ cōtēnēt?Quid ē aūt aliud dicere: Propter nomē meū: qͣꝫ mein vobis odio habebūt? me ī vobis ꝑſequent̉: ⁊ ſermonē veſtrū: qꝛ meꝰ ē: iō nō ſeruabūt. Tāto igit̉ miſeriores qͥ ꝓpter hoc nomē iſta faciūt: quāto beatiores qui ꝓpter hoc nomē iſta patiunt̉. Faciūt aūt⁊ iſta mali malis. ſed vtriqꝫ miſeri: ⁊ qͥ faciūt: ⁊ qͥ patiunt̉. QNūo aūt hoc erit verū: Hec oīa faciēt vo. propter nomē meū: cū illi nō ꝓpter nomē chriſti faciāthoc ē ꝓpter iuſticiā: ſed ꝓpter iniquitatē ſuā. Hecqueſtio ita ſoluit̉: ſi totū referat̉ ad iuſtos tanqͣꝫ dictū ſit: Hec oīa patiemini ab eis ꝓpter nomē meū.ſi autē Propter nomē meū: ſic accipit̉ .i. qd̓ ī vobisoderūt: ⁊ ꝓpter iuſticiā quā in vobis oderūt. ſimiliter recte dici poſſunt ⁊ boni: cū ꝑſecutionē faciuntmalis: ⁊ ꝓpter iuſticiā facere quā diligēdo ꝑſequūtur malos ⁊ ꝓpter iniquitatē quā oderūt ī ip̄is malis. Quod aūt addidit: Quia neſciunt eū qͥ miſit meẜm eā ſcientiā dictū ē: qua dicitur ſcire te: ſenſus ēconſummatus.¶ Si non ueniſſem ⁊ locutus fuiſſem eis: peccatū non haberēt. Nūcautē excuſationē non habent de peccato ſuo. Qui me odit: ⁊ patrē meum odit. Si opera non feciſſem ineis que nemo alius fecit peccatū nōheberent. Nunc autē ⁊ uiderunt ⁊oderūt ⁊ me ⁊ patrē meuꝫ. Sed utadimpleat̉ ſermo qui in lege eorumſcriptus ē: Quia odio habuerūt megratis.CHRY. Ponit iterū dn̄s aliā diſcipulorū mitigationē: on̄dens quoniā iniuſte ⁊ in ip̄m ⁊ in diſcipulos talia operabunt̉. vn̄ dicit: Si nō veniſ. ⁊ locuteis nō fuiſſem: peccatū nō haberēt. AVG. Iudeislocutꝰ ē chriſtus: nō alijs gētibꝰ. In eis ergo voluititelligi mundū: qͥ odit chriſtū ⁊ diſcipulos eius: immo vero nō in eis ſolis: ſed nos quoqꝫ ad eundemmundū ꝑtinere mōſtrauit. Nunqͥd ergo ſine peccato erāt iudei: qͥbus chriſtꝰ locutꝰ ē: an̄qꝫ chriſtꝰ ī carne veniſſet? Sed magnū quoddā peccatū: nō omnepeccatū ſub generali nomīe vult ītelligi. hoc ē .n. peccatū: quo tenent̉ cūcta peccata: quod vnuſqͥſqꝫ ſi n̄habeat: dimittunt̉ ei cūcta peccata. Hoc aūt ē: qꝛ n̄crediderūt in chriſtū: qͥ ꝓpterea venit vt credat̉ ī eū.hoc ergo peccatū ſi nō veniſſet: nō vtiqꝫ haberent.Aduētus enī eius quantū credētibus ſalutaris: tantu nō credētibꝰ exitialis factꝰ ē. Sequit̉: Nūc auteꝫexcuſationē nō habēt de peccato ſuo. Si aūt hi ad

quos nō venit chriſtꝰ: nec locutꝰ ē eis excuſationeꝫnō habēt de peccato ſuo: cur hic dictū eſt ꝓptereaiſtos nō habere: qꝛ venit ⁊ locutꝰ ē eis? Si aūt hn̄t:vtrū ad hoc habēt vt a penis alienent̉: vt mitius puniant̉. Ad hec inqͥſita rn̄deo eos habere excuſationem: nō de oī peccato ſuo: ſed de hoc peccato ſuoꝙ in chriſtū nō crediderūt. Sed nō in eo ſūt numero: ad quos ꝑ diſcipulos venit. nō ſūt eī in pena leuiori ponēdi: qͥ oīno legē chriſti acciꝑe noluerunt:⁊ eā quantū ad ip̄os attinet oīno nullam eē voluerūt. Hāc etiā excuſationem poſſūt habere: qͥ priuſqͣꝫeuāgeliū chriſti audirēt: vite huiꝰ fine p̄uenti ſūt: ſednō iō poſſunt effugere dānationē. Quicūqꝫ enī homines niſi ī eo ſaluatore ſaluent̉: qui venit quererequod perierat: ad ꝑditionē ſine dubio ꝑtinebunt.quāuis dici poſſit: alios leuiores: alios grauiores penas paſſuros. Ille enī perire deo dicit̉: qͥ ab illa beatitudine quā dat ſanctis ſuis ꝑ ſuppliciū ſeꝑat̉. Tāta ē diuerſitas aūt ſupplitiorū: quāta eſt diuerſitaspeccatorū: que qūo ſe habeat: altius iudicat ſapientia diuina: qͣꝫ cōiectura ſcrutat̉: aut effat̉ humana.CHRY. Quia vero hincinde cauſabant̉: qm̄ propter patrē eū ꝑſequebant̉: deſtruens eorū excuſationē dicit: Qui me odit: ⁊ patrē meū odit. FALCVI.Sicut enī qͥ diligit filiū diligit ⁊ patrē: qꝛ vna ē dilectio patris ⁊ filij: ſicut vna natura: ita ⁊ qͥ odit filiūodit patrē. AVG. Sed cū ſuꝑius dixerit: Neſciūteū qͥ me miſit: quo poſſūt odiſſe quē neſciūt? Si enīdeū nō quod ē ip̄e: ſed neſcio qͥd aliud eū ſuſpicant̉aut credūt: nō vtiqꝫ ip̄m oderūt. ⁊ de homībus quidem fieri pōt vt eos ſepe quos nūqͣꝫ vidimus oderimus vel diligamꝰ: fama de aliquo ſermotionante:vel bene vel male. Sed qūo de quo natura nobis intimat̉ dicēdus ē ignotꝰ? Nō enī eius facie corꝑalinobis ītimat̉: ſed tūc nobis ad cognitionē patꝫ: qͣndo eius mores ⁊ vita nō latēt: alioqͥn nec ſeip̄ꝫ noſſe quiſqͣꝫ pōt: qͥ videre faciē ſuā nō pōt. Sed plerunqꝫ in eis noſtra credulitas fallit̉: qꝛ nonnunqͣꝫ ⁊ hiſtoria: ⁊ multomagis fama mētit̉. Pertinet autemad nos: vt qꝛ nō poſſumꝰ hominū īdagare cōſcientiā: de ip̄is rebꝰ habeamꝰ verā certāqꝫ ſn̄iam. Quando ergo nō errat̉ in rebus vt recta ſit īprobatio vitiorū virtutūqꝫ approbatio: ſi errat̉ ī homībus: venialis ē humana tētatio. ꝓinde ſicut fieri pōt vt hō bonus hominē bonū oderit: neſciēs nō ip̄m: ſed quodputat eē ipſum: vel potiꝰ diligat neſciēs cū bonumdiligit: quod ē ille: ita fieri pōt vt hō iniuſtꝰ hominēoderit iuſtū: ⁊ tn̄ dū eū credit iniuſtū: diligat n̄ ip̄mſed quod putat eē ip̄m. quēadmodū aūt homīes: ſic⁊ deū. Deīde ſi īterrogarent̉ iudei vtrū diligerēt deum: ſe diligere rn̄deret: nō ex aīo mētientes: ſed errādo potiꝰ opinātes. qūo enī diligerēt patrē veritatꝭq̇ habēt odio veritatē? Nolūt enī ſua facta dānari:⁊ hͦ habet veritas. Tantū igit̉ oderūt veritatē: quantū oderūt ſuas penas quas talibꝰ irrogat. Neſciūtautē illā eē veritatē: que tales quales ip̄i ſunt. damnat: ac ꝑ hoc qꝛ veritatē qua iudicante dānant̉: depatre deo nata neſcuit: etiā ip̄m ⁊ neſciūt ⁊ oderūt.CHRX. Sic igit̉ nō habēt inqͥt excuſationē: ꝑ hͦꝙ ea que a ẜmonibꝰ doctrinā tribuebā: ſed ⁊ eam q̄ab operibꝰ adieci ſcd̓m moyſi legē: qͥ ab eo ꝙ hͦ facitꝑſuaderi vniuerſos iuſſit: cū ad pietatē ducat: ⁊ mi

G G 3