Iohānes

ros bonos: nō ſeip̄m nos facturū bonos: om̄ ſi propterea nos elegiſſet qꝛ bonos futuros eē p̄ſcierat: ſimul etiā p̄ſciſſet ꝙ eū nos fuiſſemꝰ pͥus electuri. nōenī aliter poſſumꝰ eē boni: niſi forte dicēdus eſt bonus qͥ nō eligit bonū. Quid ergo elegit ī nō bonis?Nō ē vt dicas: Ideo electꝰ ſum: qꝛ iā credebā. Si eīcredebas in eu: iam elegeras eū. Nec ē vt dicas: Anteqͣꝫ crederē iā bona operabar: iō electus ſuꝫ. Quidenim ē boni operis ante fidē? quid ergo dicturi ſumus; niſi quia mali eramꝰ: ⁊ electi ſumꝰ: vt boni pergratiā nos eligētis eſſemus. IA VG. de predeſtinatione ſanctorū: electi ſūt itaqꝫ ante mūdi cōſtitutionem ea p̄deſtinatione: ī qua deꝰ ſua futura facta p̄ſciuit: electi aūt de mūdo ea vocatiōe qua deus idquod p̄deſtinauit īpleuit. quos enī p̄deſtinauit: hoſ⁊ vocauit̉. AVG. ſuꝑ iohannē: Et videte quemadmodū nō eligat bonos: ſꝫ quos elegit faciat bonos.nā ſequit̉: Et poſui vos vt eatis ⁊ fructū afferatis.Iſte ē fructus de quo iā dixerat: Sine me nihil poteſtis facere. ip̄e eſt via ī qua nos poſuit vt eamꝰ.GRE. in ho. Poſui ergo vos .ſ. ad gratiā. Plātaui:vt eatis. quia velle iā mente ire ē: Et fructū afferatꝭ.oꝑādo. Qualē vero fructū afferre debeāt: Et fructꝰveſter maneat. oē enī qd̓ ẜm preſens ſeculū laboramus: vix vſqꝫ ad mortē ſufficit: mors nāqꝫ interueniens fructū noſtri laboris abſcidit. quod vero ꝓ eterna vita agit̉: etiā poſt mortē ſeruat̉: ⁊ tūc apparereincipit: cū laborū carnaliū fructꝰ ceperit nō videri.Tales ergo fructꝰ operemur qͥ maneant: qͥ cū morscūcta interimat: ipſi exordiū a morte ſumant̉. VGV. Dilectio ergo ē fructus noſter: q̄ nūc eſt in defiderio nondū ī ſaturitate. Et ip̄o deſiderio quodcūqꝫ petierimꝰ in nomīe vnigeniti filij dat nobis pat̓.vn̄ ſequit̉: Et quodcūqꝫ petieritis patrem ī nominemeo det vobis. Hoc petimus in nomine ſaluatorisuod pertinet ad rationem ſalutis.¶ Hec mādo uobis ut diligatis inuicē. Si mūduſuos odit ſcitote: qꝛme priorē uobis odio habuit. Si demūdo fuiſſetis: mūdus qd̓ ſuū eratdiligerꝫ. Quia uero de mūdo noneſtis: ſꝫ ego elegi uoſ de mūdo ꝓpterea odit uos mūdus. Memētote ẜmonis mei quē ego dixi uob̓. Noneſt ſeruus maior dn̄o ſuo. Si me ꝑſecuti ſūt: ⁊ uos ꝑſequēt̉. Si ſermoneꝫ meū ẜuauerūt: ⁊ ur̄m ẜuabūt.Sed hec oīa faciēt uobis ꝓpter nomen meū: qꝛ neſciūt eū ꝗ miſit me.AVG. Dixerat dn̄s: Poſui vos vt eatis ⁊ fructuꝫafferatis: Charitas aūt fructꝰ noſter ē. de hoc itaqꝫfructu mādans nobis dicit: Hec mādo vobis vt diligatis inuicē. Un̄ ⁊ apoſtolus: Fructꝰ inqͥt ſpiritꝰcharitas: ac deīde cetera tāqͣꝫ ex iſto capite exorta ⁊religata contexuit. Merito itaqꝫ ſic dilectionē ſepecōmendat: tāqͣꝫ ſola precipiēda ſit: ſine qua nō poſ-

ſunt ꝓdeſſe cetera bona: ⁊ que non poteſt haberi fine ceteris bonis qͥbꝰ hō efficit̉ bonꝰ/ CHRI. Uelaliter cōtinua: Dixi quoniā animā meam ꝓ vobispono: ⁊ quia primū vos elegi: Hec aūt oīa nō exprobrans dixi: ſed ad dilectione vos īducēs vt diligatisinuicē. deīde qꝛ ꝑſecutionē pati: ⁊ a multiſ exprobrari difficile erat: oſtēdit conſequēter ꝙ nō dolere: ſꝫletari oportet. vn̄ ſeqͥt̉: Si mundus vos odit: ſcitoteqꝛ me priorē vobis odio habuit. q. d. Scio hͦ eſſe durum: ſed ꝓpter me patiemini. AVGV. Cur enimſe mēbra ſupra verticē extollunt: recuſas eſſe in corpore: ſi nō vis mūdi odiū ſuſtinere cū corpore. Prodilectiōe autē patienter debemꝰ etiā mūdi odiū ſuſtinere. neceſſe eſt eī vt nos oderit: quos cernit nolle quod diligit. vn̄ ſequit̉: Si de mudo fuiſſetis: mūdus quod ſuū erat diligeret. / CHRI. Quia enī ꝓpter chriſtū pati nōdū erat eis ſufficiēs mitigatiōiscauſa: illa cā dimiſſa hāc adiecit: on̄dens ꝙ hoc eſtvirtutis argumētū: a mundo odio haberi. vn̄ dolereoporteret: ſi a mūdo diligeremini. hoc enī ē malitieveſtre oſtenſiuum. IAVG. Uniuerſe aūt hoc diciteccleſie: quā plurimū mūdi nomīe appellat: ſicut eſtillud: Deus erat in chriſto mundū reconcilians ſibi.Totus ergo mūdus eccleſia eſt: ⁊ totꝰ mundus oditeccleſiā. Mūdus igit̉ odit mundū: inimicꝰ reconciliatū: inqͥnatus mundatū. Queri ergo poteſt ſi etiaꝫmali faciunt perſecutionē malis: ſicut impij reges ⁊iudices: cū eſſent ꝑſecutores piorū: vtiqꝫ ⁊ homicidas ⁊ adulteros puniebāt: quo intelligendū eſt qd̓dn̄s ait: Si de mudo eſſetis: mūdus qd̓ ſuū ē diligeret? niſi qꝛ mūdus eſt in eis a qͥbus talia ſcelera puniunt̉: ⁊ mūdus ē in eis a qͥbus diligunt̉. Munduſergo odit qd̓ ſuū ē: ex ea ꝑte hominū qua ſceleratisnocet: ⁊ diligit quod ſuū ē: ex ea ꝑte qua ip̄is fauet.Si etiā querat̉: qūo ſe diligat mūdus qͥ odit modūredēptiōiſ: Diligit vtiqꝫ falſa dilectiōe nō vera: qm̄qd̓ ei nocet hoc diligit. odit naturā: diligit vitiū. vn̄⁊ nos ꝓhibemur diligere ī illo qd̓ ip̄e diligit: ⁊ iubemur diligere qd̓ ip̄e odit in ſeipſo. Uitiū quippe ī illo diligere ꝓhibemur: iubemurqꝫ naturā. Ut auteꝫde hoc mūdo dānato nō eſſent: electi ſūt inde: nonmeritis ſuis: quorū nulla bona preceſſerāt oꝑa. nonnatura: q̄ tota fuerat ī ipſa radice vitiata: ſed gr̄a. vn̄ſequit̉: Quia vero de mūdo nō eſtis: ſꝫ ego elegi voſde mūdo: ꝓpterea odit vos mūdus GRE. ſuꝑ ezechielē ī homelia nona. Nā ꝑuerſorū derogatio vitenoſtre approbatio eſt: qꝛ iā on̄ditur nos aliqͥd iuſticie habere: ſi illis diſplicere incipimꝰ qͥ n̄ placēt deonemo enī pōt ī vna eadēqꝫ re omīpotenti dn̄o atqꝫeius hoſtibꝰ gratꝰ exiſtere. Nā ſe deo amicum denegat: qui eius placet inimico: ⁊ inimicis veritatis aduerſabit̉. qͥ eidē veritati ī mēte ſubiugabit̉/ AVG.Exhortās aūt dn̄s ſuos ẜuos ad mūdi odia ꝑferēdapatiēter: nullū eius maius ⁊ meliꝰ qͣꝫ de ſeip̄o ꝓpnit exemplū. vn̄ ſequitur: Memētote ẜmonis meiquē ego dixi vobis: Non eſt ſeruus maior dn̄o ſuo.Si me ꝑſecuti ſūt: ⁊ vos ꝑſequētur. ſi ſermonē meūſeruauerūt: ⁊ veſtrū ſeruabūt̉ GLO. Idē obſeruauerūt vt calūniarent̉: iuxta illūd: Obſeruabit peccator iuſtū. THEO. Uel aliter: Si dn̄m inqͥt ꝑſecuti ſunt: vos etiā ſeruos multomagis: Si non ꝑſecutifuiſſent: ſed ſermonē cuſtodiuiſſēt: veſtrū etiam cur