Ca. XV.

ſurgentium.¶ Hoc ē p̄ceptū meū ut diligatis īuicē ſic̄ dilexi uos. Maioreꝫ hac dilectionē nemo hꝫ qͣꝫ ut aīaꝫ ſuaꝫ ponat ꝗs ꝓ amicis ſuiſ. Uos amici meieſtis ſi feceritiſ que ego p̄cipio uob̓.Iā nō dicā uos ſeruos: qꝛ ſeruꝰ neſcit ꝗd faciat dn̄s eiꝰ. Uos aūt dixiamicoſ: qꝛ oīa quecūqꝫ audiui a pr̄emeo nota feci uobis. Non uos meclegiſtiſ: ſꝫ ego elegi uoſ: ⁊ poſui uoſut eatis ⁊ fructū afferatis: ⁊ fructueſter maneat: ut qd̓cūqꝫ petieritispatrem in nomine meo det uobis.THEO. Quia p̄dixerat: ꝙ ſi mādata mea cuſtodieritis: tūc ī me ꝑmanebitis: hic on̄dit q̄ mādata obẜuare oporteat dicēs: Hoc ē p̄ceptū meū vt diligatisīuicē. GRE. ī ho. Cū aūt cūcta ſacra eloqͥa dn̄icisſint plenā p̄ceptis: qͥd ē qd̓ de dilectiōe quaſi de ſpeciali mādato hic dicit: niſi qꝛ oē mādatu de ſola dilectiōe ē: ⁊ oīa p̄ceptū vnū ſūt? qꝛ qͥcqͥd p̄cipit̉ ī ſolacharitate ſolidat̉. vt enī multi arboris rami ex vnaradice ꝓdeūt: ſic multe virtutes ex vna charitate generant̉. Nec habet aliqͥd viriditatis ramꝰ boni operis: ſi nō manet ī radice charitatis. 7 AVG. Ubi eigo charitas ē: qͥd ē qd̓ poſſit deeſſe? Ubi āt nō ē qͥdē qd̓ poſſit ꝓdeſſe? Diſcernit̉ aūt iſta dilectio ab eaqua ſeinuicē diligūt homīes ſicut homīes. vn̄ adiūctū ē: Sicut dilexi voſ. Ut qͥd enī nos dilexit chriſtꝰniſi vt poſſimꝰ regnare cū chriſto? Ad hͦ ergo ⁊ nosinuicē diligamꝰ: vt dilectionē noſtrā diſcernamusa ceteris. qͥ nō ad hͦ ſeinuicē diligūt vt deꝰ diligat̉:qꝛ nec vere diligūt. Qui aūt ſe ꝓpter habēdū deumdiligūt: ip̄i ſe diligūt ¶ GRE. Una aūt ⁊ ſūma ē ꝓbatio charitatiſ: ſi ⁊ ip̄e diligat̉ qͥ aduerſat̉. nā ⁊ ip̄averitas ⁊ crucis patibulū ſuſtinet: ⁊ tn̄ ip̄is ſuis ꝑſecutoribꝰ affectū dilectiōis īpēdit dicēs: Pat̓ ignoſce il. qꝛ neſciūt qͥd fa. cꝰ dilectōiſ. ſūmā expͥmit cumſubiugit: Maio. hac dilecti. ne. ha: qͣꝫ vt ān̄i. ſuā po.qͥs ꝓ amicis ſuis. Mori ꝓ inimicis dn̄s venerat: ettn̄ poſiturū ſe aīam ꝓ amicis dicebat: vt nobis oſtēderet qꝛ cū diligēdo lucrū facere de inimicis poſſunus: ēt ip̄i amici ſūt qͥ ꝑſequūt̉ VAVG. Ꝙꝛ ergo ſuperiꝰ dixerat: Hoc ē p̄ceptū meū vt diligatis inuicēſicut dilexi vos: fit ex hͦ cōſequēs qd̓ idē iohānes inepiſtola ſua dicit: vt quēadmodū chriſtꝰ pro nobisaīam ſuā poſuit: ſic ⁊ nos debemꝰ aīas ꝓ fratribusponere. Hoc martyres ardēti dilectiōe fecerūt: ideoad mēſam chriſti: nō ſic eos cōmemoramꝰ quemadmodū alios: vt etiā ꝓ eis oremꝰ: ſed magis vt eorumveſtigijs hereamꝰ. Talia enī ſuis fratribus exhibuerūt: qualia de dn̄i mēſa pariter acceperunt GRE.Qui vero trāqͥllitatis tēpore nō dat ꝓ eo tunicā ſuam: qͣliter ī ꝑſecutiōe daturꝰ ē aīam ſuā? Uirtꝰ ergocharitatis vt inuicta ſit ī ꝑturbatiōe: nutriat̉ ꝑ miſericordiā ī trāqͥllitate. AVG. viij. de tri. Ex vna aūt

eadēqꝫ charitate deū ꝓximūqꝫ diligimꝰ: ſed deū ꝓpter deū: nos aūt ⁊ ꝓximū ꝑꝑ deū. Cū ergo duo ſintp̄cepta charitatis ī qͥbus tota lex pēdet ⁊ ꝓphete: dilectio dei ⁊ ꝓximi nō īmerito plerūqꝫ ſcriptura provtroqꝫ vnū ponit: qꝛ qͥ diligit deū cōſequēs eſt vt faciat qͥ p̄cepit deꝰ. Cōſequēs ergo ē vt ꝓximū diligatqꝛ ⁊ hͦ p̄cepit deꝰ. vn̄ ⁊ hic ſeqͥt̉: Uos amici mei eſtisſi feceritis q̄ p̄cipio vo. GR E. xxvij. mor. Amicꝰ qͥppe quaſi aīe cuſtos dicit̉. vn̄ nō īmerito qͥ volūtateꝫdei cuſtodire ī p̄ceptis illiꝰ dicit̉: eiꝰ amicꝰ vocat̉.VG. Magna dignatio cū ẜuus bonꝰ eē nō poſſit: ſi p̄cepta dn̄i ſui nō fecerit: hinc amicos ſuos voluit ītelligi: vn̄ boni ẜui poſſūt ꝓbari. Pōt igit̉ eē ⁊ẜuus ⁊ amicꝰ qͥ ẜuus ē bonꝰ. Quo aūt ītellecturi ſumus ⁊ ſeruū ⁊ amicū eē ſeruū bonū declarat cū ſubdit: Iā nō dicā vos ẜuos qꝛ ſer. neſcit qͥd fa. do. eiꝰ.Itaqꝫ tūc ẜui nō erimꝰ: qn̄ boni ẜui fuerimꝰ. Nūqͥdẜuo bono ⁊ ꝓbato dn̄s eiꝰ nō etiā ſua ſecreta cōmittit? Sed ſicut ſūt duo timores: ſic ſūt due ẜuitutes.Eſt timor quē ꝑfecta charitas mittit foras: ī quo ētē ẜuitus ſimul foras cū ip̄o timore mittēda. Et ē alius timor caſtꝰ: ꝑmanēs ī ſeculū ſeculi. Ad pͥmam ergo ẜuitutē ẜuos ꝑtinētes ītuebat̉ dn̄s dicēs: Iā nōdicā vos ſer. qꝛ ſer. neſcit qͥd fa. do. eiꝰ. Nō ille vtiqꝫẜuus ad timorē ꝑtinēs caſtū cui dicit̉: Euge ẜue bone: ītra ī gaudiū dn̄i tui. ſed ille ẜuus ꝑtines ad timorē foras a charitate mittēdū: de quo alibi dicit̉: Seruus nō manet ī domo ī eternū: filiꝰ aūt manet ī eternuꝫ. Qm̄ itaqꝫ dedit nobis ptātem filios dei fieri: vtmiro mō ſerui nō ẜui eē poſſimus hͦ dn̄m facere ſcimus: hͦ ẜuus ille neſcit qͥ neſcit qͥd faciat dn̄s eius. ⁊cū aliqͥd boni facit: ſic extollit̉ quaſi hͦ ip̄e faciat: ⁊ n̄dn̄s eiꝰ: ⁊ ī ſe ⁊ nō ī dn̄o gloriat̉. Seqͥt̉: Uos aūt di.ami. qꝛ oīa quecūqꝫ audiui a pa. meo nota feci vo.THEO. q. d. Seruꝰ nō nouit cōſilia ſui dn̄i: vos ātcū amicos reputē: ſecreta mea vobis cōicaui. FAVGV. Quo aut pacto ītellecturi ſumꝰ; oīa enī notafeciſſe diſcipulis quecūqꝫ audiuit a patre: cū ꝓpterea multa nō dicat eis: qꝛ ſcit eos modo portare nōpoſſe? Sed oīa ſe nota feciſſe diſcipulis dicit: que ſenouit nota eē facturū: ī illa plenitudīe de qua dicitapoſtolꝰ: Tūc cognoſcā ſicut ⁊ cognitꝰ ſū. ſicut enīīmortalitatē carnis ⁊ ſalutē aīarū futurarū expectamus: ita oēm noticiā q̄cūqꝫ vnigenitꝰ audiuit a patre futurā expectare debemꝰ. ¶ GRE. Uel oīa q̄ audiuit a patre q̄ nō fieri voluit ẜuis ſuis: ſūt gaudia īterne charitatꝭ ⁊ feſta ſuꝑne patrie: que noſtris quotidie mētibꝰ ꝑ aſpirationē ſui amoris imp̄mit. dumenī audita ſuꝑna celeſtia amamꝰ: amata iā nouimꝰqꝛ amor ip̄a notitia ē. Oīa ergo nota eis fecerat: qͥaa terrenis deſiderijs īmutati amoris ſūmi facibꝰ ardebāt. CHRY. Uel oīa dicit quecūqꝫ eos audireoportebat. Per hͦ aūt ꝙ dicit ſe audiſſe: on̄dit ꝙ nihil alienū loquit̉: ſed que patris. GRE. Sed qͥſqͥsad hāc ꝑuenit dignitatē vt amicꝰ dei vocet̉: dona q̄ꝑcipit ſuꝑ ſe nō ſuis meritis tribuat. vn̄ ſubdit̉: Nōvos me elegigis. ſed ego elegi vos. AVG. Hec ē ineffabilis gr̄a. qͥd enī eramꝰ qn̄ chriſtū nōdū elegeramus: niſi iniqͥ ⁊ ꝑditi? Neqꝫ enī credideramꝰ in euꝫvt eligeret nos. nā ſi credētes elegit: eligentes elegit.Hic certe vacat vana illorū rō qͥ ideo nos dicūt electos an̄ mūdi cōſtitutionē: qꝛ p̄ſciuit nos deꝰ futu-

G G 2