Iohānes

tu 7VG. Sed ne quiſqͣꝫ putaret ſaltē paruū aliquē fructū poſſe a ſemetip̄o palmitem ferre ſubdit:Quia ſine me nihil po. fa. nō ait parū Poteſtis facere: qꝛ niſi palmes in vite māſerit: ⁊ vixerit de radicequātūlibet fructū a ſemetip̄o nō pōt ferre. Quāuisaūt chriſtꝰ vitis n̄ eēt niſi hō eſſet: tn̄ iſtā gratiā palmitibꝰ nō p̄beret: niſi etiā deus eſſet. FCHRI. Uide ergo filiū nō minꝰ patre cōferentē ad diſcipulorū ꝓcurationē. Nā pater quidē purgat: ip̄e vero inſe tenet: ꝙ facit palmites fructificare. Sed tamē etpurgare filij moſtratū ē eē: ⁊ manere ī radice eſt patris: qͥ radicē genuit. Igit̉ magnū quidē damnū eſtnihil poſſe facere. verū nō vſqꝫ ad hoc ſiſtit: ſed vlterius ꝓducit ẜmonē dicēs: Siqͥs ī me n̄ māſerit: mittet̉ foras ſicut palmes .i. agricole nō potiet̉ manu.Et areſcet. hoc ē: Siqͥd habebat a radice amittet: denudatꝰ eius auxilio ⁊ vita. Et colligēt ei/ AL CV.Meſſores angeli ⁊ in ignē eternū .ſ. mittēt: ⁊ ardet.A GV. Ligna enī vitis tāto ſūt ꝯtēptibiliora ſi invite nō māſerint: quāto gloriofiora fi māſerint. vnūex duobꝰ palmiti cōgruit: aut vitis: aut ignis. ſi in vite nō ē: in igne erit/ CHRY. Deīde on̄dens qͥd eſtmanere in eo ſubdit: Si māſeritis ī me ⁊ ver. mea invo. man. quodcūqꝫ volue. pe. ⁊ fiet vobis. Eā eniꝫ cꝑ oꝑa on̄ſionē querit7AVG. Tūc enī ſūt dicēdaverba eius ī nobis manere: qn̄ facimꝰ q̄ p̄cepit: ⁊ diligimꝰ q̄ ꝓmiſit. Qn̄ aūt verba eiꝰ manēt ī memoria:nec īueniunt̉ ī vita. nō cōputat̉ palmes ī vite: qꝛ vitā nō attrahit ex radice. Quid aūt velle poſſunt manēdo ī ſaluatore: niſi qd̓ nō alienū ē a ſalute? Aliudqͥppe volumꝰ: qꝛ ſumꝰ ī chriſto. ⁊ aliud volumꝰ: qͥaſumꝰ adhuc ī hoc ſeculo. De māſione aūt huiꝰ ſeculi nobis aliqn̄ ſubrepit: vt hoc petamꝰ qd̓ nobis nōexpedire neſcimꝰ. Sed abſit vt faciat nobis ſi maneamus in chriſto qͥ nō facit qn̄ petimꝰ: niſi quod expedit nobis. Ad verba aūt eius ꝑtinet oratio Paternoſter. ab huiꝰ orationis verbis ⁊ ſenſibꝰ nō recedamus in petitionibus noſtris: ⁊ quicquid petimusfiet nobis.In hoc clarificatus eſt pater meus ut fructum plurimū afferatis:⁊ efficiamini mei dicipuli. Sicut dilexit me pat̓: ⁊ ego dilexi uos. Manete in dilectione mea. Si preceptamea ſeruaueritis: manebitis in dilectione mea: ſicut ⁊ ego pr̄is mei precepta ẜuaui ⁊ maneo in eius dilectione. Hec locutꝰ ſuꝫ nob̓: ut gaudiūmeū ī nob̓ ſit: ⁊ gaudiū ur̄m īpleat̉.CHRV. On̄dit ſupra dn̄s qm̄ qͥ eis īſidiabāt̉ ardebūt: nō manētes ī chriſto: deīde on̄dēs qm̄ ip̄i inexpugnabiles ern̄t: ita .ſ. vt multū fructificēt ait: In hͦclari. ē pa. me. vt plu. fru. affe. q. d. Si ad gloriā pr̄isꝑtinet ꝙ vos fructificetis: nō ꝯtēnet gloriā ſuā. quiāt fructū facit: ille ē diſcipulꝰ xp̄i. vn̄ ſubdit: Et effi.mei diſci. ¶THEO. Fructꝰ āt apoſtolorū ſūt gētesq̄ ꝑ eorū doctrinā aſtricte ſūt fidei: nec nō ad dei redacte ſūt gloriā. AVG. Siue enī clarificatus: ſiue

glorificatꝰ dicat̉: ex vno verbo greco vtrūqꝫ trāſlatūē. Doxa ergo grece dicit̉: latīe gloria eſt. qd̓ iō cōmemorādū putaui: ne hͦ noſtre glorie tribuamꝰ: tāqͣꝫex nobiſip̄is habeamꝰ: eiꝰ ē eī hec gr̄a. ⁊ iō ī hͦ n̄ noſtra: ſed eiꝰ ē gloria. A quo enī faciemꝰ fructuꝫ: niſiab illo cuiꝰ miẜicordia p̄uenit nos. vn̄ ſubdit̉. Sicuidile. me pa. ⁊ ego dile. voſ. Ecce vn̄ ſūt nobis oꝑa bona. nā vn̄ nobis eēt: niſi qꝛ fides ꝑ dilectionē oꝑat̉vn̄ aūt diligeremꝰ: niſi priuſ diligeremur: Qd̓ āt ait.Sicut dilexit me pa. ⁊ ego dile. vos. nō equalitateꝫnature on̄dit noſtre ⁊ ſue: ſicut ē patris ⁊ ip̄ius: ſedgratiā qua mediator ē dei ⁊ hoīm hō xp̄s ieſuſ. Mediator qͥppe mōſtrat̉ cū dicit: Pater dile. me ⁊ egovos. Nā pr̄ vtiqꝫ diligit ⁊ nos: ſed ī ip̄o 7CHRY.Si igit̉ pater amat nos: cōfidite. ſi patris eſt gloria:fructificate. Deīde vt non pigros eos faciat ſubdit.Mane. ī dile. mea. Qualiter āt hͦ erit on̄dit ſubdēs:Si p̄ce. mea ẜuaue. mane. ī dile. mea. AVG. Quisambigat ꝙ dilectio p̄cedat obſeruātiā p̄ceptorū. vn̄eī p̄cepta ẜuet nō hꝫ: qͥ nō diligit. ꝙ gͦ hͦ ait: on̄dit n̄vn̄ dilectio generet̉: ſed vn̄ mōſtret̉: vt nemo ſe fallat dicēdo ꝙ eū diligat ſi eiꝰ p̄cepta nō ẜuat: qͣꝫuisꝙ dicit Manete ī dile. mea: nō apparet quā dixerit dilectionē: vtrū qua eū diligimꝰ: an qua ip̄e nosdiligit: ſed ex v̓bo ſuꝑiore dinoſcit̉. Dixerat quippe:Ego dilexi vos. ⁊ cōtinuo ſubiecit: Manete ī dilec.mea. Illa ergo qua dilexit eos. Quid ē gͦ: Maneteī dilectiōe mea? niſi manete ī gr̄a mea. Et qͥd ē: Si p̄cepta mea ẜuaueritis: manebitis ī dile. mea? niſi Exhͦ ſcietis ꝙ ī dilectiōe mea qua vos diligo manetis:ſi mea p̄cepta ẜuatis. Nō ergo vt nos diligat: priusp̄cepta eiꝰ ẜuamꝰ: ſed niſi nos diligat: p̄cepta eius ẜuare nō poſſumꝰ. hec ē gr̄a q̄ humilibꝰ patet: ſuperbos latet. Sꝫ qͥd illud ē qd̓ adiūgit: Sicut ⁊ ego p̄cepta pa. meis ẜuaui: ⁊ ma. ī eiꝰ dile. vtiqꝫ eā hic dilectionē patris ītelligi voluit: qua eū diligit pr̄. Sednūqͥd ⁊ hec gr̄a ītelligēda ē: qua pater diligit filiuꝫſicut gr̄a ē qua nos diligit filiꝰ: cū ſimꝰ nos filij gr̄anō natura. vnigenitꝰ āt natura: nō gr̄a? An hͦ etiā īip̄o filio ad hominē referēdū ē? Ita ſane. nā dicēdoSicut dilexit me pa. ⁊ ego dile. vos: gr̄am mediatoris on̄dit. mediator āt dei ⁊ hoīm: nō inqͣꝫtū deꝰ: ſedinqͣꝫtū hō ē chriſtꝰ. Igit̉ hͦ recte poſſumus dicere: ꝙcū ad naturā dei nō ꝑtineat hūana natura ad ꝑſonā tn̄ filij dei ꝑ gr̄am ꝑtinet: quā nulla ē maior: nulla ꝓrſus eqͣlis. Neqꝫ eī illā ſuſceptionē vlla homīsmerita p̄ceſſerūt: ſed ab illa ſuſceptiōe merita eiꝰ cūcta ceperūt̉. AVG. Que aūt p̄cepta dixerit expōitapl̓s dicēs: Chriſtꝰ factꝰ ē obediēs pr̄i vſqꝫ ad morrē: mortē aūt crucis/ CHRI. Deīde qꝛ futura paſſio ⁊ triſtia verba īterruptura erāt eorū letitiā: ſubiūgit: Hec locu. ſū vo. vt gau. meū ī vo. ſit: ⁊ gaudiuꝫve. īplea. q. d. Et ſi īcidat triſticia: hāc aufferrā: vt adfinē veniat gaudiū 7AVG. Quod ē āt gaudiū chriſti ī nobis: niſi ꝙ dignat̉ gaudere de nobis? Et qd̓ ēgaudiū noſtrū qd̓ dicit īplēdū: niſi eius habere conſortiū? Gaudiū āt iā ip̄e ꝑfectū de nobiſ habebat: qͥn̄nos p̄ſciēdo ⁊ p̄deſtinādo gaudebat: ſed illud gaudiū ī nobis nō erat: qꝛ nec nos ī qͥbus eē poſſet: eramus. cepit aūt eē ī nobis qn̄ vocauit nos. Et hͦ gaudiū noſtrū merito dicimus: quo nos beati futuri ſūmus: qd̓ īchoat̉ ī fide renaſcētiū: īplebit̉ in pͥmio re