Ca. XIIII.

qnē veluti corꝑalis ꝯtēplatōis deſiderauit: ſꝫ demōſtrationē intelligēdi eiꝰ qͥ viſus ē poſtulauit. filiū .n.in habitu hoīs viderat: ſꝫ quō ꝑ id patrē viderit neſcit. nam ⁊ on̄ſio illa intelligēdi potiꝰ eēt demōſtratio qͣꝫ videndi ſubiecit: Et ſufficit nobis. AVG. j. d̓trini. Illa enī leticia qͣ nos adimplebit cū vultu ſuonihil ampliꝰ reqͥret̉: qd̓ bn̄ intellexerat philippꝰ vtdiceret: Dn̄e on̄de no. pa. ⁊ ſuf. nobis. Sed nōdū intellexerat eo quoqꝫ mō ad ipſū ſe potuiſſe dice̓: Dn̄eon̄de nobis te ⁊ ſufficit nobis. Ut enī hͦ intelligeretrn̄ſū ē ei a dn̄o. vn̄ ſeqͥt̉: Dixit ei ieſꝰ: Tāto tꝑe vo. ſū:⁊ nō cogno. me. AVG. ſuꝑ Io. Sꝫ quō hoc dicit:cū ⁊ quo iret ſcirēt: ⁊ viā ſcirēt: non ob aliud niſi ꝙipſū ſcirēt? Sed facile iſta qō ſoluit̉ ſi dicamꝰ ꝙ eualiqͥ eoꝝ ſciebāt: aliqͥ neſciebāt de quibꝰ erat philippus. IHIL A. vij. de trini. Arguit gͦ apl̓m in cognoſcēdo ſe ignorāter. cum enī ea q̄ gereret ꝓpria deoeſſēt: calcare vndas: iubere vētis: pctā dimitte̓: mortuis vitā reddere: huic q̄rele oīs orta ꝯqueſtio ē ꝙ īhoīe aſſūpto dei nō intellecta natura ē. Et iō poſtulanti vt ſibi patrē on̄deret ait: Philippe qͥ vi. me. vi.⁊ patrē. AVG. Solemꝰ .n. de ſimilimis duobꝰ italoqui: Uidiſtis illū. ſic gͦ dictū ē: Qui vi. me: vi. patrēnō ꝙ ipſe ſit pr̄ ⁊ filiꝰ: ſꝫ ꝙ a pr̄is ſil̓itudine in nulloprſus diſcrepet fili ¶ HILA. vij. de trini. Nō āt ille hic viſū oculoꝝ carnaliū ſignificat: nō .n. hͦ qd̓ expartu v̓ginis carnale ē: ad contēplādā in eo dei formā ⁊ imaginē ꝓficit: ſꝫ intellectꝰ dei filiꝰ id p̄ſtat: vtintellectꝰ ⁊ pr̄ ſit. Dū ita imago ē vt nō differat gene̓ſꝫ ſignificat auctoritatē. nō enī ſolitariū ſermo ſignificat ⁊ indifferentē: tn̄ naturā ꝓfeſſio docet. Cū .n.dr̄ Et patrē: excluſa ē ſingularꝭ atqꝫ vnici intelligētia. Et qͥd reliquū ē: niſi ꝑ nature vnicā ſil̓itudinē pr̄ꝑ filiū viſuſ ſit. AVG. Sꝫ nūqͥd obiurgādꝰ ē qͥ cūſimilē viderat: etiā illū cui ē ſil̓is vult vide̓? Sꝫ ideodiſcipulū dn̄s arguebat: qm̄ cor poſtulātis videbatTāqͣꝫ melior eēt pr̄ qͣꝫ filiꝰ: ita philippꝰ pr̄em noſſecupiebat. ⁊ iō nec filiū ſciebat: quo aliū meliorē eſſecredebat. Ad hūc gͦ ſenſū ꝯtingēdū dictū ē: Nō credis qꝛ ego ī pr̄e ⁊ pr̄ in me ē. q. d. Si ad te multū ēhͦ vide̓: ſaltē qd̓ nō vides credis. HILA. Que enīignorandi patrē aūt on̄dēdi ignoratibꝰ nec̄itas relīquebat̉: cū pr̄ in filio viſus eēt ex ꝓprietate nature:dū ex indifferētia vnitatis vnū ſint natꝰ ⁊ generās:vt h̓ ẜmo dn̄i ſeq̄ret̉? Nō cre. qꝛ ego ī pa. ⁊ pr̄ ī meeſt. 7AVG. pͥmo d̓ tri. Uolebat enī eū ex fide viuere: anteqͣꝫ illud poſſet videre. ⁊ iō dicit: Nō credis?Contēplatio qͥppe merceſ ē fidei cui mercedi ꝑ fidēcorda mūdant̉ IHIL A. vij. de tri. Pater aūt ī filioeſt: ⁊ filiꝰ in patre: nō ꝑ duplicē ꝯueniētiū geneꝝ cōiuctionē: neqꝫ ꝑ inſitā capatioris ſubſtātie naturamqꝛ ꝑ corꝑalē neceſſitatē exteriora fieri his qͥbꝰ ꝯtinētur interiora nō pn̄t: ſꝫ ꝑ natiuitatē viuentis natureex viuēte dū nō alid̓ ex deo qͣꝫ deꝰ naſcit̉. HILA.vij. de tri. Naturā enī ſuā vt ita dicā. ſeqͥt̉: Indemutabilis deꝰ indemutabilē gignēs deū. Nec naturāſua deſerit ex indemutabili deo indemutabil̓ dei ꝑfecta natiuitas. Subſiſtentē igit̉ in eo dei naturamintelligimꝰ cū in deo deꝰ ſit: nec p̄ter eū qͥ ē deꝰ: qͥſqͣꝫaliꝰ deꝰ ſit CHRV. Uel aliter: Totuꝫ philippꝰ hiccorporeis oculis patrē volebat vide̓: qꝛ ⁊ ipſū filiūita ſe exiſtimabat vidiſſe fortaſſis a ꝓphetis audiēs

qm̄ vidi dn̄m: ⁊ iō dixit: On̄de nobis patrē. Etenī iudei īterrogauerūt: Quis ē pr̄ tuꝰ: ⁊ petrꝰ ⁊ thomas:quo iret: ⁊ nullꝰ didicit manifeſtę. vt gͦ nō videaturoneroſus eē philippꝰ: ⁊ ipſe interrogās: On̄de nohis patrē. adiūgit: Et ſufficit nobis .i. nihil plus q̄rimus. Dn̄s āt nō dixit ei: Impoſſibile petis: ſꝫ on̄dit:Qum̄ neqꝫ ipſū filiū vidit. nā ſi hūc potuiſſet vide̓: ⁊ illū vidiſſet. Et iō dicit: Tanto tꝑe vo. ſū ⁊ nō cog. mephilippe. Nō dixit: Nō vidiſtis me: ſꝫ Nō cognouiſtis me: qͣꝫtū ad hͦ .ſ. ꝙ filiꝰ hic manēs qd̓ pr̄ decēter in ſeipſo on̄dit eū qͥ genuit. Deinde diuidens hypoſtaſeſ ait: Qui vi. me vi. ⁊ patrē. ne qͥs dicat ꝙ ip̄eeſt pr̄: ipſe filiꝰ. On̄dit aūt ꝑ hoc: qm̄ neqꝫ filiū viſucorporeo vidit. Si aūt aliqͥs hic viſū cognitionē dicere velit nō ꝯtradico. q. d. Qui cognouit me cognouit ⁊ patrē. ſed nō dixit hoc: ſꝫ ꝯſubſtātialitatē repn̄tare volens dixit: Qui meā ſubſtantiā vidit: vidit ⁊eam q̄ pr̄is. Un̄ pꝫ ꝙ nō eſt creatura. creaturā eniꝫvidentes deū neſciūt oēs. Philippꝰ etiā ſubſtātiaꝫpr̄is videre q̄rebat. Si gͦ alteriꝰ ſubſtātie eēt nō diceret: Qui videt me: videt ⁊ patrē. Sed nec aliqͥs inargēto auri ſubſtātiā vide̓ pōt. nō enī alia ꝑ aliā apparet natura. AVG. Deinde nō ad ſolū philippuſꝫ ad oēs pluralit̓ loqt̉ dicēs: Uerba q̄ ego lo. vo. ameipſo nō loquor. Quid ē A meipſo nō loquor: niſi a meipſo nō ſū qͥ loquor? ei qͥppe tribuit qd̓ fac̄: d̓quo ē ipſe qͥ facitꝭ HIL A. vij. de tri. Unde neqꝫ ſefiliū denegauit: nec naturā in ſe pr̄ne virtutis abſcōdit. nā dū loqͥt̉ ipſe in ſubſtātia manēs loquit̉. duꝫaūt nō a ſe loqͥt̉: natiuitatē ī ſe dei a deo teſtatur.CHRY. Uide aūt abudantē ſuꝑ vniꝰ ſubſtātie demōſtratōꝫ. nā ſubdit̉: Pr̄ āt ī me ma. ip̄e fa. oꝑa. q.d. Neqͣqͣꝫ: aliter facit pr̄: ⁊ aliter ego: ſic̄ ⁊ alibi ait:Si nō facio oꝑa pr̄is mei nō credatiſ mihi. Sꝫ quōa verbis incipiēs ad oꝑa venit; Cōueniēs enī eratdicere Ipſe loquit̉ v̓ba. Sꝫ duo ponit d̓ doctrina ⁊ſignis: aut qꝛ ⁊ v̓ba oꝑa erāt. AVG. Nā qͥ ꝓximūloquēdo edificat bonū opꝰ oꝑatur. In his duabꝰſentētijs diuerſi nobis aduerſant̉ heretici. Arrianidicūt: Ecce inequalis ē pr̄i filiꝰ: nō a ſeipſo loqͥt̉. Dicūt ſabelliani: Ecce qͥ pr̄ ē: ipſe ē filiꝰ. Quid ē Pr̄ inme manēs: ipſe facit niſi in me maneo ego qͥ facio?HIL A. vij. de tri. Sꝫ mane̓ in filio patrē nō ē ſingularis atqꝫ vnici. oꝑari v̓o ꝑ filiū patrē: nō ē differētis aut extere ſicut nō vniꝰ ē nō a ſe loqͥ qͥ loqͥturneqꝫ rurſus alieni ac ſeꝑabilis loqͥ ꝑ loquētē. Et qꝛin ſe pr̄em loqͥ ⁊ oꝑari docuerat: ꝑfecte huiꝰ vnitatꝭfidē ſtatuit dicēs: Credite mihi: qꝛ ego ī pr̄e: ⁊ pr̄ inme ē. ne .ſ. ꝑ v̓tutis efficientiā ⁊ nō ꝑ nature q̄ ẜꝫ natiuitatē ē ꝓprietatē pr̄ in filio ⁊ oꝑari crederet̉ ⁊ loqui: ſic enī habet̉ in greco. Nr̄a lr̄a hꝫ: Nō creditisqꝛ ego in pr̄e ⁊ pr̄ in me ē. AVG. Antea ſolꝰ philippª arguebaturꝭ CHRV. Si v̓o nō ſufficit hͦ adon̄dendū ꝯſubſtātialitatē: ſaltē eſt ab oꝑbꝰ diſcite.vn̄ ſubdit̉: Alioqͥn ꝓpt̓ oꝑa ipſa credite. Uidiſtꝭ .n.ſigna cuꝫ auctoritate ⁊ oīa q̄ deitatis erāt ꝓpͥa: et q̄ſolꝰ pr̄ oꝑat̉: pctā ſoluta: mortē recedentē ⁊ hmōi.AVG. Hoc ergo ꝓpter oꝑa credite: quia ego inpatre ⁊ pater in me eſt. Neqꝫ enim ſi ſeꝑati eſſemꝰinſeꝑabiliter oꝑari vlla ratione poſſemus.¶ Amē amē dico nob̓: ꝗ credit ī me: