Iohannes

apl̓s dicit: Tēplū dei ſcm̄ ē qd̓ eſtis vos. Hec gͦ domus dei adhuc edificat̉: adhuc p̄parat̉. Sed qͥd eſtqd̓ vt p̄paret abijt: cū noſipſos p̄paret qd̓ nō facietſi reliq̄rit. Sed illud ſignificat: qꝛ vt parent̉ iſte māſiones viuere debet iuſtꝰ ex fide. ſi aut vides: nō eſtfides. Eat gͦ ne videat̉: lateat vt credat̉. Tūc enī locus parat̉: ſi ex fide viuat̉: creditꝰ deſideret̉: vt de fideratꝰ habeat̉. ſi bene intelligēdo nec vnde vadis:nec vnde venis recedis. vadit gͦ latēdo: venit apparēdo. Sꝫ niſi maneat regēdo vt ꝓficiamꝰ bn̄ viuendo: nō parabit̉ locꝰ vbi poſſimꝰ ꝑmanere ꝑfruēdo.ALCVI Dicit gͦ: Si abiero. ꝑ carnis abſentiam:Iteꝝ veniā: ꝑ diuinitatis pn̄tiā. vel Iteꝝ veniā iudicare viuos ⁊ mortuos. Et qꝛ ſciebat eos interrogaturos quo iret: vel ꝑ quā viā iret ſubiungit: Et quoego vado ſcitis .ſ. ad patrē. Et viā ſcitis .ſ. ꝑ meipſuꝫ.CHRY. Hoc aūt dicēs: deſideriū qd̓ in eoꝝ mēteerat on̄dit: ⁊ dat eis deſideriū interrogādi.¶ Dicit ei thomas: Dn̄e neſcimuſquo uadis. Et qūo poſſimꝰ uiaꝫ ſcire? Dicit ei ieſus: Ego ſū uia ⁊ ueritas ⁊ uita. Nemo uenit ad patremniſi per me. Si cognouiſſetis me: ⁊patrē meū utiqꝫ cognouiſſetis. Etāmō cognoſcetis euꝫ: ⁊ uidiſtis eū.CHR. Si iudei volētes a chriſto ſeꝑari: q̄rebātquo iturus eēt: multomagis diſcipuli nūqͣꝫ ab eo ſeparari volentes: hoc diſcere cupiebant: et interrogant eum ex multa dilectiōe ⁊ timore. ⁊ iō dr̄: Dic̄ei thomas: Dn̄e neſci. quo va. ⁊ quō poſ. viā ſcire:¶ VG. Utrūqꝫ illos dn̄s dixerat ſcire: vtrūqꝫ dicitiſte neſcire. Sꝫ neſcit ille mētiri: gͦ iſti ſciebāt: ⁊ ſe ſcire neſciebant. cōuincit gͦ eos hoc ſcire. vn̄ ſubdit̉: Dicit ei ieſus: ego ſū via veritas ⁊ vitā. FA VG. d̓ ver.do. q. d. qua vis ire: ego ſū via. quo vis ire: ego ſumveritas. vbi vis ꝑmanere: ego ſū vita. veritatē ⁊ vitāoīs hō capit: ſꝫ viā nō oīs inuenit. deū eē quādā vitā eternā: veritatē ſcibilē etiā huiꝰ ſeculi philoſophividerūt. verbū gͦ dei: qͥ apd̓ patrē ē veritas ⁊ vita aſſumēdo hoīeꝫ factū ē viā. Ambula ꝑ hoīem: ⁊ ꝑuenies ad deū. Meliꝰ ē enī ī via claudicare qͣꝫ p̄ter vian fortiter ābularē IHILA. vij. d̓ tri. Nō enī nosin erratica atqꝫ ī inu̓ia deducit ille qͥ via ē: neqꝫ illudit ꝑ falſa q̄ veritas ē: neqꝫ ī mortis relinquit erroreqͥ vita ē. ¶THEO. Cū itaqꝫ actiuaꝫ exerces: ſit tibichriſtꝰ via. Cū aūt ī cōtēplatiua ꝑſeueras: efficiturtibi veritas. Adiecta aūt vita ē actiuo ⁊ ꝯtēplatiuo.Decet enī ire ⁊ p̄dicare pro futuro ſeculo. AVG.Sciebāt gͦ viā: qꝛ ſciebāt ipſū qͥ ē via. Quid aūt operat vt adderet veritas ⁊ vita cū reſtaret noſſe quoiret: qꝛ ad veritatē ibat ⁊ ad vitā? ibat gͦ ad ſeipſumꝑ ſeipſū: ſed nūqͥdo dn̄e vt venires ad nos: reliqueras te? ſcio qͥdē ꝙ formā ſerui accepiſti ⁊ ī carne veniſti: manēs vbi eras: ⁊ ꝑ hāc rediſti: nō relinquensquo veneras. Si gͦ ꝑ hāc ⁊ veniſti ⁊ rediſti: ꝑ hancnobis nō ſolū q̄ veniremꝰ ad te: veꝝ etiā tibi qͣ venires ⁊ redires via fuiſti. cū v̓o ad vitā qd̓ es ipſe iſti:eandē carnē tuā de morte ad vitā duxiſti: itaqꝫ duꝫcaro de morte venit ad vitā: chriſtꝰ venit ad vitā. Et

qꝛ verbū ē vita: chriſtꝰ venit ad ſeipſū: qm̄ vtrūqꝫ ēchriſtꝰ: vna ꝑſona .ſ. v̓bū caro. venerat etiā ꝑ carneꝫdeꝰ ad hoīes: veritas ad mēdaces. eſt enī deꝰ veraxoīs aūt hō mendax. Cū itaqꝫ ſe ab hoībus abſtulit:atqꝫ illuc vbi nemo mentit̉: carnē ſuā leuauit: idemipſe qꝛ caro factū ē: ꝑ ſeipſū .i. ꝑ carnē ſuā ad veritatē: qd̓ ē ipſe remeauit: quā qͥdē veritatē qͣꝫuis intermēdaces etiā in morte ſeruauit. Ecce ego ipſe ſi loquor vobis ꝙ intelligatis: quodamō ad vos ꝓcedonec me relinquo. Cū aūt tacuero quodāmō ad meredeo: ⁊ vobiſcū maneo ſi tenueritꝭ qd̓ audiſtis. Sihoc pōt imago quam fecit deꝰ: qͥd pōt ex deo nataimago. Ac ꝑ hoc ⁊ ipſe ꝑ ſeipſū: ⁊ ad ſeipſū ⁊ ad patrem: ⁊ nos ꝑ ipſum ⁊ ad ipſum ⁊ ad patrē imus.CHRY. Si enī dicit: Ego ſū dn̄s ducēdi ad patremoīo venietꝭ illuc. neqꝫ enī ē poſſibile alia venire via.Cū āt ſupra dixerit: Nemo pōt ve. ad me niſi pr̄ traxerit illū. Nūc dicēs: Qm̄ nullꝰ pōt ve. ad pa. niſi p̄me. exequat ſeipſum ei qͥ genuit. Qualit̓ aūt dixerit:Quō vado ſci. ⁊ viā ſcitis. on̄dit ſubdēs: Si cog. me⁊ pa. meū vtiqꝫ cogͦuiſſetis. q. d. Si ſciretis meā ſubſtātiā ⁊ dignitatē ⁊ eā q̄ pr̄is ē ſciretis: nouerāt qͥdēeū ſꝫ nō ita vt oportebat: poſtea aūt ſpūs veniēs: ꝑfectā in eis ꝯſtruxit cognitionē. ⁊ ꝓpt̓ hoc ſubditur:Ammō cognoſcetis eū. Dicit aūt eā q̄ ẜm mentē cognitionē. Et vidiſtis eū .ſ. ꝑ me on̄dēs: qm̄ qͥ videt eū⁊ patrē videt. Uiderūt aūt eū: nō in nuda ſubſtātiaſed carne indutū. IBEDA: Sꝫ q̄rendū ē quō nuncdicat dn̄s: Si cōguiſſētis me ⁊cͣ. cū p̄miſerit ſupra:Quo ego va. ſci. ⁊ viā ſcitiſ. Dat̉ gͦ intelligi qꝛ qͥdameoꝝ ſciebāt: quidā v̓o neſciebāt: quoꝝ vnꝰ erat thomas. FHILA. vij. de tri. Uel aliter cōtinua: Cū iterad patrē ꝑ filiū ſit: q̄rendū ē vtrū hoc ꝑ doctrine admonitionē: an ꝑ nature fidē ſit. Intelligētie igit̉ ſenſū in ꝯſequētibꝰ requiramꝰ. nā ſequit̉: Si cog. me: ⁊pa. meū vtiqꝫ cogͦuiſſetꝭ. In ſacr̄o enī aſſūpti corꝑisdiuītatiſ pr̄ne naͣꝫ ꝯfirmas: hūc ordinē tenuit. Tēāt viſiōis ſeꝑauit a tꝑe cognitiōis. nā quē cogͦſcēdiait: eūdē iā dixit ⁊ viſū: vt nature iā pridē in ſe ꝯſpecte: ſciētiā ex tꝑe nūc huiꝰ reuelatiōis acciperēt.¶ Dicit ei philippꝰ. Dn̄e on̄de nob̓patrē: ⁊ ſuffic̄ nob̓. Dicit ei ieſꝰ: Tāto tꝑe uobiſcū ſū: ⁊ nō cognouiſtisme? Philippe ꝗ uidet me: uidet ⁊patrē. Qūo tu dicis on̄de nobis patrē? Nō credis: qꝛ ego ī pr̄e ⁊ pr̄ inme ē? Verba que ego loquor uobisa meip̄o nō loquor. Pat̓ aūt in memanes ip̄e facit opera. Nō creditisqꝛ ego in patre ⁊ pater ī me ē? Alioquin ꝓpter oꝑa ipſa credite.HILA. vij. de tri. Cōmouit apl̓m philippū nouitas dictoꝝ homo cernit̉. dei ſe filiū ꝯfitet̉. cognitoſe cogͦſcendū patrē fatet̉. patrē viſū eē dicit. Prorupit igit̉ apl̓ica familiaritas dominum interrogans.vn̄ dr̄: Dicit ei philippꝰ: Dn̄e on̄de no. pa. ⁊ ſuffi. nobis. Nō viſū negauit: ſꝫ on̄di ſibi rogauit. neqꝫ on̄ſi-