Iohānes

CHRV. Quia amor humane glorie pͥncipes credētes ꝯfiteri ꝓhibebat: dn̄s ꝯtra hͦ eis loquit̉. vn̄ dīIe. aūt cla. ⁊ di. Qui cre. in me: nō cre. in me ſꝫ in eūqui me miſit. q. d. Quid formidatis credere in me­ īdeū fides ꝑuenit ꝑ me. AVG. Quia enī homo apparebat hōibꝰ cū lateret deꝰ: ne putarēt eū hoc eſſetm̄ qd̓ videbāt talē ac tantū ſe volēs credi: qualis ⁊quātꝰ eſt pr̄: Qui credit in me inquit: nō credit in me.i. in hoc qd̓ videt: ſed in eū qui me miſit. .i. in patreꝫ.nā ſi putauerit eū hr̄e filios ẜm grām: nō aūt hr̄e filiū equalē ſibi atqꝫ coeternū: nec credit in prēꝫ quieū miſit: quia nō eſt hoc pater qui eū miſit. Ne aūtputarēt ſic voluiſſe intelligi prēm: tanqͣꝫ multoꝝ filioꝝ ꝑ grām generatorē: nō vnici verbi equalis ſibi:cōtinuo ſubiecit: Qui videt me: videt eū q̄ miſit me.q. d. Uſqꝫadeo nihil diſtat inter eum ⁊ me: vt quime videt videat eum qui miſit me: apl̓os ſuos certeip̄e dn̄s miſit: nunqͣꝫ tn̄ aliqͥs eoꝝ dice̓ auderet: Quicredit in me. Credimꝰ enī apl̓o: ſed nō credimus inapl̓m. Filiꝰ autē recte vnigenitꝰ dicit: Qui credit inme: nō credit in me: ſed credit in eū qui me miſit. vbinō a ſe abſtulit credētis fidē: ſed voluit in forma ſerui remanere credētē CHRI. Uel dicit: Qui credit in me ⁊cͣ. q. d. Qui fluminis accipit aquā: nō eāque eſt fluminis accipit: ſed eā que eſt fontis. volēsaūt on̄dere qm̄ nō eſt credere in drēm: nō credētē īeū ſubiūgit: Qui videt me: videt eū qui me miſit. qͥcigit̉? Corpꝰ eſt deꝰ: nequaqͣꝫ: ſed cōſideratio veri q̄ ēꝑ intellectū: hic viſio dicit̉. deinde oſtendit eā q̄ adprēm cognitōem: in hoc qd̓ ſubdit: Ego lux ī mūdūveni. quia enī pater lux vocat̉: vbiqꝫ eo hic vtit̉ noīeAucē aūt ſe hic vocauit: eo ꝙ ab errore eripit: ⁊ intellectuales tenebras ſoluit. vnde ſubdit: Ut oīs qͥcredit in me: in tenebris nō maneāt yAVG. In qͦſatis manifeſtat oēs ſe in tenebris iſueniſſe: ſed nein eis tenebris maneāt: in quibꝰ inuēti ſunt: debentcredere in lucē que venit in mūdū. dixit quodā loco diſcipulis ſuis: Uos eſtis lux mūdi. nō tn̄ eis dixit: Uos lux veniſtis in mūdū: vt oīs qͥ credit ī vosin tenebriſ nō maneat. lumina ergo ſunt oēs ſanctiſed credēdo illumināt̉ ab eo a quo ſiqͥs receſſerit tenebrat̉ CHRV. Ut aūt nō exiſtimet ꝙ ꝓpter imbecillitatē eos qui ip̄m ꝯtēnūt: illeſos dimittat ſubiūgit: Et ſiquis audierit verba mea: ⁊ nō cuſtodieritea: ego nō iudico ei/ AVG. Intelligēdū eſt: Modo nō iudico eū: cū alio loco dicat: Pater omne iudiciū dedit filio. quare aut modo nō iudicat on̄ditſubdēs: Nō enī veni vt iudicē mūdū: ſed vt ſaluificē mūdū .i. ſaluū faciā mūdū. nūc ergo eſt tempꝰ miſericordie: poſt erit iudicij. Y CHRV. Deinde vt nōpigriores ex hoc fiāt terribile ſubdit iudiciū: Qui ſꝑnit me ⁊ nō accipit verba mea: habet qui iudicet eūFAVG. Nō dixit: Ego nō iudico eū in nouiſſimodie. hoc enī eſſet ꝯtrariū illi ſentētie: Omne iudiciūdedit filio. Expectātibꝰ aūt quiſnā eſſet ille ſecutusadiūxit: Sermo quē locutꝰ ſum: ille iudicabit euꝫ innouiſſimo die. Satis manifeſtauit ſeip̄m in non ſſimo die iudicaturū: ſeip̄m quippe locutꝰ eſt: ſeipſuꝫannūciauit. aliter itaqꝫ iudicabūt̉ qui nō audierūt:aliter qui audierūt ⁊ cōtēpſerūt. yAVG. i. de trini.Ideo aūt iudicat verbū qd̓ locutꝰ eſt filiꝰ: quia nonex ſe locutꝰ eſt filiꝰ. vnde ſequit̉: Quia ego ex meip̄o

nō ſum locutꝰ. ꝑ qd̓ intelligi voluit. Ego nō ex menatꝰ ſum. Quero itaqꝫ quō intelligamꝰ: Ego nō iudicabo: ſed verbū quod locutꝰ ſum iudicabit: cū ip̄eſit verbū patris quod loquit̉. vel ita. Ago nō iudicabo ex poteſtate humana: quia filiꝰ hoīs ſum: ſꝫ egoiudicabo ex poteſtate verbi dei: quia filius dei ſum.ICHRV. Uel aliter: Ego nō iudico eū .i. n̄ ſū cauſaꝑditōis eius: ſed ip̄e qui verba mea ſꝑnit. Uerba enīque modo locutꝰ ſum in ordine ſtabūt accuſatorisomnē tollētia excuſatōnem: ⁊ hoc eſt quod ſubdit:Sermo quē locutꝰ ſum: ille iudicabit eū. ⁊ qͥs ẜmoQuia ego ex meip̄o nō ſum locutꝰ: ſed qui miſit mepater: ip̄e mihi mādata dedit: quid dicā: ⁊ qͥd loqͣr.Omnia igit̉ hec ꝓpter eos dicebāt̉: vt nullā habeātexcuſatōeꝫ VAVG. Mādatū aūt nō qd̓ filiꝰ nō habeat pater dedit: ſed in ſapiētia patris quod eſt verbū patris omīa mādata ſunt patris. Dicit̉ aūt mādatū datū: qꝛ nō eſt a ſeip̄o cui dicit̉ datū: ⁊ hoc ē dare filio id fine quo nūqͣꝫ filiꝰ fuit: qd̓ eſt gignere filiūqͥ nūqͣꝫ nō fuit. YTHEO. Cū enī v̓bū patris exiſtatfiliꝰ: ⁊ que ſunt in mēte patris reuelat in integrum:mādatū accepiſſe dicit: quid ſit dicturꝰ ⁊ qͥd loqͣtur.Sicut etiā noſtrū verbū ſi verū fateri volumꝰ: ea ꝓfert que ſuggerit mens. Sequit̉: Et ſcio quia mandatū eiꝰ vita eterna eſt yAVG. Si ergo vita eternaeſt ip̄e filiꝰ: ⁊ vitā eterna eſt mādatū patris: qͥd aliuddictū eſt? niſi quia ego ſum mandatū patris. ꝓinde⁊ id quod adiugit: Que ergo ego loquor: ſicut dixitmihi pater ſic loquor. nō accipiamꝰ: Dixit mihi: qͣſiꝑ verba locutꝰ ſit vnico verbo. dixit ergo pater filioid ſine quo nūqͣꝫ filiꝰ fuit: ſicut dedit vitā filio: n̄ qd̓neſciebat vl̓ nō habebat: ſed qd̓ ip̄e filiꝰ erat. Quid ēaūt: Sicut dixit mihi ſic loquor? niſi verbū loquor.Ita ille dixit vt verax: ita iſte loqͥt̉ vt veritas: veraxaūt genuit veritatē: quid ergo iam diceret veritati;non enim imꝑfecta erat veritas cui verum aliquodCA. XIIIadderetur.Ntē dieꝫ feſtū paſche ſciēsieſus quia uenit hora eiusAut trāſeat ex hoc mūdo adpatrem: cuꝫ dilexiſſet ſuos qui erātin mūdo in fineꝫ dilexit eos. Et cena facta cuꝫ diaboluſiam miſiſſet incor ut traderet eum iudas ſimonisſcariothis: ſciens quia omnia deditei pater in manus: ⁊ ꝗa a deo exiuit⁊ ad deū uadit ſurgit a cena: ⁊ pōitueſtimēta ſua: ⁊ cū accepiſſet lītheūp̄cixit ſe. Deīde miſit aquā ī peluim⁊ cepit lauare pedes diſcipl̓oꝝ: ⁊ extergere lintheo quo erat precictus.THEO. Quia dn̄s trāſmigraturꝰ erat de pn̄ti ſeculo: explicat qualē erga ſuos amicitiā gerēt. vn̄ diAnte di. fe. paſ. ſci. ie. qꝛ ve. ho. eiꝰ vt trā. ex hoc mūdoad pa. cū dilex. ſu. qͥ erāt in mū. in fi. di. eos. FBED.Plurimas ſiqͥdē feſtiuitates iudei hēbāt: ſꝫ apd̓ eos