Ca. XII.

eos. Hec dixit iſaias qn̄ uidit gloriam eiꝰ: ⁊ locutꝰ eſt deo. Uerūtamē⁊ ex prīcipibus multi crediderūt ineū: ſed ꝓpter phariſeos nō cōfitebātur: ut de ſynagoga nō eijcerenturDilexerūt enim gloriam hominuꝫmagis qͣꝫ gloriam dei.CHRI Nouerat dn̄s feruētē aīm iudeorū: ⁊ occiſionē meditantē: ⁊ ideo occultatꝰ ē. ⁊ hoc īfinuauit euāgeliſta ſubdēs: Cū aūt tā. ſig. fe. co. eis n̄ cre. īeum. THEO. Nō aut modice iniqͥtatis fuit tātisignis nō credere: ea v̓o ſigna commemorat q̄ ſupraſunt poſita / CHRV. Ne qͥs aūt dicat: Cuiꝰ gr̄a venit chriſtꝰ? nō nouerāt ꝙ nō ei intēderēt. ⁊ ideo adhoc eccludēdū inducit etiā ꝓphetas hoc ſciētes. ꝑꝑqd̓ ſequit̉: Ut ſer. iſa. ꝓ. imple. quē dixit: Do. qͥs cre.au. no. ⁊ bra. do. cui reue. eſt? AALCV. Quis ꝓ raritate poſuit: qꝛ qd̓ ſancti prophete a deo audierūt: ⁊ppl̓o p̄dicauerunt: pauciſſimi crediderūt. AVG.Satis aūt on̄dit brachiū dn̄i ip̄m dei filiū nuncupatum: nō ꝙ deꝰ pater figura detinet̉ carnis humane:ſed qͥa oīa ꝑ ip̄m facta ſunt: ideo brachiū dn̄i dictuꝫeſt. Si enim aliquis homo tanta poteſtate preuale̓tvt ſine vllo motu corꝑis ſui quod diceret fieret v̓būeius: brachiū eiꝰ eſſet. Nō aūt patet occaſio errorishis qui dicūt: qͥa ſolꝰ pater eſt: ſi brachiū eiꝰ eſt filiꝰnō .n. due: ſed vna ꝑſona eſt homo ⁊ brachiū eius.nō intelligētes quomodo verba de rebꝰ alijs ad resalias ꝓpter aliquā ſimilitudinē trāſferant̉. Quidaꝫaūt inter ſe muſitāt: que culpa fuit iudeoꝝ: ſi neceſſe erat vt ẜmo iſaie impleret̉? Quibꝰ reſpōdemꝰ deūpreſciū futuroꝝ per ꝓphetā p̄dixiſſe: infidelitatē iudeoꝝ nō feciſſe. nō .n. ꝓpterea quēqͣꝫ deꝰ ad peccandū cogit: quia futura hoīm peccata iā nouit. ipſoꝝ.n. p̄ſciuit peccata nō ſua. fecerūt ergo peccatū iudeiqd̓ facturos eſſe predixit: quē nihil latet. CHRY.Quod ergo dixit: vt ſermo iſaie ꝓphete impleret̉: lyUt nō cauſale ē: ſꝫ euētꝰ. Nō .n. qꝛ dixit iſaias n̄ crederūt: ſꝫ qͥa nō erāt credituri: ꝓpterea iſaais dixit.AVG. Sed ea que ſequūt̉: ꝓfūdiorē faciūt qōemadiugit .n. ⁊ dicit: Propterea nō po. cre. qͥa ite. dixitila. Exce. ocu. eo. ⁊ indu. cor eo. vt nō vi. ocu. ⁊ intel.cor. ⁊ cōuer. ⁊ ſa. eos. Si .n. credere non poterāt qd̓peccatū eſt homīs nō faciētis qd̓ nō pōt facere? Etqd̓ eſt grruiꝰ ad deū cauſa refert̉. qn̄quidē ip̄e excecauit oculos eoꝝ ⁊ indurauit eoꝝ cor. nō .n. hͦ ſaltēde diabolo dicit̉: ſed de deo. ſed quare nō poterantcredere: rn̄ſio: qͥa nolebant. Sicut .n. ꝙ dn̄s negareſeip̄m nō pōt: laus eſt volūtatis diuine: ita ꝙ illi nōpoterāt crede̓: culpa eſt volūtatis hūane/ CHRY.hoc aūt ⁊ in cōi cōſuetudine cuſtodit̉: vt cū qͣs dicat: Nō poſſum amare illū: vehemētia volūtatꝭ potētia dicit. ſed euāgeliſta dicit: Nō poterāt: vt oſtēdat qm̄ īpoſſibile eſt mētiri ꝓphetā: nō tn̄ īpoſſibile erat eos crede̓. nō .n. hec p̄dixiſſet: ſi credituri eētA VG. Sed aliā cām inqͥs dicit ꝓph̓a: nō volūtates eoꝝ. qꝛ ſ. Excecauit oculos eoꝝ ⁊c̄. ſed hͦ eſt etiaꝫeoꝝ volūtatē meruiſſe rn̄dēdo. Sic .n. excecat ⁊ obdurat deꝰ deſerēdo ⁊ nō adiuuādo: ꝙ occulto iudi

cio facere pōt in quo nō pōt? CHRV. Neqꝫ .n. dereliqͥt nos: niſi voluerimꝰ nos ẜm illud oſee: Oblitꝰes legis dei tui: obliuiſcar ⁊ ego tui. hec dicit on̄dēsnos īciꝑe derelictōem: ⁊ cām fieri ꝑditōis. Sicut .n.ſol infirmū offendit viſum: nō ex ꝓpͥa natura: ita fitin his qui nō attēdūt dei ẜmones. terrens aūt auditores ſcptura dicit: Excecauit ⁊ indurauit AVG.Qd̓ aūt addidit: Et cōuertāt̉ ⁊ ſanē eos. vtrū ſubaudiendū ſit .i. nō cōuertāt̉. etenī cōuerſio de illiꝰ gr̄aeſt: an forte ⁊ hoc de ſuꝑne medicine mīa factu intelligēdū: vt qm̄ ſuꝑbe ſuā iuſticiā conſtituere volebāt adhuc deſerēt̉ ⁊ excecarēt̉: vt offēderer ī lapideꝫoffenſiōis: ⁊ ileret̉ facies eoꝝ ignominia: atqꝫ hūiliari quererēt nō ſuā qua inflat̉ ſuꝑbꝰ: ſed iuſticiā quaiuſtificat̉ impiꝰ. hoc .n. multis eoꝝ ꝓfecit in bonū: qͥde ſuo ſcelere cōpūcti: in xp̄m poſtea crediderunt.Seqͥt̉: Hoc dixit iſa. qn̄ vi. glo. eiꝰ ⁊ lo. eſt de eo. Uidit aūt nō ſicuti eſt: ſed modo quodā ſignificatiuo:ſicut ꝓphete viſio fuerat informanda. Nemo gͦ vosfallat eoꝝ qui dicūt: inuiſibilē prēm ⁊ viſibilē filiū:qui putāt eūcē creaturā. In forma .n. dei in qͣ eqͣliseſt patri etiā filiꝰ inuiſibilis eſt. vt aūt ab hōibꝰ videret̉: formā ẜui accepit. on̄dit etiā ſe anteqͣꝫ ſuſciꝑetcarnē oculis hoīm: ſicut voluit in ſubiecta creaturanō ſicuti eſt/ CHR VGloriā aūt hic dicit viſiōemſedētis in throno excelſo: ⁊ alia que ibi dicūt̉. vndeſequit̉: Et lo. eſt de eo. hoc .ſ. vidi deū ſedētē. ⁊ ꝙ audiuit vocem dicentē: quem mittam: ⁊ quis ibit ⁊cͣ.Sequitur: Uerūtamē ex prīcipibꝰ multi crediderūtin eum: ſed ꝓpter phariſeos nō cōfitebant̉: vt de ſynagoga nō eijcerent̉. dilexerūt .n. magis gl̓iam hominū qͣꝫ gl̓iam del. 7ALCVGloria dei eſt publicecōfiteri chriſtū. gloria hominū eſt in mūdanis gloriari. AVG. Hos ergo improbauit euāgeliſta: quiin hoc greſſū fidei ſi ꝓficerēt ꝑ amorē: que humaneglorie ſunt ꝓficiēdo ſuꝑarēt.¶ Ieſus āt clamauit ⁊ dixit: Quicredit in me: non credit ī me: ſed ineum qui miſit me. Et qui uidet meuidet eum qui miſit me. Ego lux inmūduꝫ ueni: ut omnis qui credit inme in tenebris nō maneat. Et ſiꝗsaudierit uerba mea ⁊ nō cuſtodieritego nō iudico eū. Nō eniꝫ ueni utiudicē mūdū: ſed ut ſaluificē mūdūQui ſpernit me: ⁊ nō accipit uerbamea: habet qui iudicet eū. Sermoquē locutꝰ ſū: ille iudicabit eū in nouiſſimo die. Quia ego ex meip̄o nōſuꝫ locutus ſed qui miſit me pater:ipſe mihi mādatuꝫ dedit ꝗd dicaꝫ:⁊ ꝗd loquar? Et ſcio quia mādatuꝫeiꝰ uita eterna eſt. Que ergo ego loquor: ſicut dixit mihi pr̄ ſic loquor.