Druckschrift 
Catena aurea super quattuor Evangelistas
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Iohānes

CHRV. Duos ſuꝑius malos p̄miſit dn̄s: vnū quifurat mactat rapit: alteꝝ ꝓhibet: illū ſedicioſos inſinuās: hūc iudeoꝝ magiſtros ꝯfūdēs: et ꝓcurātes creditas oues. Sed ab vtriſqꝫ ſeipſumxp̄s diſtīxit. ab illis quidē qui ad ledēdū venerūt: inhoc dixit: Ueni vt vitā habeāt. ab his qui ꝯtēnūtlupoꝝ rapinas: ex eo ouibꝰ aīam ponit: qͣſicōcludēs ſubdit: Ego ſū paſtor bonꝰ. Sed qͥa ſuꝑidixerat: oues paſtoris vocē audiūt: ſequūt̉ eumne qͦs dicat: Quid ergo dicis de his tibi credūtꝯn̄ter ſubdit: Et cognoſ. oues me. cognoſ. me mee.Qd̓ paulꝰ on̄dit dicēs: repellit dn̄s plebē ſuāquā p̄ſciuit. GRE. in ho. Ac ſi aꝑte dicat: Diligooues meas: ip̄e me diligētes obſequūt̉. .n. v̓itateꝫ diligit: adhuc mīme cognouit. THEO. Hincaūt differētiā mercenarij paſtoris eliciēs. mercenariꝰ ignorat oueſ: qꝛ raro viſitat eas. paſtor verocogͦſcit oues ꝓpͥas: tāqͣꝫ erga eas ſollicitꝰ/ CHRY.Deīde vt eſtimes parē mēſurā cognitiōis chriſti ouiū: ꝯn̄ter ſubdit: Sic̄ no. me pa. ego cog. prēmq. d. Ita certiſſime ip̄m ſcio: ſicut ip̄e me: hec ergo ēar cognitio. ſequit̉: Et ani. me. po. oui. meis. GRE. in ho. Ac ſi aꝑte dicat: In hoc ꝯſtat: qͥa cognoſco prēm: cognoſcor a patre: qꝛ aīam meā pono ouibꝰ meis .i. ea charitate qua ouibꝰ meis morior qͣꝫtū prēm diligā on̄do. CH℟l̓. hoc etiā dic̄on̄dens eſt erroneꝰ: qꝛ apl̓s qn̄ ſeip̄m voluitoſtēdere veꝝ eſſe mgr̄m: cōtra p̄ſeudo apl̓os īduxitrōem a ꝑiculis mortibꝰ yTHEO. Seductores .n. expoſuerūt aīam ſuā ouibꝰ: ſed ſicut mercenarij deſerūt illos qui eos ſequebāt̉. dn̄s aūt vt caperēt̉ dixit: Sinite hos abire. ¶GRE. Quia veroſolū iudeam: ſed etiā gētilitatē redimere venerat adiūgit: Et aliaſ oues habeo: que ſunt ex hoc ouiliAYG. de ver. do. Loquebat̉ .n. primo de ouili degenere carnis iſrl̓. erāt aūt alij de genere fidei ip̄iusiſrl̓ extra erāt: adhuc in gētibꝰ erāt p̄deſtinati: non cōgregati. ergo ſunt de hoc ouili: quia nonſunt de genere carnis iſrl̓: ſed erūt de hoc ouili. naꝫſequit̉: Et illoſ oꝫ me adducere. CHRI. Oſtenditvtroſqꝫ diſꝑſos paſtores hn̄tes. Sequit̉: Et voceꝫ meā audiēt. Ac ſi dicat: Quid miramini ſi hi meſunt ſecuturi vocē meā audituri: quādo alios videbitis me ſequētes: vocē meā audiētes? deīde etfuturā eoꝝ p̄nūciat vnionē. vnde ſubdit: Et fiet vnūouile vnꝰ paſtor. GRE. in home. Quaſi ex duobus gregibꝰ vnū ouile effecit: quia iudaicū gētileꝫpopulū in ſua fide cōiūgit. TTHEO. Idē nāqꝫ omnibꝰ eſt baptiſmi ſignaculū: vnꝰ paſtor verbum dei.Attēdāt ergo manichei: qm̄ vnū ouile vnꝰ paſtoreſt noui veteris teſtamēti. ¶AVG. Quid ergo eſt ſum miſſus niſi ad oues que ꝑierūt domꝰ iſrl̓?niſi quia pn̄tiā ſuā corꝑalē exhibuit niſi populoiſrl̓: ad gētes auteꝫ ꝑrexit ip̄e ſed miſit/ CHRI.Hoc aut verbū oportet quod hic poſitū eſt: non neceſſitatis eſt demōſtratiuū: ſed eiꝰ quod oīo fiet. qͥaaūt alienū dicebāt eum a patre ſubiugit: Proptereame pa. ꝑili. quia ego po. ani. me. vt iterū ſumā eam.A VG.i. qꝛ morior vt reſurgā. magno .n. ponde̓dictū eſt: Ego pono. gloriēt̉ iudei ſeuire potuerūt ſi ego voluero ponere aīam meā: qͥd ſeuiēdo facturi ſunt? THEO. Dilexit aūt pr̄ filiū: tanqͣꝫ

ſtipēdia mortis nobis ſuſtinēde: dilectōem ſuamei tribuēs: ſed quaſi ſue quidditatis ꝓpͥetatē ingēitointuēs ex eadē charitate nobis voluit morteꝫſubire./ CHRV. Uel vtit̉ hic cōdeſcenſiōe. q. d. Etūnihil aliud eēt hoc ſuaſit mihi amare vos vos itaamamini a patre vt ego etiā ꝓpt̓ diligar ab eo: qꝛ vobis morio: aūt a patre antea amabat̉.nos ſumꝰ facti amoris eiꝰ cauſa. Simil̓r aūt on̄dere vult: qm̄ inuitꝰ ad paſſiōem venit. vnde ſeqͥtur: Nemo tollit a me: ſed ego pono a meipſoAVG. iiij. de trini. In quo demōſtrauit nullacauſa peccati vſqꝫ ad mortē carnis acceſſerit: ſed qͥavoluit quādo voluit: quomodo voluit. vnde ſeqͥt̉Ptātē ha. po. ani. meā. CHRY. Quia .n. ml̓totiēscōſiliabant̉ eum interficere dicit: qm̄ nolēte eo inutilis erat hic labor. Ita .n. habeo poteſtatē aīaꝫ meāponere: vt nullꝰ poſſit me inuito facere: quod in hominibꝰ eſt. noſ .n. habemꝰ poteſtatē alit̓ pone̓niſi interficiēdo noſmetip̄os: ip̄e aūt ſolꝰ dominꝰ eſtponēdi eam. Hoc aūt exiſtēte vero illud ꝯſtat:quādocūqꝫ voluerit eam ſuſciꝑe poſſit. vnde ſeqͥturEt ptātē ha. ite. ſumē. eam. In quo reſurrectiōemdemōſtrauit indubitabilē. Ut aūt eſtimētinterfecerīt derelictū a patre ſubiūgit: Hoc mandatuꝫ accepi a patre meo .ſ. ponēdi aīam ſumēdi. Exquo eſt intelligēdū: pͥus expectauerit audire: opꝰ ei fuerit diſcere: ſed volūtariū mōſtrauit ꝓceſſum: cōtrarietatis ad prēm ſuſpitōnem deſtruxitTHEO. Nihil .n. aliud mādatū hic dicit̉: qͣꝫ eaad prem cōcordia7 AL CVI. Uerbū .n. v̓bo accepit mandatū: ſed in verbo vnigenito prīs eſt om̄emandatū. Cum autē dicit̉ filiꝰ acciꝑe quod ſubſtātialiter habet: poteſtas minuit̉: ſed generatio eioſtendit̉. pater enī filio que ꝑfectū genuit: omīa gignēdo dedit THEO. Poſtqͣꝫ autē de ſe ſublimiaoſtēderat: mortis vite ſe pͥncipē expͥmēs: rurſuminducit humilia: ſic mira diſpoſitōe vtraqꝫ ꝯnectēsvt nec minor aūt ſubditꝰ patri reputet̉: nec dei aduerſariꝰ ſed eiꝰ ptātis cōſilij. AVG. Per auteꝫqd̓ dixit de anima ſua: inſtruimur cōtra appollinariſtas qui dicūt chriſtū non habuiſſe animā humanam .i. rationalē. Queramꝰ aūt quomodo dominuſaīam ſuā ponit? Chriſtꝰ enī eſt verbū homo .i. ver anima caro. chriſtꝰ ergo ex eo verbū eſt ponit aīam iteꝝ ſumit: an ex eo aīa humana ē:ip̄a ſe ponit: iteꝝ ip̄a ſe ſumit; an iteꝝ ex eo caroeſt: caro animā ponit iteꝝ ſumit? Si aūt dixerimꝰquia verbū dei poſuit animā ſuā: iteꝝ ſūpſit eam:ergo aliquādo anima illa ſeparata eſt a dei verbo.Mors enī corpꝰ ab anima ſeparauit: a verbo auteꝫanimā ſeparata dico. Si autē dixerimꝰ: quia ip̄aſe anima poſuit: abſurdiſſimꝰ ſenſus eſt. ſi enī a vboſeparata erat: a ſeip̄a poterat ſeꝑari. Caro ergoponit animā ſuā: iterū ſumit: tamē poteſtate ſua: ſed poteſtate inhabitantis carnem .ſ. verbi.ALCVI. Et quia lux in tenebris lucebat: tenebre eam comp̄hēderūt ſubiūgit̉: Diſſenſio itaqꝫfacta eſt inter iudeos ꝓpter ſermones hos. dicebatautem multi ex ipſis: Demonium habet inſanit̉.CHRV. Quia enim maiora erāt qͣꝫ ẜm hominemea dicebat̉: demoniū habere dicebāt. ſed demoniū habebat oſtēdūt alij ab hiſ fec̄. vn̄ ſeqͥt̉: