Iohānes
CHRV. Duos ſuꝑius malos p̄miſit dn̄s: vnū quifurat ⁊ mactat ⁊ rapit: alteꝝ qͥ nō ꝓhibet: ꝑ illū ſedicioſos inſinuās: ꝑ hūc iudeoꝝ magiſtros ꝯfūdēs: etnō ꝓcurātes creditas oues. Sed ab vtriſqꝫ ſeipſumxp̄s diſtīxit. ab illis quidē qui ad ledēdū venerūt: inhoc ꝙ dixit: Ueni vt vitā habeāt. ab his qui ꝯtēnūtlupoꝝ rapinas: ex eo ꝙ ꝓ ouibꝰ aīam ponit: ⁊ iō qͣſicōcludēs ſubdit: Ego ſū paſtor bonꝰ. Sed qͥa ſuꝑidixerat: ꝙ oues paſtoris vocē audiūt: ⁊ ſequūt̉ eumne qͦs dicat: Quid ergo dicis de his qͥ tibi nō credūtꝯn̄ter ſubdit: Et cognoſ. oues me. ⁊ cognoſ. me mee.Qd̓ ⁊ paulꝰ on̄dit dicēs: Nō repellit dn̄s plebē ſuāquā p̄ſciuit. GRE. in ho. Ac ſi aꝑte dicat: Diligooues meas: ⁊ ip̄e me diligētes obſequūt̉. qͥ .n. v̓itateꝫnō diligit: adhuc mīme cognouit. THEO. Hincaūt differētiā mercenarij ⁊ paſtoris eliciēs. Nā mercenariꝰ ignorat oueſ: qꝛ raro viſitat eas. paſtor verocogͦſcit oues ꝓpͥas: tāqͣꝫ erga eas ſollicitꝰ/ CHRY.Deīde vt nō eſtimes parē mēſurā cognitiōis chriſti⁊ ouiū: ꝯn̄ter ſubdit: Sic̄ no. me pa. ⁊ ego cog. prēmq. d. Ita certiſſime ip̄m ſcio: ſicut ip̄e me: hec ergo ēar cognitio. nā ſequit̉: Et ani. me. po. ꝓ oui. meis.¶ GRE. in ho. Ac ſi aꝑte dicat: In hoc ꝯſtat: qͥa cognoſco prēm: ⁊ cognoſcor a patre: qꝛ aīam meā pono ꝓ ouibꝰ meis .i. ea charitate qua ꝓ ouibꝰ meis morior qͣꝫtū prēm diligā on̄do. CH℟l̓. hoc etiā dic̄on̄dens ꝙ nō eſt erroneꝰ: qꝛ ⁊ apl̓s qn̄ ſeip̄m voluitoſtēdere veꝝ eſſe mgr̄m: cōtra p̄ſeudo apl̓os īduxitrōem a ꝑiculis ⁊ mortibꝰ yTHEO. Seductores .n.nō expoſuerūt aīam ſuā ꝓ ouibꝰ: ſed ſicut mercenarij deſerūt illos qui eos ſequebāt̉. dn̄s aūt vt nō caperēt̉ dixit: Sinite hos abire. ¶GRE. Quia vero nōſolū iudeam: ſed etiā gētilitatē redimere venerat adiūgit: Et aliaſ oues habeo: que nō ſunt ex hoc ouiliAYG. de ver. do. Loquebat̉ .n. primo de ouili degenere carnis iſrl̓. erāt aūt alij de genere fidei ip̄iusiſrl̓ extra erāt: adhuc in gētibꝰ erāt p̄deſtinati: nondū cōgregati. Nō ergo ſunt de hoc ouili: quia nonſunt de genere carnis iſrl̓: ſed erūt de hoc ouili. naꝫſequit̉: Et illoſ oꝫ me adducere. CHRI. Oſtenditvtroſqꝫ diſꝑſos ⁊ paſtores nō hn̄tes. Sequit̉: Et voceꝫ meā audiēt. Ac ſi dicat: Quid miramini ſi hi meſunt ſecuturi ⁊ vocē meā audituri: quādo alios videbitis me ſequētes: ⁊ vocē meā audiētes? deīde etfuturā eoꝝ p̄nūciat vnionē. vnde ſubdit: Et fiet vnūouile ⁊ vnꝰ paſtor. GRE. in home. Quaſi ex duobus gregibꝰ vnū ouile effecit: quia iudaicū ⁊ gētileꝫpopulū in ſua fide cōiūgit. TTHEO. Idē nāqꝫ omnibꝰ eſt baptiſmi ſignaculū: vnꝰ paſtor verbum dei.Attēdāt ergo manichei: qm̄ vnū ouile ⁊ vnꝰ paſtoreſt noui ⁊ veteris teſtamēti. ¶AVG. Quid ergo eſtNō ſum miſſus niſi ad oues que ꝑierūt domꝰ iſrl̓?niſi quia pn̄tiā ſuā corꝑalē nō exhibuit niſi populoiſrl̓: ad gētes auteꝫ nō ꝑrexit ip̄e ſed miſit/ CHRI.Hoc aut verbū oportet quod hic poſitū eſt: non neceſſitatis eſt demōſtratiuū: ſed eiꝰ quod oīo fiet. qͥaaūt alienū dicebāt eum a patre ſubiugit: Proptereame pa. ꝑili. quia ego po. ani. me. vt iterū ſumā eam.A VG.i. qꝛ morior vt reſurgā. cū magno .n. ponde̓dictū eſt: Ego pono. Nō gloriēt̉ iudei ſeuire potuerūt ſi ego voluero ponere aīam meā: qͥd ſeuiēdo facturi ſunt? THEO. Dilexit aūt pr̄ filiū: nō tanqͣꝫ
ſtipēdia mortis ꝓ nobis ſuſtinēde: dilectōem ſuamei tribuēs: ſed quaſi ſue quidditatis ꝓpͥetatē ingēitointuēs dū ex eadē charitate ꝓ nobis voluit morteꝫſubire./ CHRV. Uel vtit̉ hic cōdeſcenſiōe. q. d. Etūnihil aliud eēt hoc ſuaſit mihi amare vos ꝙ vos itaamamini a patre vt ego etiā ꝓpt̓ hͦ diligar ab eo: qꝛꝓ vobis morio: nō aūt a patre antea nō amabat̉. ⁊nos ſumꝰ facti amoris eiꝰ cauſa. Simil̓r aūt ⁊ hͦ on̄dere vult: qm̄ nō inuitꝰ ad paſſiōem venit. vnde ſeqͥtur: Nemo tollit eā a me: ſed ego pono eā a meipſoAVG. iiij. de trini. In quo demōſtrauit ꝙ nullacauſa peccati vſqꝫ ad mortē carnis acceſſerit: ſed qͥavoluit quādo voluit: ⁊ quomodo voluit. vnde ſeqͥt̉Ptātē ha. po. ani. meā. CHRY. Quia .n. ml̓totiēscōſiliabant̉ eum interficere dicit: qm̄ nolēte eo inutilis erat hic labor. Ita .n. habeo poteſtatē aīaꝫ meāponere: vt nullꝰ poſſit me inuito facere: quod in hominibꝰ nō eſt. noſ .n. nō habemꝰ poteſtatē alit̓ pone̓niſi interficiēdo noſmetip̄os: ip̄e aūt ſolꝰ dominꝰ eſtponēdi eam. Hoc aūt exiſtēte vero ⁊ illud ꝯſtat: ꝙquādocūqꝫ voluerit eam ſuſciꝑe poſſit. vnde ſeqͥturEt ptātē ha. ite. ſumē. eam. In quo ⁊ reſurrectiōemdemōſtrauit indubitabilē. Ut aūt nō eſtimēt cū eūinterfecerīt derelictū a patre ſubiūgit: Hoc mandatuꝫ accepi a patre meo .ſ. ponēdi aīam ⁊ ſumēdi. Exquo nō eſt intelligēdū: ꝙ pͥus expectauerit audire:⁊ opꝰ ei fuerit diſcere: ſed volūtariū mōſtrauit ꝓceſſum: ⁊ cōtrarietatis ad prēm ſuſpitōnem deſtruxitTHEO. Nihil .n. aliud mādatū hic dicit̉: qͣꝫ ea q̄ad prem cōcordia7 AL CVI. Uerbū .n. nō v̓bo accepit mandatū: ſed in verbo vnigenito prīs eſt om̄emandatū. Cum autē dicit̉ filiꝰ acciꝑe quod ſubſtātialiter habet: nō poteſtas minuit̉: ſed generatio eioſtendit̉. pater enī filio que ꝑfectū genuit: omīa gignēdo dedit THEO. Poſtqͣꝫ autē de ſe ſublimiaoſtēderat: mortis ⁊ vite ſe pͥncipē expͥmēs: rurſuminducit humilia: ſic mira diſpoſitōe vtraqꝫ ꝯnectēsvt nec minor aūt ſubditꝰ patri reputet̉: nec dei aduerſariꝰ ſed eiꝰ ptātis ⁊ cōſilij. AVG. Per hͦ auteꝫqd̓ dixit de anima ſua: inſtruimur cōtra appollinariſtas qui dicūt chriſtū non habuiſſe animā humanam .i. rationalē. Queramꝰ aūt quomodo dominuſaīam ſuā ponit? Chriſtꝰ enī eſt verbū ⁊ homo .i. verbū ⁊ anima ⁊ caro. chriſtꝰ ergo ex eo ꝙ verbū eſt ponit aīam ⁊ iteꝝ ſumit eā: an ex eo ꝙ aīa humana ē:ip̄a ſe ponit: ⁊ iteꝝ ip̄a ſe ſumit; an iteꝝ ex eo ꝙ caroeſt: caro animā ponit ⁊ iteꝝ ſumit? Si aūt dixerimꝰquia verbū dei poſuit animā ſuā: ⁊ iteꝝ ſūpſit eam:ergo aliquādo anima illa ſeparata eſt a dei verbo.Mors enī corpꝰ ab anima ſeparauit: a verbo auteꝫanimā ſeparata nō dico. Si autē dixerimꝰ: quia ip̄aſe anima poſuit: abſurdiſſimꝰ ſenſus eſt. ſi enī a vboſeparata nō erat: a ſeip̄a poterat ſeꝑari. Caro ergoponit animā ſuā: ⁊ iterū ſumit eā: nō tamē poteſtate ſua: ſed poteſtate inhabitantis carnem .ſ. verbi.ALCVI. Et quia lux in tenebris lucebat: ⁊ tenebre eam nō comp̄hēderūt ſubiūgit̉: Diſſenſio itaqꝫfacta eſt inter iudeos ꝓpter ſermones hos. dicebatautem multi ex ipſis: Demonium habet ⁊ inſanit̉.CHRV. Quia enim maiora erāt qͣꝫ ẜm hominemea q̄ dicebat̉: demoniū eū habere dicebāt. ſed ꝙ demoniū nō habebat oſtēdūt alij ab hiſ q̄ fec̄. vn̄ ſeqͥt̉: