Ca. V. III

gignū eſt querere: qūo cū ſamaritani ſecula futurapenegēt: nec aīe durabilitatē acceptēt: auſi ſunt ſamaritanū dicere ſaluatorē: qͥ de reſurrectiōe ⁊ iudicio tot ⁊ tāta edocuit. Sed forſan velut improperāres illi hoc dicūt: dū que ſentiūt ip̄i nō docet̉. AL¶ Samaritani enī gēs odioſa iſraelitico populo. pecē tribubꝰ ī captiuitatē ductis: terrā eorū poſadebāt̉/ ORI. Cōuenit quoqꝫ ꝙ aliqui de eo arbirrent̉ ꝙ ſcd̓m ſamaritanos ſentiret: vt nihil pꝰ obiij reſeruet̉ hmīobus: ſed ficte ad placendū iudeis d̓eſurrectiōe ⁊ eterna vita tractaret. Demoniū veroulū habere dicebāt: ꝓpter eius ẜmones trāſcendenves capacitatē humanā: qͥbus deū patrē ſuū aſſerepat: ⁊ ſe de celo deſcēdiſſe: ⁊ cetera huiuimōi. vel ꝓpter ſuſpicionē eorū qꝛ plures in beelzebub pͥncipepemoniorum opinabant̉ ip̄m eijcere demones.HEO. Uel ſamaritanū illū dicebāt: tāqͣꝫ ritus hepiaicos diſſoluentē: vtpote ſabbati. ſamaritani eniꝫnō ꝑfecte iudaizabāt. Ex hoc vero ꝙ eorū cogitationes reuelabat: demoniū ip̄m habere ſuſpicabantur.On̄ vero eū ſamaritanū dixerūt nuſqͣꝫ euāgeliſta dicit ex quo palā ē ꝙ multa p̄termiſerūt euāgeliſte.¶RE. ī ho. Ecce iniuriā ſuſcipiēs deꝰ: nō cōtumelioſa verba rn̄det. Sequit̉ enim: Rn̄dit ieſus ⁊ dixit:Ego demo. nō habeo. Ex qua re qͥd nobis innuit̉: niſi vt eo tēpore cū a ꝓximis ex falſitate contumeliasaccipimꝰ: eorū etiā vera taceamꝰ mala: ne miniſteriuꝫ iuſte correptiōis ī arma vertat̉ furoris CHRI.Et attēdendū ꝙ vbi eos docere oportebat: ⁊ eorū ſuperbiā ſubtrahere aſꝑ erat: vbi vero exprobratū eumoportebat ſufferre: multa māſuetudīe vtebat̉: erudiens nos q̄ quidē ad deū vīdicare: que vero ad noseſpicere. FAVG. Et vt hō pͥus eius imitet̉ patientiā: vt ꝑueniāt ad potentiā. Sed qͣꝫuis maledictꝰ maledicta nō redderet: ꝑtinuit tn̄ ad eū negare. Duo ātſibi fuerāt obiecta: Samaritanus es: ⁊ demoniū habes. Nō dixit: Nō ſum ſamaritanꝰ. ſamaritanꝰ eniꝫiterpretat̉ cuſtos: nouerat aūt ille ſe noſtrū eſſe cuſtodē. nō enī ꝑtinuit ad eū vt redimeremur: ⁊ nō ꝑtinet vt ẜuemur. Deniqꝫ ip̄e ē ſamaritanꝰ qͥ acceſſitad ſauciū: ⁊ miſericordiā impēdit. ORI. Aliter autem quoqꝫ dn̄s magis qͣꝫ paulꝰ omībus oīa fieri voluit vt oēs narciſcat̉: ⁊ iō ſe nō negauit eſſe ſamaritanū. Eſtimo aūt ſoliꝰ ieſus fore vocē: Ego demoniūn̄ habeo: ſed nec habui: ſicut ⁊ illud: Uenit pͥncepsmūdi huiꝰ ⁊ ī me nō habet quicqͣꝫ. qꝛ etiā q̄ delictorū reputata ſūt mīma demonibꝰ adaptāt̉. AVG.Deide poſt tale cōuiciū hoc ſolū dixit de gloriā ſuaSed honorifico patrē meū. q. d. Ne vobis arrogāsvidear: habeo quē honorificē. 7THEO. Honorificauit aūt patrē vlciſcēs eū: ⁊ nō tolerās homicidas⁊ mendaces ſe dei veraces filios appellari ¶ ORI.Solꝰ aūt chriſtꝰ veriſſime veneratꝰ ē patrē. nullꝰ eīhonorās qͥcqͣꝫ ex his q̄ nō honorant̉ a deo honoratdeū. ¶GRE. ī ho. Sed qꝛ qͥſqͥs dei zelo vtit̉ a prauiſhomibus dehoneſtat̉: ī ſemetip̄o nobis dn̄s patientie p̄buit exemplū qͥ ait: vos Et īhono. me. AVG.d. ego facio qd̓ debeo: vos nō facitis qd̓ debetis.¶I. Nō autē illis ſolū hoc dictū ē: ſed ⁊ omnibus iniuſte agētibus: qͥ iniuriā īferūt chriſto qͥ ē iuſticia: ⁊ īferētibus cōtumeliā ſapiētie: eo ꝙ chriſtuſē ſapīa: ⁊ ſimiliter de alijs huiuſmōi. GRE. Siqui

dē nobis cōtra iniurias faciēdū ſit: ſuo exēplo nosadmonet cū ſubiūgit: Ego au. glo. meā nō q̄ro: eſt qͥq̄rat ⁊ iudicet CHRY. q. d. Ex honore quē ad patrē habeo hec locutꝰ ſum vobis: ⁊ ꝓpter hͦ dehonoratis me: ſed nulla ē mihi cura huiꝰ cōtumelie: illi eīnoxas debebitis ꝓpter quē hec audio¶ QRI. Querit aūt deꝰ gloriā chriſti ī quolibet ſuſcipiētiū illuꝫ:quā quidē reꝑiret ī operantibꝰ ſcd̓m īſitas virtutiscās. Cū aūt nō reppererit: punit illos ī qͥbus nō reperit gloriā filij ſui. vn̄ dicit: Eſt qͥ querat ⁊ iudicet.AVG. Quē aūt vult ītelligi niſi patrē? Qūo ergoalio loco dicit: Pater nō iudicat quēqͣꝫ: ſed oē iudiciū dedit filio? Sed videte ꝙ iudiciū qn̄qꝫ ꝓ dānatiōe accipit̉: hic aūt ſcd̓m diſcretionē poſitū ē. q. d.Eſt pater qͥ gloriā meā a veſtra diſcernat. vos enī ẜꝫhoc ſeculū gloriamī: ego nō ẜm hͦ ſeculū. Diſcernitetiā gloriā filij ſui a gloria oīm hominū. nō eī qꝛ hōfactꝰ ē: iā cōparādus ē nobis: nos homīes cū peccato: ille ſine peccato: ⁊ hͦ ẜm ip̄am formā fui. nā illd̓qͥs digne loquat̉: In pͥncipio erat verbū: FAVG.Uel aliter: Si vere dictū ē a ſaluatore: Oīa mea tuaſūt: palā ē qm̄ ⁊ ip̄m iudiciū filij patris eſt. GRE.Cu vero malorū ꝑuerſitas creſcit: nō ſolū frāgi p̄dicatio nō debet: ſed etiā augeri. vn̄ dn̄s poſtqͣꝫ demoniū habere dictꝰ ē: p̄dicatiōis ſue bn̄ficia largiꝰ īpēdit dicēs. Amē amē dico vobis: ſiqͥs ẜmonē meū ſeruauerit mortē nō videbit ī eternū. AVGV. Uidebit dictū ē ꝓ eo qd̓ eſt Experiet̉. Cū ergo moriturismoriturꝰ loqueret̉ qͥd ſibi vult qd̓ ait: Qui ſer. me. ẜua. mor. nō vide. ī eter? niſi qꝛ videbat aliā mortē dequa nos liberare venerat: mortē eternā: mortē damnatiōis cū diabolo ⁊ angelis eiꝰ. ip̄a eſt vera mors:nā iſta migratio ē. ORI. Sic igit̉ ītelligedū ē: Siqͥs ſer. me. ſer. mor. nō vide. ī eter. ac ſi diceret: Siqͥslucē meā cuſtodierit: tenebras nō videbit. Qd̓ aūtdicit In eternū: cōmuniter ē ſumēdū: vt ſit talis intellectꝰ: Siqͥs ẜmonē meū ẜuauerit ī eternū: mortēnō videbit ī eternū: qꝛ eouſqꝫ nō videt aliqͥs morteꝫ:quouſqꝫ ieſu verbū cuſtodit. Cū vero qͥs torpēs inobſeruātia ẜmonis: ⁊ circa ſui cuſtodiā negligēs factus: eū ceſſat cuſtodire: ſubinde mortē videt: non apud aliū qͣꝫ apud ſeip̄m. Sic igit̉ a ſaluatore inſtructi ꝓphete querēti: Quis ē hō qͥ viuit ⁊ non videbitmortē: rn̄dere poſſumꝰ: Qui cuſtodit verbū chriſti.CHRI. Seruauerit aūt dicit nō ſolū fide: ſed etiāꝑ vitā purā. Simul aūt ⁊ occulte īſinuat: qm̄ nihilpoſſunt ei facere. Si eī qͥ ẜmonē eiꝰ ẜuauit nō moriet̉ ī eternū: multomagis ⁊ ip̄e pōt non mori.¶ Dixerūt ergo iudei: Nūc cognouimus: quia demoniū habeſ. Abraam mortuus eſt ⁊ prophete: ⁊ tu dicis: ſiquis ſermonē meū ſeruaueritnō guſtabit mortē in eternū. Nunꝗd tu maior es patre noſtro abraaꝫꝗ mortuus eſt? Et ꝓphete mortuiſūt: Quē teip̄m facis? Rn̄dit ieſus:Si ego glorifico meip̄ꝫ: gloria mea

D O 2