Ca. VI.
prue cogitatiōi accurrēs ſubiūgit dicēs: Et ego reincitabo eū in nouiſſimo die: vt .ſ. habeāt interī vitāereruā ẜm ſpin in requie que ſanctorū ſpūs ſuſcipit.Quod autē ad corpꝰ attinet: nec corpꝰ etiā vita ēterna fraudetur: ſed in reſurrectōe mortuorū in nouiſſimo dię eam habeat.Taro enī mea uere eſt cibus: etſanguis meus uere eſt potus. Quimanducat meā carneꝫ: ⁊ bibit meūſanguinē: in me manet ⁊ ego in illoSicut miſit me uiuēs pater: et egouiuo ꝓpter patrem: ⁊ qui māducatme: ⁊ ip̄e uiuet ꝓpter me. Hic ē panis qui de celo deſcēdit. Non ſicutmāducauerūt patres ueſtri manna⁊ mortui ſunt. Qui māducat huncanē: uiuet in eternū. Hec dixit innagoga docēs in capharnauꝫ.ED. Dixerat ſuꝑiꝰ: Qui māducat meā carnē ⁊ibit meū ſanguinē: hꝫ vitā eternā. ⁊ vt on̄dere qͣꝫta diſtātia ſit inter corꝑalē cibū ⁊ potū: ⁊ ſpūale myſteriū corꝑis ⁊ ſanguinis ſui adiecit: Ca .n. mea vereeſt cibꝰ: ⁊ ſa. me. ve. eſt potꝰ 7CHRI̓. Hoc aūt dic̄:aut vt credāt his que dicta ſunt: vt nō eſtiment enigma ⁊ parabolaꝫ eſſe: ſed ſciāt qm̄ omnino op rtetmāducare corpꝰ chriſti. aut vult dicere ꝙ verꝰ cibuseſt hic qui aīam ſaluat̉. FAVG. Uel aliter Cum cibo ⁊ potu id appetāt homīes vt nō eſuriāt neqꝫ ſitiant: hoc veraciter nō p̄ſtat niſi iſte cibꝰ ⁊ potuſ: quieos a quibꝰ ſumit̉ immortales ⁊ incorruptibiles facit .i. ſocietas ip̄a ſanctorū vbi pax erit: ⁊ vnitas plēaatqꝫ ꝑfecta: ꝓpterea dominꝰ noſter corpꝰ ⁊ ſanguinē ſuū in eiſ rebꝰ cōmēdauit: que ad vnū aliqͥd redigunt̉ ex multis. nāqꝫ aliud .ſ. panis ex multiſ granisin vnū cōſtat: aliud .ſ. vinū ex multis acinis cōfluit.Deinde iam exponit quid ſit māducare corpꝰ eius:⁊ ſanguinē bibere dicēs: Qui mādu. me. car. ⁊ bibe.me. ſan. in me ma. ⁊ ego in illo. Hoc eſt ergo māducare illā eſcā: ⁊ illū bibere potū: in chriſto manere:⁊ chriſtū in ſe habere. At ꝑ hoc qui nō manet ī chriſto: ⁊ in quo nō manet chriſtꝰ: ꝓculdubio nec māducat eiꝰ carnē: nec bibit eiꝰ ſanguinē: ſed magis tārei ſacramētū ad iudicium ſibi māducat ⁊ bibit.CHRY. Uel aliter cōtinuat̉: qꝛ ꝓmiſerat ſe manducantibꝰ vitā eternā: vt ergo hoc cōfirmet induxitQui mādu. me. car. ⁊c̄. ¶AVG. de ver. do. Multi qͥdē qui vel corde ficto carnē illā māducāt: ⁊ ſanguine bibūt: vel cū māducauerīt apoſtate fiūt: nūquidmanēt in chriſto: ⁊ chriſtꝰ in eis? Sed eſt ꝓfecto qͥdam modꝰ māducādi illā carnē: ⁊ bibēdi illum ſanguinē: quomodo qui māducuerit ⁊ biberit: in chriſto manet ⁊ chriſtꝰ in eo. Y AVG. xxi. de ciuita. dei:hoc eſt illi qui nō ſacramētotenꝰ tm̄: ſꝫ reuera corVꝰchriſti māducāt: ⁊ ſanguinē bibunt/ CHRY. Etgo viuo: manifeſtū ē ꝙ ip̄e viuet. ⁊ ad hͦ on̄dēdūſubiugit: Si. mi. me vi. pa. ⁊ ego vi. ꝓ. pa. ⁊ qͥ mā. meeip̄e vi. ꝓ. me. Ac ſi dicat: Uiuo ego ſicut pr̄. ⁊ ne in
genitū eſtimes adiecit: Propter prēm: prēm ſibi eſſepͥncipiū occulte inſinuās. qd̓ aūt dicit: Qui manducat me: ⁊ ip̄e viuet ꝓpter me: nō de vita ſimpl̓r hͦ dic̄ſed de apprabata. Etenī etiā infideles viuūt: nō māducātes de carne illa: ſed neqꝫ de reſurrectōe cōi hͦdicit. etenī oēs ſuſcitabunt̉: ſed de glorioſa ⁊ mercedē hn̄te. AVG. Nō aūt ait: Sicut māduco prēm:⁊ ego viuo ꝑꝑ prēm: ⁊ qui māducat me: ⁊ ipſe viuetꝓpter me. Nō .n. filiꝰ ꝑticipatōne prīs fit melior: ſic̄ꝑticipatōe filij ꝑ vnitatē corꝑis eiꝰ ⁊ ſanguīs quodilla manducatio ⁊ potatio ſignificat: nos efficimurmeliores. Si ergo ita dictū eſt: Uiuo ꝓpter prēm.qꝛ ip̄e de illo eſt: ſine detrimēto eqͣlitatis dictū eſt:nec tn̄ eandē nrām ⁊ ſuā equalitatē ſignificauit: ſꝫgrām mediatoris on̄dit. Si aūt ẜm id accipimus:Uiuo ꝓpter patrem. quod alibi ait: Pater maiorme eſt: hec uerba ita dixit: Sicut miſit me pater. Acſi diceret: vt ego viuo ꝓpter patrem .i. ad illū tar qͣꝫad maiorē referā vitā meā: exinanitio mea fecit: ī qͣme miſit. vt aūt quiſqꝫ viuat ꝓpter me: ꝑticipatio facit: qꝛ māducat me. HI LA. viij. de tri. De veritateigit̉ carnis ⁊ ſanguinis chriſti: nō relictꝰ eſt ambigēdi locꝰ: nūc .n. ex ipſiꝰ dn̄i ꝓfeſſiōe ⁊ fide nr̄a vere caro eſt: ⁊ vere ſanguis ē. hͦ ergo vite nr̄e cauſa ē: qd̓ īnobis carnalibꝰ manētē ꝑ carnē chriſtū habemꝰ victuris nobis: ꝑ eū ea cōditōe qͣ viuit ille ꝑ prēm. Siergo nos naͣl̓r ẜm carnē ꝑ eū viuimꝰ .i. nam carnisſue adepti: quō nō naͣl̓r ẜm ſpm̄ in ſe prēm habeat:cū viuat ip̄e ꝑ prēm: ꝑ prem aūt viuit: dū natiuitasn̄ alienā ei intulit diuerſamqꝫ naͣm AVG. Ut ātillū panē māducando viuamus: qui eternā vitā exnobis habere nō poſſumus: de celo deſcēdit. vndeſequit̉: Hic eſt panis qui de celo deſcēdit/ HILA..x. de trini. Se panē hic dicit: ac ne verbi virtꝰ atqꝫnatura defeciſſe exiſtimaret̉ in carnē: panē carnēſuā eſſe dixit: vt ꝑ hoc qui deſcēdēs de celis paniſ ēnō ex humana cōceptōe origo eē corꝑis eiꝰ extimaret̉: dū celeſte eſſe corpꝰ on̄dit̉. at vo cū panis ē: aſſūpti ꝑ verbū corꝑis eſt. ꝓfeſſio THIQ. Nō .n. purū deū comedimꝰ. nā ⁊ īpalpabilis ⁊ incorporeꝰ eſt:neqꝫ .n. homīs puri carnē comedimꝰ que nil poſſetꝓficere. ſed quia deꝰ carnē ſibi vniuit: caro eiꝰ viuificatiua exiſtit: nō ꝙ in dei naturā trāſierit: ſꝫ ẜm qͣndam igniti ferri conſuetudinē: quod ⁊ ferrū manet⁊ ignis actū oſtēdit. ſic ⁊ caro dn̄i viuificatiua eſt:tanqͣꝫ caro verbi de¶ BED. Et vt oſtēderet diſtan̄tiam vmbre ⁊ lucis: typi ⁊ veritatis ſubiūxit: Nonſicut māducauerūt patres veſtri māna ⁊ mortui ſūtqui māducat hūc panē viuet in eternū. AAVGV.ꝙ aūt illi mortui ſunt: ita vult intelligi: et nō viuāt īeternū. Nā tꝑaliter ⁊ hi ꝓfecto moriētur: qͥ chriſtūmāducāt: ſed viuūt ī eternū: quia chriſtꝰ ē vita et̓naCHRl̓. Si .n. poſſibile fuit ſine meſſe ⁊ frumēto⁊ alijs hmōi. xl. annis illorū vitā conſeruare: multomagis nunc cibo ſpūali hoc facere poterit: cuiꝰ illaerāt figure. frequēter aūt vitā repromittit: quia nihil eſt ita delectabile hōibus. vnde ⁊ in veteri teſtōlōgitudo vite ꝓmittebat̉: hic aūt vita finē non hn̄s.Simul etiā per hoc oſtēdere vult: quoniā ſentētiaꝫmorti tradentē ꝓ pctō nūc ſoluit: vitā eternā cōtrario ꝓmittēs. Sequit̉: Hec dixit in ſynagoga doceſ īcapharnauꝫ. vbi .ſ. plurime virtutes eius ſunt facte.