Iohānes

vmbra erat: iſte v̓itas ē υALCVI. Eſt aūt mea vitaviuificās. vn̄ ſequit̉: Siqͥs mādu. ex hoc pane: viuet.nō tm̄ in pn̄ti ꝑ fidē ⁊ iuſticiā: ſed in eternū.Et panis quē ego dabo caro meaeſt: pro mundi uita.VG. Determinat cōſequēter dominꝰ quomodo ſe pane dicat: non tm̄ ẜm diuinitatē que paſcitomīa: ſed etiā ẜm humanā naturā que ē aſſumptaverbo dei cuꝫ ſubdit: Et pa. quē ego dabo ca. mea ē:pro mūdi vita BED. Hūc pane tūc dominꝰ deditquādo myſteriū corꝑis ⁊ ſanguinis ſui diſcipul̓ tradidit: ⁊ quando ſemetip̄m deo patri obtulit in aracrucis. qd̓ v̓o dicit: Pro mūdi vita: nō debemꝰ intelligere ꝓ elemētis: ſꝫ ꝓ hōibꝰ qui mūdi noīe deſignāt̉THEO. In hoc qd̓ dicit: Quē ego dabo: ptātē ſuādemōſtrat: ꝙ nō ſicut ſeruꝰ minor patre crucifixꝰ ēſed volūtarie. nā ⁊ ſi a patre dari dicat̉: tn̄ ſeip̄m tradidit ip̄e. Attēde aūt ꝙ panis qui in myſterijs a nobis aſſumit̉: nō ſolū figurā gerit carnis chriſti: ſꝫ ip̄eē vera caro xp̄i. nō .n. dixit: Panis que ego dabo figurā carnis mee gerit: ſed caro mea ē̓. Trāſmutatꝰaūt inenarrabilibꝰ verbis iſte panis ꝑ myſticā benedictōem ⁊ habitatiōem ſpūſſancti in carnē xp̄i. Sꝫqͣre nō videmꝰ carnē? qꝛ ſi caro videret̉ horror noſ īeiꝰ aſſūptōe inuaderet: vn̄ vt nr̄e infirmitati ꝯdeſcēdat̉: talis nobis videt̉ myſticꝰ cibꝰ ẜm ꝙ nr̄e cōſuetidini cōpetebat. ꝓ mūdi aūt vita carne̓ ſuā tradidit:qꝛ moriēdo mortē ſoluit. Ego etiā intelligo ꝓ mūdivita reſurrectiōem: nā dn̄i mors vniuerſalē reſurrectōem toti generi hūano miniſtrauit. forte aūt ⁊ vitā q̄ in ſcīficatōe ⁊ btīficatōe cōſiſtit ⁊ ſpū: mūdi vitā dixit. qͣꝫuis .n. nō oēs ſuſceperīt vitā ꝗ ē ī ſcīfication ⁊ ſpū: tn̄ dn̄s ſeip̄m ꝓ mūdo tradidit: ⁊ qͣꝫtū ī eoē totꝰ mūdꝰ ſcīficat̉. ¶ AVG. Qn̄ aūt caꝑet caro ꝙdixit panē carnē? norūt aut fideles corpꝰ xp̄i: ſi corpus xp̄i eſſe nō negligāt: fiāt corpꝰ xp̄i: ſi volūt viuede ſpū xp̄i. de ſpū .n. xp̄i nō viuit: niſi corpꝰ xp̄i. nūqͥd.n. corpꝰ meū viuit de ſpū tuo? Hūc panem exponitapl̓s dicēs: Unū corpꝰ multi ſumꝰ. O ſacramētū pietatis: o ſignū vnitatis: o vinculū charitatis. qͥ vultviuere accedat: credat: incorꝑet̉ vt viuificet̉.Litigabant ergo iudei ad inuicēdicētes: Quomodo poteſt hic nob̓carnē ſuā dare ad māducandū? Dixit ergo eis ieſus: Amē amen dicouobis: niſi māducaueritiſ carnē filijhominis ⁊ biberitis eius ſanguinē:non habebitis uitam in uobis. Quimanducat meam carnē ⁊ bibit meūſanguinē: habet uitaꝫ eternā: ⁊ egoreſuſcitabo eū in nouiſſimo die.AVG. Quia iudei panē cōcordie non intelligebant: ad lriuicē litigabant. vnde dicit̉: Litiga. er. iu.ad inui. dicē. quō po. hic no. da. car. ſuā ad māducādū? Qui aūt manducāt talē panē: nō litigāt ad īuicem: quoniā per hūc deus habitare facit vnanimesin domo. ¶BED. Putabāt ergo iudei ꝙ dominus

ꝑticulatī carnē ſuam diuideret: ⁊ eis ad māducandum daret. ⁊ ideo litigabāt: quia non intelligebātCHRY. Quia igitur dicebāt hoc eſſe impoſſibileut .ſ. cane̓ ſuam ad manducādū daret oſtēdit: quoniā nō ſolū nō eſt impoſſibile: ſed valde neceſſariūvnde ſequit̉: Dicit ergo eis ieſus: Amē amē dico vobis: niſi māducaueritis carnē filij homīs: ⁊ biberitiſeius ſanguinē: nō habe. vitā in vobis. AVG. q. d.Quomodo quidē detur: ⁊ quiſnā ſit modꝰ manducandi iſtum panem ignoratis: verūtamē niſi māducaue. ⁊ c BED. Et ne crederet̉ illis ſolis hec dixiſſemox generalē ſentētiam intulit: Qui mā. meaꝫ car.⁊ bibit meū ſanguinē. ¶AVG. Et ne iſtam vitaꝫ intelligentes de hac re litigarēt: ſecutꝰ adiūxit: Habetvitam eternā. Hanc ergo nō habet: qui iſtam carnēnō manducat: nec iſtum ſanguinē bibit. Nam tꝑalem vitam ſine illo habere homīes poſſunt: eternaꝫvero omnino nō poſſunt. Non ita eſt in hac eſca:quam ſuſtentāde huius temꝑalis vite cauſa ſumimus. nam qui eam nō ſumpſerit nō viuet: nec tamēqui eam ſumpſerit viuet. Fieri enī poteſt ut morbouel ſenio uel aliquo caſu plurimi qui eam ſumpſerint moriātur. In hoc vero cibo ⁊ potu .i. corporis⁊ ſanguinis domini nō ita eſt. nam ⁊ qui eam nonſumit: nō habet vitam: ⁊ qui eam ſumit habet vitā:⁊ hanc vtiqꝫ eternā THEO. Non enim puri hominis caro eſt: ſed d̓ei: ⁊ hominē diuinū facere valens: tanqͣꝫ diuinitate inebriās. AVG. xxi. de ciui.dei: Sunt autem quidā liberatōnem ab eterno ſupplicio hominibꝰ promittētes chriſti baptiſmate ablutis: qui participes ſunt corporis eius: quomodolibet vixerīt: propter illud quod dicit̉ hic. Sed cōtradicit eis apoſtolꝰ dicēs: Māifeſta ſunt oꝑa carnisque ſunt: fornicatio: immūdicia ⁊cͣ. que p̄dico ſicutp̄dixi. qm̄ qui talia agūt: regnū dei nō poſſidebunt.Quāobrē quomodo ſit accipiēduꝫ quod hic dr̄: merito querit̉? Qui enī in eius eſt corꝑis vnitate .i. inchriſtianoꝝ cōpagine mēbroꝝ: cuiꝰ corꝑis ſacramētū fideles cōmunicātes de altari ſumere cōſueuer̄tip̄e vero dicendꝰ eſt manducare corpꝰ ⁊ bibe̓ ſanguineꝫ chriſti: ac ꝑ hoc heretici ⁊ ſciſmatici ab vnitatecorꝑis ſeꝑati: poſſunt idē ꝑciꝑe facramētū: ſed nonſibi vtile: immo etiā noxiū quo iudicent̉ grauius qͣꝫvel tardius liberētur: nec illi etiā in perditis ⁊ oānabilibꝰ moribus debēt eſſe ſecuri: qui ꝑ vite iniquitateꝫ: ip̄am vite iuſticiā que eſt chriſtꝰ deſerūt: ſiue fornicādo: ſiue aliquid huiuſmodi faciēdo. Nō enī iſtidicendi ſunt manducare corpꝰ chriſti: qm̄ nec in mebris computādi ſunt chriſti. Ut enī alia taceā: nonpoſſunt ſimul eſſe mēbra chriſti: ⁊ mēbra meretriciſAVG. ſuper iohā. Hunc itaqꝫ cibum ⁊ potū ſocietatem vult intelligi corꝑis ⁊ membrorū ſuoꝝ: quodeſt eccleſia in p̄deſſinatis ⁊ vocatis ⁊ iuſtificatis etglorificatis ſanctis ⁊ fidelibꝰ eius. huiꝰ rei ſacramentū .i. vnitas corporiſ ⁊ ſanguinis chriſti: alicubi quotidie: alicubi ceteris interuallis dierū in dominicamenſa preꝑatur: ⁊ de dominica menſa ſumitur: qubuſdam ad vitā: quibuſdaꝫ ad exitiū. Res vero ipſacuiꝰ ſacramentū eſt: omni homini eſt ad vitaꝫ: nulliad exitium: quicūqꝫ eius particeps fuerit: Ne auteꝫputarēt ſic in iſto cibo ⁊ potu promitti vitam eternam: ut qui eam ſumerēt: iam nec corꝑe morerent