Iohannes

nit hora ⁊ nunc eſt quando mortuiaudent uocem filij dei: ⁊ qui audierint uiuent. Sicut enim pater habꝫuitam in ſemetipſo: ſic dedit ⁊ filiohabere uitam in ſemetipſo.AVG. Poſſet aliquis dicere: Ex patre aliquis viuificatur cui credit: quid tu nos viuificas: vide qͥa⁊ filius quos vult viuificauit. vnde dicit. Amē amēdico vobis: quia venit hora ⁊ nūc eſt quando mortui audient vocem filij dei: ⁊ qui audierint viuent.CHRY. Cum aūt dicat: Uenit hora: ne forte longum ſuſpiceris tempꝰ addidit: Et nunc ē. Sicut enīin reſurrectione futura voceꝫ audientes p̄cipienteꝫſuſcitabimur: ita ⁊ tunc fit̉. THEO. Hoc enī dixitꝓ his quos a mortuis ſuſcitaturus fuit .ſ. filia archiſynagogi: filio vidue ⁊ lazaro. AVG. Uel aliter:Ne ſorte qꝛ dixit: Tranſit de morte ad vitam: intelligamus hoc in futura reſurrectiōe: on̄dere volensquō tranſit qui credit ſubiungit: Amē amē dico vobis: qꝛ venit hora. que hora? Et nūc eſt: qn̄ mortuiaudient vocem filij dei: ⁊ qͥ audierint viuēt. Nō inquit: Quia viuūt audiūt: ſed audiendo reuiuiſcunt.Quid eſt enī Audient; niſi obediēt. Qui enī credūt⁊ ẜm verā fidē agunt: viuūt ⁊ mortui nō ſunt. Quiaūt vel nō credūt vel credūt male viuentes: ⁊ charitatem non habētes: mortui potius deputādi ſunt:⁊ tamē adhuc agitur hora iſta ⁊ vſqꝫ ad finē ſeculiipſa hora vna agitur: vt iohānes dicit: Nouiſſimahora eſt. AVG. de ver. do. Quando mortui. i. infideles Audient vocē filij dei .i. euangeliū. Et qͥ audicrint .i. qui obedierint Uiuent .i. iuſtificabunt̉: ⁊ infideles iam non erūt. AVG. ſuper Io. Sed queretaliquis: Pabet filiꝰ vitam vnde viuant credentes?Audi ipſum dicentē: Sicut enim habet pater vitaꝫin ſemetipſo: ſic dedit ⁊ filio habere vitā in ſemetipſo. viuere quippe ſuū in illo ē nō aliūde: nō alienuꝫeſt: non quaſi ꝑticeps ſit vite: que non ē qd̓ ipſe: ſedhabet vitā ī ſemetipſo: vt ipſa vita ſibi ſit ipſe. Quidtu? anima mortua eras. Audi patrē ꝑ filiū: Surgevt in eo recipias vitā quā nō habes in te. Qui habꝫvitam ī ſemetipſo. ⁊ ſic agitur pͥma reſurrectio. Hecenī vita ꝙ pater ⁊ filius eſt: ad aīam ꝑtinet. Nō .n.vitam illā ſapientie ſentit corpus: ſed mēs rōnalis.HLLA. in li. de ſynodiſ: Concluſi quidē hereticiſcripturarū auctoritatitatibꝰ: hoc ſolū tribuere ſolent filio: vt patri tm̄ virtute ſimilis ſit. tollūt aūt eiſimilitudinem nature non intelligentes: nō niſi exnature ſimilitudine ſimilitudinē eſſe virtutis. neqꝫenī aliquādo īferior natura ſuꝑioris a ſe potioriſqꝫnature virtutē conſequit̉. Nō aūt pōt negari qͥn filius dei idem poſſit cū dixerit: Quecūqꝫ pater faciteadem ⁊ filius facit ſimiliter. ſed ſil̓itudini v̓tututisnature ſimilitudo ſuccedit cū dixit: Sicut habet pr̄vitam in ſemetipſo: ita ⁊ filio dedit habere vitā ī ſemetipſo. In vita nature ⁊ eſſentie ſignificatio eſt: q̄ſicut habet̉: ita data eſſe docetur ad habenduꝫ. Qd̓enī in vtroqꝫ vita eſt: id in vtroqꝫ ſignificat̉ eſſentia⁊ vita que gignit̉ ex vita .i. eſſentia que de eſſentianaſcit̉: dum non diſſimilis naſcit̉ .ſ. quia vita ex vi-

ta eſt tenet in ſe originis ſue indiſſimilē naturam.AVG. xv. de trini. Intelligitur aūt pater non finevita exiſtenti iam filio vitā dediſſe: ſed ita eū fine tēpore genuiſſe: vt vita quā pater filio gignēdo dedicoeterna ſit vite eiꝰ qui dedit ¶ NLLA. vij. de trini.Qd̓ enim ex viuo viuū natū eſt: habet natiuitatis ꝑfectionē ſine nouitate nature. non enī nouū ē qd̓ exviuo generat̉ in viuū: qꝛ nec ex nihilo ad natiuitatēvita q̄ſita ē. ⁊ vita que natiuitatē ſumit ex vita: neceſſe ē ꝑ nature vnitatē ⁊ ꝑfecte natiuitatis ſacramentū: vt in viuente viuat ⁊ in ſe habeat vitā viuentemEt quidē nature humane infirmitas ex diſparibuscomparatur: ⁊ ex inanimatis cōtinet̉ ad vitam: necſtatim in ea qd̓ gignitur viuit: neqꝫ totū viuit ex vita: cum in ea multa ſint que ſine nature ſenſu cū excreuerint deſiccent̉. In deo v̓o totū quod eſt viuitDeus enī vita ē: ⁊ ex vita nō pōt quicqͣꝫ eſſe niſi viuū. FAVG. Ergo quod dicit̉: Dedit filio: tale ē acſi diceretur: Genuit filiū. generando enī dedit. Quōdedit vt eſſet; ſic dedit vt vita eſſet in ſemetipſo: vtnon aliūde vita indigeret: ſed ip̄e eſſet plenitudo vite: vnde credentes alij viuerent dum viuerēt. Quidintereſt; quia ille dedit: iſte accepit CHRISO.Uides indiſſimilitudinē in vno ſolo differentiā on̄dentem in eſſendo: hunc quidem patrem: illū v̓o filiū. HILA. de ſyno. Diſcernitur enī ꝑſona accipiētis ⁊ dantis. Nō enim poteſt intelligi ipſe atqꝫ vnꝰa ſe accepiſſe qui dederit: quia alius eſt ibi viuens:alius profitens ſe viuere ꝑ auctorem.¶ Et poteſtatem dedit ei iudiciuꝫfacere: quia filius hominiſ eſt. Nolite mirari hoc: quia uenit hora in qͣomnes qui in monumentis ſūt audient uocem filij dei: ⁊ ꝓcedent quibona fecerunt in reſurrectionem uite: qui uero mala egerunt: in reſurrectionem iudicij.THEO. Non ſolū pater dedit filio ꝙ viuificet: ſꝫetiā ꝙ iudiciū faciat. vn̄ dicit: Et ptātem dedit ei iudiciū facere. CHRI. Cuiꝰ aūt gratia circa hoc cōtinue vertit̉ iudiciū dico ⁊ reſurrectionē ⁊ vitā: qm̄hec maxime omniū ſūt que introducere pn̄t: ⁊ inflexibilē facere auditorē. Qui enī ꝑſuaſus ē qm̄ reſurget: ⁊ filio dabit noxas eoꝝ q̄ deliquit. ⁊ ſi nihil aliud viderit ſignum: hoc ſuſcipiēs curret: benignū ſibi iudicem faciens. Sequitur: Quia filius hominiseſt: nolite mirari hoc. Paulus quidē ſamoſetanusnon ita ait: ſed ſic: Dedit ei ptāteꝫ iudiciū facere: qꝛfiliꝰ hoīs ē. Sꝫ nullā ꝯueniētiā habet hͦ dictuꝫ ita:Nō enī ꝓpterea ſuſcepit iudiciū qꝛ hō ē: qꝛ quis ꝓhibet omnes hoīes eſſe iudices: ſed quia ineffabilis dei filius eſt: propterea ⁊ iudex eſt. Ita igitur legendum: Quia filius hominiſ eſt: nolite mirari hocQuia enim videbat̉ audientibꝰ obſtare his que dicebant̉: quoniā nihil plus eſtimabāt eē chriſtu qͣꝫpurum homineꝫ. que v̓o dicebant̉ erant maiora qͣꝫẜm hominem: ⁊ etiam qͣꝫ ẜm angelum: ⁊ erāt ſoliꝰdei. ideo hāc opinionē ſoluēs dixit: Ne miremi qꝛ