Iohannes

aqua vt iacob ex ea biberet ⁊ filij eiꝰ: ſꝫ etiā intātū ēabūdās: vt tāte ml̓titudini pecoꝝ pr̄iarche ſufficiat.CHRV. Uide aūt qualiter ſeipſam impulit in nobilitatē iudaicā. Samaritani enī abraā ꝓgenitorēſuū dicebāt: qͣſi a chaldea exiſtētē: ſꝫ ⁊ iacob patrēvocabant qͣſi ipſiꝰ exiſtentē nepotē BEAD: Uelpatrē ſuū iacob vocat: qꝛ ipſa ſub lege moyſi vixerat: ⁊ p̄diū qd̓ iacob filio ſuo ioſeph dederat poſſidebat ORI. Myſtice aūt fons iacob ſcripture ſūt:ſiqͥdē inſtructi ī ſcripturis bibūt: vt iacob ⁊ filij eiuſ.Simplices aūt ⁊ rudes bibūt more pecoꝝ iacob¶ An̄dit ieſus ⁊ dixit ei: Oīs qui biberit ex aqͣ hac ſitiet iteꝝ. Qui autēbiberit ex aqͣ quā ego dabo ei: nō ſitiet in eternū: ſed aqͣ quā ego daboei: fiet ī eo fons aque ſaliētis in uitāeternā. Dicit ad eā mulier: Dn̄e damihi hāc aquā: ut nō ſit iā neqꝫ ueniam huc haurire. Dicit ei ieſus: Uade uoca uiꝝ tuū: ⁊ ueni huc. An̄ditmulier ⁊ dixit: Nō habeo uiꝝ: Dicit ei ieſus: Bene dixiſti: qꝛ non habeo uiꝝ. Quinqꝫ eniꝫ uiros habuiſti: ⁊ nunc quem habes non eſt tuꝰuir. Hoc uere dixiſti.CHRV̓. Cū mulier queſiuiſſet: nūqͥd tu maior espatre nr̄o iacob: non dixit maior ſū: ne videret̉ gloriari. ſꝫ ꝑ ea q̄ ſubdit hoc on̄dit. Seqͥt̉ enī: Rn̄dit ie⁊ dixit ei: Oīs qͥ bi. ex aqͣ hac fitiet iteꝝ: qͥ āt bi. ex aqͣquā ego da. ei: nō ſitiet in eternū. q. d. Si mirabilisfuit iacob: qꝛ hāc aquā dedit: ſi dabo tibi ml̓to hacpotiorē: qͥd dices; non aūt ab hac excuſatiōe: ſed exſuꝑeminētia ꝯꝑationē facit. nō enī dicit: qm̄ hec aqͣvilis ē ⁊ cōtēptibilis: ſꝫ id qd̓ natura teſtat̉ hoc ponit .ſ. oīs qui bibit ex aqͣ hac ſitiet iteꝝ. AVG. Qd̓qͥdē veꝝ eſt de aqua ſenſibili: ⁊ de ea quā ſignificatilla aqͣ. etenī aqua in puteo voluptas ē ſcl̓i: in ꝓfunditate tenebroſa: hic eā hauriūt hoīes hydria cupiditatū. nā qͥ nō p̄miſerit cupiditatē: ꝑuenire nō pōtad voluptatē. Cū ꝑuenerit quiſqꝫ ad voluptatē ſcl̓ihuiꝰ: nūquid nō ſitiet; ergo de hac aqua qͥ biberit ſitiet iterū. Si aūt acceꝑit a me aquā nō fitiet in eternū: nam quō fitiēt qͥ inebriabuntur ab vbertate domuſ dei: ꝓmittebat gͦ ſaginā quādā in ſatietatē ſꝑrituſſancti. ¶CHRI. Hanc aūt excellentiā huiꝰ aq̄vt .ſ. qui ex ea biberit non ſitiat in eternū: ꝑ ea q̄ ꝯſequūt̉ on̄dit. Seqͥt̉ enī: Sed aqua quā ego dabo eifiet in eo fons aq̄ ſaliētis in vitā eternā. q. d. Sicutqͥ fontē hꝫ intra ſe poſitū neqͣqͣꝫ afficiet̉ ſiti: ita ⁊ qͥhāc aquā hꝫ .ſ. quā ego ei dabo. THEQ. Naꝫ acquā ego tribuo ſemꝑ multiplicat̉. ſemina enī ⁊ pͥncipiū boni ſancti ſumūt ꝑ gratiā: ipſi v̓o negociant̉⁊ oꝑant̉ ad eiꝰ augmentū/ CHRY. Uide aūt mulier paulatim ad dogmatū altitudinē ducit̉. nā primū quidē eſtimauit eū iniquū quēdā eē iudeū: deinde audiēs aquā viuā ſuſpicata ē de ſenſibili hoc

dici: poſtea diſcens qm̄ ſpūalia erāt qͣ dicebant̉: credidit quideꝫ qm̄ poteſt aqua ſitis neceſſitatem tollere. nondū aūt ſciebat que eēt hec aqua: ſꝫ q̄rebateā ſuꝑiorē ſenſibilibꝰ eſtimans. vn̄ ſubdit̉: Dicit adeū mulier. Dn̄e da mihi hāc aquā vt non ſitiā neqꝫveniā huc haurire. Et ſic eū patriarche iacob p̄pōit:de quo tā magnā opinionē hēbat̉. AVG. Ul̓ aliter: Adhuc illa mulier carnē ſapit: delectata ē nō fſitire: ⁊ putabat hoc ẜm carnē ſibi ꝓmiſſū eē a dn̄o.dederat aūt deus aliqn̄ ſeruo ſuo helie vt ꝑ dieſ. xl.nec eſuriret nec ſitiret. qͥ hoc potuit dare ꝑ. xl. diesnō poterat dare ſemꝑ; delectata aūt tali mune̓ rogat vt ei aquā viuā daret. vn̄ ſeqͥt̉: Dicit ad eū mulier: Dn̄e da mihi hāc aquā vt nō ſitiā: nec veniā huchaurire. Ad laborē enī indigētia cogebat: ⁊ laborēinfirmitas recuſabat. vtinā audiret: Uenite ad meoēs qͥ laboratis ⁊ onerati eſtis: ⁊ ego vos reficiam.hoc enī dicebat ieſus vt iam non laboraret: ſed illanōdū intelligebat: deniqꝫ voluit dn̄s vt ītelligeret.vnde ſeqͥt̉: Dicit ei ie. vo. viꝝ tuū ⁊ veni huc. Quid ēhoc: ꝑ viꝝ ſuū ei volebat aquā illā dare: an qꝛ nonintelligebat: ꝑ virū ſuū eā volebat docere: ſic̄ apl̓usdicit de mulieribꝰ: Si q̄ volunt diſcere domi virosſuos interrogēt. ſed ibi dr̄: vbi non eſt ieſus qͥ doceat. cū v̓o ipſe on̄s aderat qͥd opus erat vt ꝑ virum eiloqueret̉: nūquid ꝑ virū loquebat̉ marie q̄ ſedit adad pedes eiꝰ ¶ CHRl̓. Quia igit̉ inſtabat mulieracciꝑe aquā ꝓmiſſaꝫ q̄rens: dicit ei ieſus: Uoca viꝝtuū. quaſi on̄dens qm̄ ⁊ illū oportet his cōicare. hͦaūt feſtinās acciꝑe ⁊ rei turpitudinē occultans: adhuc eſtimabat ſe ad hoīem loqͥ. vn̄ ſeqͥt̉: Rn̄dit mu.⁊ di. nō ha. viꝝ. Hoc audiēs chriſtꝰ opportune de reliquo redargutionē inducit. nā ⁊ pͥores viros enumerat ⁊ eū q̄ nūc occultabat̉ redarguit. vn̄ ſeqͥt̉: ꝑͥcit ei ie. bn̄ dixiſti: qꝛ nō habeo viꝝ. AVG. Intelligas reuera iſtā mulierē nō habuiſſe tūc viꝝ: ſed vtebat̉ neſcio quo nō legitimo viro. vn̄ ei ꝯueniēt̓ miſteria loqͥtur dicēs: Quinqꝫ viros habuiſtij ORUide aūt ſi poſſibile ē fontē iacob myſtice totas eēſcripturas. aquā v̓o ieſu ea ꝓ quibꝰ edite ſūt: q̄ noneſt licitū oībꝰ ꝑſcrutari eo ꝙ que ſcripta ſūt dictauerūt hoīes. Que v̓o oculꝰ nō vidit: nec auris audiuitnec in cor hoīs aſcenderūt: in ſcriptis nō pn̄t rediſed ex fonte aque ſaliētis in vitā eternā .i. ex ſpūſcōdiſcipline patefiūt his qͥ nōdū humanū cor geſtantſed pn̄t dicere: Nos ſenſū chriſti habemꝰ. Qui gͦ nōſuſcipit ꝓfunditatē v̓boꝝ etſi ad modicū quieuerit:denuo inſiſtens dubitabit. qui aūt dubitabit de aqͣchriſti: ad hͦ ꝓmouet̉: vt fons oīm q̄ſitoꝝ ꝓrūpat ineo: ſurſū ſcaturizātibꝰ aqͥs ⁊ ꝑuolāte eiꝰ mēte ad coſequētiā huiꝰ aq̄ ad vitā eternā. Uolebat aūt mulier ſine aqua iacob angelice ⁊ ſuꝑ hoīem diſcere veritatē. neqꝫ enī angeli indigēt fonte iacob vt bibat:ſed quilibet in ſe hꝫ fontē aqͣ ſcaturientis ī vitā eternam ab ipſo verbo. Et hoc eſt qd̓ ſubditur: Dicit etmulier: Dn̄e da mihi hāc aquā. ſed impoſſibile eſthic abſqꝫ ea que haurit̉ ex fonte iacob aquā caꝑe qͥdatur a verbo. vnde petēti ſamaritane aquā: videt̉dicere ieſus ſe illā p̄bere nō alibi qͣꝫ in fonte iacobvn̄ ſequit̉: Dicit ei ieſus: vade voca virū tuuꝫ ⁊ venihuc. Si enī ſitiamus: idoneū eſt pͥmo pocula ſumere ex fonte iacob. ẜm aūt apl̓m vir aīe lex ē. AγC.