Ca. IIII.

here. Diſcipuli enī eius abierant inciuitatē ut cibos emerent. Dicit ergo ei mulier illa ſamaritana: Quōtu iudeus cū ſis bibere a me poſcisq̄ ſum mulier ſamaritana? Nō enīcoutūtur iudei ſamaritanis. Rn̄ditieſus ⁊ dixit ei: Si ſcires donū dei:qs ē qui dicit tibi: da mihi bibere:tu forſitan petiſſes ab eo: ⁊ dediſſettibi aquam uiuam. Dicit ei mulier:Dn̄e neqꝫ in quo haurias habes: ⁊puteus altuſ eſt. Unde ergo habesaquā uiuam? Nūquid tu maior espr̄e nr̄o iacob ꝗ dedit nob̓ puteuꝫ:eex eo bibit ⁊ filij eiꝰ ⁊ pecora eiꝰ.EHRL. Ne qͥs dicat: qm̄ aduerſatur ſuo p̄cepto:maritanis loquēs poſuit euāgeliſta multas cauſas eiꝰ q̄ ad mulierē locutionis. non enī ad hoc verit antecedēter vt ſamaritanis loqueret̉: nō tn̄ qͥapoter hoc nō venit: adueniētē ad ſe expellere oporrebat. dicit̉. n. Uenit mu. de ſama. hau. aquā. Uidey ⁊ mulierē on̄dit ꝓpt̓ eſtū exeūteꝫ ad aquam.VC Hec aūt mulier forma ē eccleſie nō iuſticaſed iā iuſtiſicāde. Pertinet aūt ad imaginē rei ꝙab alienis venit. Samaritani enī alienigene fuerūtquanqͣꝫ vicinas t̓ras incolerent: ventura enī erat eccleſia d̓ gētibꝰ ⁊ aliena a genere iudeoꝝ. THEO.Cōgrue aūt diſputatio ad mulierē a ſiti ſūpſit occaionē. Seqͥtur enī. Dicit ei ieſuſ: Da mihi bibe̓. qꝛ ẜꝫhumanitatē ſitiebat: ⁊ ꝓpt̓ laborē ⁊ eſtu. ¶AVG.li. lxxxiij. qō. Sitiebat etiā ieſus mulieris illiꝰ fideꝫ:eoꝝ enī fidē ſitit ꝓ quibꝰ ſanguinē fudit CHRY.Diſcimꝰ aūt dn̄i nō ſolū circa itinera validū robut:ſed etiā circa cibaria negligētiā: non .n. diſcipuli eiꝰdeferebant viaticula. ꝓpt̓ hͦ enī ſubdit. Diſcipuli āteiꝰ abie. ī ciui. vt ci. emerēt. Hinc etiā euāgeliſta on̄dit chriſtū hūilē in eo ꝙ ſolꝰ relinq̄bat̉: ⁊ nimirumpoterat ſi vellet aūt nō oēs emitte̓: aut abeūtibꝰ illis alios miniſtros habe̓: ſꝫ noluit. Etenī ita diſcipulos aſſuefecit oēm ſuꝑbiā conculcare. Sed fortaſſedicet alQuid magnū ē ſi humiles erāt diſcipupuli piſcatores exiſtētes ⁊ tabernaculoꝝ factores:ſꝫ repēte facti ſūt oībꝰ regibus reuerentiores: collocutores ⁊ ſecutores dn̄i orbis terraꝝ. Maxīe aūt qͥex humilibꝰ ſūt: qn̄ dignitates qn̄qꝫ aſſūpſerint faciliꝰ ad ſuꝑbiā eleuant̉ velut inexꝑte ſe hn̄tes ad tatūu honorē. Detinēs igit̉ diſcipulos dn̄s ī eadē hūilitate erudiebat eos: vt ꝑ oīa ſe reſtringerēt. Mulier gaudiēs: Da mihi bibere: valde ſapiēter ad forſada interrogatiōꝫ: eū qͥ a chriſto accepit ẜmonē.in ſeqͥt̉. Dic̄ gͦ illi mu. Quō tu cū iu. ſis a me bi. poſſſū mū. ſamaritana; Iudeū qͥdē eū eſſe eſtimauit aſgura ⁊ a locutiōe. Intuere v̓o qͣliter mulier inqͥſitiua erat. Et ſi enī oportebat cuſtodire ieſū vt nō coteret illi: nō tn̄ oportebat illam cuſtodire. Nō di-

xit euāgeliſta ꝙ ſamaritani iudeis nō conterent̉. ſꝫſubdit: Nō enī contūt̉ iudei ſamaritanis. Iudei igitur a captiuitate reuertētes zelotipe ſe ad ſamaritanos hēbāt ſic̄ ad alienigenas ⁊ īpugnatores. Neqꝫetiā ſcripturis oībꝰ vtebant̉. ſolū enī ea q̄ moyſi ſūtſuſcipiētes: prophetarū nō multā curā hēbāt. Contendebāt etiā ſe ī nobilitatē iudaicā īmittere. vn̄ etiudei eos cū oībꝰ gētibꝰ abominabāt̉. 7AVG. Etoīo eoꝝ vaſculis nō vtebant̉ iudei. Et qꝛ ferebat̉ ſecū mulier vaſculū vnde aquam hauriret: eo mirataeſt qꝛ iudeꝰ petebat ab ea bibe̓: qd̓ nō ſolebāt face̓iudei CHRI. Sꝫ qͣliter xp̄us qͣſiuit ab ea bibe̓ lege nō ꝯcedēte? Si aūt qͥs dixerit: qꝛ p̄ſciebat eā nōdaturā: īmo ꝓpter hͦ neqꝫ pete̓ oportebat. Eſt igit̉dicēdū ꝙ iō petijt: qꝛ indifferēs erat de reliqͦ talesobẜuātias p̄terirē. AVG. Ille āt qͥ bibe̓ q̄rebat ſitiebat fidē ipſiꝰ mulieris. vn̄ ſeqͥt̉: Rn̄dit ie. ⁊ di. ei: ſiſcires do. dei: ⁊ qͥs ē qͥ dic̄ ti. da mihi bi. tu for. petiſ.ab eo ⁊ de. ti. aquā viuā / ORI. Nā quaſi dogmaquoddā ē neminē acciꝑe diuinū donū ex nō q̄rētibus illud. ipſū aūt ſaluatorē iubet pr̄ poſce̓ vt det illi ẜm illud: Poſtula a me ⁊ dabo tibi gētes hereditatē tuā. Et ipſe ſaluator dic̄: Petite ⁊ dabit̉ vobis.⁊ iō ſignāter dicit: Petiſſes ⁊ dediſſet tibi. 7AVG.lxxxiij. que. Hinc āt ei on̄dit nō ſe talē aqua petiſſeqͣlē ipſa intellexerat: ſꝫ qꝛ ipſe ſciebat fidē eiꝰ: eideꝫſitienti ſpm̄ſcm̄ dare cupiebat. Hāc enī recte intelligimꝰ aquā viuā qd̓ ē donū dei: ſic̄ ipſe ait: Si ſciresdonū. ¶ VG. ſuꝑ Io. Dr̄ enī vulgo aqͣ viua illa q̄de fonte exit. illa enī q̄ colligit̉ de pluuia ī lacunasaut ciſternas aqua viua nō dr̄. Etſi de fonte manauerit ⁊ in loco aliquo collecta ſteterit: nec ad ſe illud vnde manabat admiſerit: ſꝫ ī rupto meatu tāqͣꝫa fōtꝭ tramite ſeꝑata fuerit: nō dr̄ aqͣ viua­ CHRV.Spūs enī ſcī gratiā qn̄qꝫ ſcriptura ignē qn̄qꝫ aquavocat: on̄dens qm̄ nō ſubſtātie ſūt hec noīa repn̄tatiua: ſꝫ actiōis. Per ignis qͥdē appellatiōeꝫ erectiuū⁊ calidū gratie ⁊ ꝯſūptiuū pctoꝝ enigmatice inſinuat. per aq̄ v̓o nuncupationeꝫ purgamentū qd̓ ē exꝑū ⁊ multū refrigeriū recipiētibꝰ eū mētibꝰ oū̄dit.THEO. Gratiā gͦ ſpūſſancti dixit aquā viuā .i. viuificatiua: refrigeratiuā: ⁊ motiuā. Nā gr̄a ſpūfſcīſemꝑ mouet illū qͥ bona oꝑatur: aſcēſiones ī cordeſuo diſponēs 7CHRI. Iteꝝ aūt dn̄s eā ab humili ſuſpitione erexit qͣ eſtimabat eū vnū multoꝝ eſſemultū .n. honorē tribuēs dn̄m vocat. Seqͥt̉ enī: Dicit ei mu. Dn̄e neqꝫ in quo hau. ha. ⁊ pu. altus ē. vn̄gͦ habes aquā viuā? ¶ ¶ GV Uidete quō intellexitaquā viuā .ſ. aquā que erat ī illo fonte. q. d. Tu mihi vis dare aquā viuā ⁊ ego fero vnde hauriā: ⁊ tunon fers. de hac ergo aqua viua mihi dare nonpotes: qm̄ hauritoriū non habes: forte aliū fontē ꝓmittis. Sed nūqͥd tu ma. es pa. no. ia. qͥ dedit no. pu.iſtū ⁊ ip̄e ex eo bi. ⁊ fi. eiꝰ ⁊ pe. eiꝰCHRY. q. d. nōpotes dicere ꝙ iacob dedit nobis hunc fontem ⁊alio ipſe vſus eſt. etenī ipſe ⁊ ſui ex eo bibebant: qd̓non eſſet ſi meliorem alium habuiſſent. de hoc igitur fonte dare non poteſ. aliū aūt meliorē nō eſt tehabere niſi cōfitearis teipſū maiorē eē iacob. vndeigit̉ habes aquā quā ꝓmittis te datuꝝ ſe nobis.THEO. Qd̓ aūt dicit: Et pecora eiꝰ: oſtēſiuū ē abūdantie aquaruꝫ quaſi diceret: Nō ſolum ſuauis eſt