Ca. IIII.

aahuc augēs timorē addit: Qm̄ deꝰ verax ē: on̄dēsqn nō aliter qͥs diſcredet huic niſi falſi arguerit deum qͦ miſit illū: qꝛ nihil extra ea q̄ ſunt pr̄is loqͥt̉. Etkē qd̓ ſubdit: Quē .n. miſit deꝰ: v̓ba dei loqͥt̉ AL¶VI. Uel alit̓. Signauit .i. ſignū poſuit ī corde ſuoq fingulare ⁊ ſpāle aliqͥd huc eē veꝝ deū qͥ paſſus? ad ſalutē hūani generis. AVG. Quid ē qꝛ deuscerax ē: niſi qꝛ hō mēdax ē: ⁊ deꝰ verax ē: qꝛ nemopoiuꝫ pōt dicere qͥd v̓itas eſt: niſi illuminet̉ ab eo qͥmētiri nō pōt. Deꝰ gͦ verax: chriſtꝰ aūt deꝰ. Uis ꝓbarer accipe teſtimoniū eiꝰ ⁊ īuenies. ſꝫ ſi nōdū ītelligꝭpeū: nōdū accepiſti teſtimoniū eiꝰ. Ip̄e gͦ chriſtꝰ eſtoeꝰ verax: ⁊ miſit illū deꝰ: deꝰ miſit deū. iunge ābosenꝰ oeꝰ: hoc enī quē miſit deꝰ de chriſto dicebat vtſe ab ip̄o diſtingueret. qͥd aūt ip̄m iohānē nōne demiſit? ſed vide qͥd adiūgat: non enī ad menſurā datpeꝰ ſpmn̄. hōibꝰ ad mēſurā dat: vnico filio nō dat admēſurā. Alij qͥdē dat̉ ꝑ ſpm̄ ẜmo ſapīe: alij ẜmo ſcīe.aliud hꝫ ille ⁊ aliud iſte hꝫ. Mēſura diuiſio q̄dā donoꝝ ē: ſed chriſtꝰ qͣ dat: nō ad mēſuram accepit.CHRI. Spm̄ aūt hic actionē ſpūſſancti dic̄. vult .n.qn̄dere qm̄ oēs qͥdem nos in mēſura ſpūs actionesſuſcipimꝰ: chriſtꝰ aūt oēm ſpūs ſuſcipit actionē. qͣlirit̉ erit dignꝰ ſuſpectꝰ haberi? nihil enī dicis qd̓nō dei ē: neqꝫ qd̓ nō ſpūs ē. ⁊ interim de deo verboihil loqͥt̉: ſed a pr̄e ⁊ ſpū dignā fide facit doctrināNā qm̄ deꝰ eſt ſciuerāt: ⁊ qm̄ ſpūs eſt nouerāt: ⁊ ſinō decentē de eo opinionē habebāt: qm̄ aūt filiꝰ eſtneſciuerāt̉. AVG. Q gͦ de filio dixerat Nō ad mēſurā dat deꝰ ſpm̄ ſubiūgit: Pr̄ dili. fi. ⁊ adiec̄: Et oīadedit ī manꝰ eiꝰ. vt noſſes ⁊ hic diſtīcte qm̄ dictuꝫ ēPr̄ di. fi. Pr̄ enī diligit iohānē aūt paulū: ⁊ tn̄ nonoīa dedit in manu eoꝝ: Pr̄ di. fi. ſꝫ qūo filiū? n̄ qūodn̄s ẜuū: qūo vnicū: nō quo adoptatū. Itaqꝫ oīa dedit in manu eiꝰ: vt tantꝰ ſit filiꝰ qͣꝫtus eſt pr̄. gͦ cū adnos dignatꝰ eſt mitte̓ filiū: nō putemꝰ nobis aliqͥdminꝰ miſſū qͣꝫ eſt pr̄. THEO. Sic gͦ ẜm diuinitatēoīa dedit pr̄ filio: natura nō gr̄a. vel dedit oīa in manū eiꝰ ẜꝫ hūanitatē: dn̄at̉ .n. eoꝝ ⁊ q̄ in celo ⁊ q̄ ī terſūt. ALCVI. Et qꝛ oīa ſūt ī manu eiꝰ: gͦ ⁊ vita eterna. vn̄dit: Qui cre. in fi. hꝫ vi. eter. BED A: Nōdꝫ hic ītelligi fides q̄ v̓botenꝰ tenet̉: ſꝫ q̄ oꝑibꝰ adimplet̉ CHRI. Nō .n. hic dicit ꝙ crede̓ in filiū ſufficiat ad vitā habēdā ꝑpetuā: cū ipſe alibi dicat: Nōoīs qͥ dicit mihi dn̄e dn̄e ītrabit in regnū celorū: ſꝫ ⁊q̄ in ſpm̄ eſt blaſphemia ſufficit ſola mitte̓ in gehennā. ſed ⁊ ſi in pr̄em ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſcm̄ qͥs recte crediderit: ne eſtimemꝰ ſufficere ad ſalutē. opꝰ eſt enī nobisvita ⁊ ꝯuerſatione recta. deinde ſciēs nō ita ꝓmiſſione bonoꝝ multos adduci vt terribiliū minis: in hocẜmone ꝯcludit dicēs: Qui aūt īcre. ē fi. nō vi. vi. ſꝫ iradei ma. ſuꝑ eū. Uide qͣliter hic ad pr̄eꝫ reducit eū qͥeſt ſupplicij ẜmonē: nō enī dixit ira filij: qͣꝫuis ip̄e ſitludex: ſed pr̄em eiꝰ īſtituit magꝭ terrere volēs. Et nōdicit manebit in eo: ſꝫ Suꝑ eū: on̄dēs qm̄ nunqͣꝫ abeo deſiſtet. vt .n. nō eſtimet qͥs mortē eē tēperaneaꝫixit: Nō videbit vitā. VAVG. Et non dixit Ira deivenit ad eū: ſꝫ manet ſuꝑ eū: qꝛ oēs qͥ naſcunt̉ mortales hn̄t ſecū irā dei: quā accepit pͥmꝰ adam. venitſilꝰ dei nō hn̄s peccatū: ⁊ īdutꝰ eſt mortalitate: moriuus eſt vt viuas. Qui ergo nō vult crede̓ in filiū iradelmanet ſuper eum. de qͣ dicit apoſtolus: Eramus

natura filij ire. V CAP. IIII.T ergo cognouit ieſꝰ: qꝛ audier̄t phariſei ꝙ ieſꝰ pluresdiſcipulos facit ⁊ baptizatqͣꝫ iohānes: quāqͣꝫ ieſꝰ nō baptizarꝫſed diſcipuli eiꝰ reliꝗt iudeā: ⁊ abijtiteꝝ in galilea. Oportebat aūt eumtrāſire ꝑ mediā ſamariam. Uenit ergo in ciuitatē ſamarie q̄ dicit̉ ſychariuxta p̄diū qd̓ dedit iacob ioſeph filio ſuo. Erat aūt ibi fons iacob: ieſaūt fatigatꝰ ex itinere ſedebat ſic ſupra fontē. hora aūt erat quaſi ſexta.GLO. Poſtqͣꝫ on̄dit euāgeliſta qͣliter iohannesrep̄ſſit diſcipuloꝝ ſuoꝝ īuidiā quā de ꝓfectu doctrine chriſti cōceperāt: hic on̄dit qūo chriſtꝰ declinauitphariſeoꝝ malitiā: qͥ ꝯͣ ip̄m ex eadem cā zelo īuidiemouebant̉. vn̄ dr̄. Ut gͦ cogno. ieſus qꝛ au. phari.CHRI. Utiqꝫ dn̄s ſi ſciret phariſeos ita de ſe cognouiſſe ꝙ plures diſcipuloſ faceret: ⁊ ꝙ plures baptizaret: vt eis hoc ad ſalutē valeret ſequēdi eū nonrelinq̄ret iudeā terrā: ſed ꝓpter illos maneret ibi. qꝛv̓o cognouit eoꝝ ſcīam ſil̓ ⁊ inuidētiā: qꝛ non hoc ꝓpterea didicerūt vt ſequerēt̉: ſed vt ꝑſequerēt̉ abijtinde. Poterat qͥdē ⁊ pn̄s ab his nō teneri ſi nollet:ſed in oī re quā geſſit vt hō hōibꝰ in ſe credituris p̄bebat exemplū: qꝛ vnuſqͥſqꝫ ſeruꝰ dei non peccat ſiſeceſſerit in aliū locū: videns furorē ſe ꝑſequentiumFecit ergo hoc ille magiſter bonꝰ vt doceret: n̄ vt timeret. CHRY. Hoc etiā facit mitigās eoꝝ īuidiaꝫcōueniens eſt etiā eū hoc feciſſe vt nō diſcredereturcarnis diſpēſatio. ſi enī retentꝰ effugiſſet in ſuſpitionem deueniſſet v̓itas carnis. IAVG. Fortaſſis aūthoc moueat qd̓ dcm̄ eſt Baptizabat plures qͣꝫ iohānes: ⁊ poſtea ſubiectū eſt quāqͣꝫ ieſus nō baptizaretqͥd ergo falſū dictū erat ⁊ correctū ē CHRI. Nōaūt ipſe chriſtꝰ baptizabat: ſed relatores volētes erigere eos qͥ audiebāt īuidiā: ita annūciabāt .ſ. ꝙ chriſtus plures baptizaret qͣꝫ iohānes. ſed cuiꝰ gr̄a ipſenon baptizaret: iohannes p̄dixit dicēs: Ipſe vos baptizabat in ſpūſcō ⁊ igne: nōdum aūt ſpm̄ſcm̄ dabatdecēter igit̉ nō baptizabat. diſcipuli vero id agebātvolētes multos adducere ad ſalutarē doctrinā: vtenī nō ſemꝑ circueuntes cōgregarēt eos qͥ crediturierāt: vt in ſimone ⁊ fratre fecit: iō baptizare īſtituer̄tNihil enī ampliꝰ habebat diſcipuloꝝ baptiſma iohannis baptiſmate: vtrūqꝫ .n. expers erat ea q̄ ex ſpūeſt gr̄a: ⁊ vtriqꝫ vna cā erat .ſ. adduce̓ ad chriſtū eosqui baptizabant̉. AVGV. Uel aliter: Utrūqꝫ verū eſt: qꝛ ieſus ⁊ baptizabat: ⁊ nō baptizabat. Baptizabat enī qꝛ ip̄e mudabat: nō baptizabat: qꝛ nō ipſetingebat. Prebebāt diſcipuli miniſteriū corporis p̄bebat ille adiutoriū maieſtatis de quo dictū ē: Hiceſt qͥ baptizat. ALCVI. Solet aūt q̄ri ſi in baptiſmo diſcipuloꝝ chriſti ſpūfſcūs daret̉: cū dicat̉ ſpūsſcūs nondū erat datꝰ: qꝛ ieſus nondū erat glorificatus. Sed ſciendū qꝛ dabat̉ ſpūs: lꝫ nō ea manifeſta-

X 4