Iohannes

minutꝰ eſt: chriſtꝰ aūt in carne exaltatꝰ. deinde natꝰeſt chriſtꝰ cū iam inciperet creſcere dies: natꝰ eſt iohānes qn̄ ceꝑat minui dies. Creſcat gͦ in nobis gl̓iadei ⁊ minuat̉ gloria nr̄a: vt in deo creſcat ⁊ noſtra.qͣꝫto autē magis intelligis deū: videt̉ in te creſce̓ deꝰnon aūt in ſe creſcit: ſed ſemꝑ ꝑfectus eſt: ſicut ſi curarent̉ alicuiꝰ oculi ex pͥſtina cecitate: ⁊ inciperet videre paululum lucis ⁊ alia die plus videret: videretur ei lux creſcere: lux tn̄ perfecta eſt: ſiue ipſe videatſiue non. ſic enim ⁊ interior homo ꝓficit quidē ī deo⁊ deus in illo videt̉ creſcere: ipſe aut minuit̉ vt a gloria ſua decidat: ⁊ in gloria dei ſurgat/ THEO. Ul̓aliter: Sicut alioꝝ luminarium adueniente ſole lumen extingui videt̉: lꝫ non ſit ẜm veritatē extinctuꝫ.ſed a maiori occultatum: ſic ⁊ p̄curſor tanqͣꝫ ſtella aſole celatus minui dicit̉. creſcit autem chriſtus ꝓutpaulatim manifeſtat ſe per miracula: non ꝙ in virtutibus creſceret: aut ꝓficeret hec nempe neſtorij eſtopiuio: ſedẜm oſtenſionē diuinitatis eius.Qui deſurſuꝫ uenit ſuper omēseſt. Qui de terra eſt de terra eſt: ⁊ d̓terra loquit̉. Qui de celo uenit ſuꝑomnes eſt: et quod uidit ⁊ audiuithoc teſtatur.CHRV. Sicut v̓mis ligna corrodit: ⁊ erugo ferrūita vana gl̓ia nutrie ntē ſe ꝑdit aīaꝫ. Iō ml̓to ſtudioopus eſt vt hāc deſtruamus paſſionem. vnde iohannes multis rōnibus diſcipulos ſuos hn̄tes paſſionēhanc vix mitigat. Poſt illa enī q̄ antea dixerat rurſus eos alijs diſponit ſermonibꝰ dicens: Qui deſur.ve. ſu. om. eſt. q. d. qꝛ vos meum extolliſtis teſtimonium: ⁊ ex hoc dicitis me eē diguioreꝫ fide: eo .ſ. cuiteſtimonium ꝑhibui: hoc neceſſe eſt vos ſcire: ꝙ nōeſt eum qui de celis venit fieri fide dignum ab eo qͥterram habitat. ⁊ hoc eſt qd̓ dicit: Suꝑ omnes eſt.qꝛ ipſe ſibi ſufficiens: ⁊ ꝙ oībus incōꝑabilit̓ maioreſt/ THEO. Ipſe enī chriſtꝰ deſurſum venit a pr̄edeſcendēs ⁊ ſuꝑ omnes eſt diſtinctus ab omnibusALCVI. Uel deſurſum venit .i. de altitudine humane nature: quā habuit an̄ peccatuꝫ pͥmi hominisde illa enim altitudine aſſumpſit v̓bum dei hūanaꝫnaturam non aſſumpſit culpam cuiꝰ aſſumpſit penam. Sequit̉: Qui eſt de terra: de terra eſt .i. terreneſt. Et de terra loquit̉ .i. terrena loquit̉¶ CHRY. Etnimiꝝ non ex terra erāt ei oīa. etenī animā habebat⁊ ſpiritu participabat: non ex terra: qualiter igit̉ ipſede terra ſe eſſe dicit. nihil enim aliud ꝑ hoc oſtenditocculte qͣꝫ ꝙ paruus eſt velut terrene veniēs: in terra natus: ⁊ nulla comꝑatione dignus ad chriſtuꝫ qͥnobis deſuꝑ venit. Non aūt dicit: De terra loquit̉.quoniā ex ꝓpͥa mente loquebat̉: ſed de terra ſe loqͥdicit in comꝑatione ad chriſti doctrinam. q. d. Paua ⁊ humilima ſunt q̄ mea ſunt cōꝑata his q̄ chriſtiſunt: qualia dicens eſt ſuſcipere terreſtrē naturaꝫ incomꝑatione ad illum in quo ſunt oēs theſauri ſapientie ⁊ ſcīe dei abſconditi. AVG. Uel ꝙ dicit: Deterra loquit̉. de homine d̓icebat qͣꝫtū ad ip̄m hoīemꝑtinet. Si enī aliqua loquit̉ diuina illuminatus eſta deo. ſicut apoſtolus dicit: Non aūt ego: ſed gratia

dei mecum. gͦ ioharmes ⁊ qd̓ ad iohānem ꝑtinet deterra eſt: ⁊ de terra loquit̉. ſiqͥd diuinum audiuiſtisa iohāne: illuminantis eſt nō recipientis/ CHRY.Extincta igit̉ diſcipuloꝝ paſſione de reliquo cūampliori ꝓpalatione loquit̉ de chriſto. nā an̄ hoc ſupfluum erat iſta p̄mittere in mente audientium locūhabere nondū valentia. vnde ſequit̉: Qui de celo.VG. i. de pr̄e venit duobꝰ modis: Suꝑ omnes ē.pͥmo ſuꝑ oēm humanitatē qui de ipſa pͥuſqͣꝫ peccaret venit: ſecūdo iuxta altitudinē pr̄is cui eſt equal̓.CHRY. Magnū aūt quid ⁊ excelſum dicens dechriſto: rurſus ad humilius ducit ſermonē dicens:Et qd̓ vi. ⁊ au. hoc te. qꝛ .ſ. ꝑ ſenſus hos omnia certiſſime diſcimꝰ: ⁊ digni fide eſtimamur eſſe magiſtri d̓his que viſu ſuſcepimꝰ vel auditu apprehendimus:hͦ de chriſto aſtruere volēs iohānes dixit: Qd̓ vi. ⁊audi. hoc te. on̄dens ꝙ nihil eorū que ab ipſo dicebant̉ falſum eſt: ſed oīa vera ſunt. q. d. Ego indigeoaudire ea que ab illo dicunt̉ qui deſuꝑ venit: annūcians ea que vidit ⁊ audiuit .i. que ſolꝰ ip̄e manifeſtenouit̉. FTHEO. Cū gͦ audis ꝙ chriſtꝰ ea que audiuit ⁊ vidit a pr̄e loquit̉: non putes ꝙ a pr̄e indigeataddiſcere: ſed qꝛ oīa quecūqꝫ naturaliter nouit a patre hꝫ: ꝓpter hoc a pr̄e audire dicit̉ quecūqꝫ nouit: ſꝫquid eſt qd̓ filius audiuit a pr̄e forte filiꝰ pr̄is v̓buꝫaudiuit; immo filius pr̄is v̓bum eſt. 7AVG. An̄ cōcipis v̓bum qd̓ ꝓferas: rem vis dicere: ⁊ ipſa rei conceptio in corde tuo iam verbū eſt: Qūo gͦ tu v̓bumqd̓ loqueris in corde habes: ⁊ apud te eſt: ſic deꝰ edidit v̓bū: hoc eſt genuit filiū. Cū gͦ v̓bum dei filius ſitfilius aūt locutꝰ eſt nobis: non v̓bum ſuum ſed verbū pr̄is: ſe nobis loqui voluit: qͥ v̓bū pr̄is loquebat̉hoc gͦ qūo decuit: ⁊ oportuit dixit iohannes.¶ Et teſtimoniū eiꝰ nemo accipit.Qui aūt acceꝑit eiꝰ teſtimonium ſignauit: qꝛ deꝰ uerax eſt. Quē enī miſit deꝰ uerba dei loquit̉. Nō enī admēſurā dat deꝰ ſpm̄. Pr̄ diligit filiū⁊ oīa dedit in manu eiꝰ. Qui creditin filiū hꝫ uitā eternā: ꝗ aūt incredulus eſt filio nō uidebit uitam: ſꝫ iradei manet ſuper eum.CHRY. Dixerat qd̓ vidit ⁊ audiuit hoc teſtat̉: qͣſiexcuſans: ne qꝛ pauci interī credituri erāt: falſa eſtimarent̉ eē q̄ dicunt̉: ⁊ ꝓpter hoc ſubdit. At teſti. eiꝰne. ac .i. pauci: habebāt enī diſcipulos qͥ accipiebantteſtimoniū eiꝰ in his q̄ dicebant̉. In hoc autē ſuosdiſcipulos tangit nōdū credētes in eū: ſil̓ etiā iudaicam on̄dit inſenſibilitatem: ſicut ⁊ in pͥncipio euangelij dictū eſt. In ꝓpͥa venit ⁊ ſui eum nō receperuntUel aliter. 4VG. Eſt qͥdam ppl̓s p̄paratꝰ adiraꝫdei dānandus cum diabolo: hoꝝ nemo accipit teſtimoniū chriſti. Attendit gͦ in ſpū diuiſionē: in genereaūt humano cōmixtionē ⁊ qd̓ nōdū locis ſeparatūē: ſeꝑauit cordis aſpectu: ⁊ vidit duos ppl̓os infideliū ⁊ fideliū. Attēdit infidelis ⁊ ait: Et te. eius ne. ac.deinde tulit ſe a ſiniſtra ⁊ aſꝑexit ad dextrā: ⁊ ſecutus ait: Qui aūt ac. eiꝰ te. fig¶ CHRl̓. i. mōſtrauit ⁊.