Iohannes

mox natꝰ bn̄dicit̉: a nuptiarū celebratoribꝰ iā iuuenis īuitatꝰ hos pn̄tia ſue virtutis honorat̉. 7AVG.Quid aūt miꝝ ſi in illā domū ad nuptias venit: qͥ inhunc mundū ad nuptias venit? Habet enī hic ſponſam quā redemit ſanguine ſuo: ⁊ cui pignꝰ dedit ſpiritumſanctū: quam ſibi cōiunxerat in vtero virginisUerbū enim eſt ſponſus: ⁊ ſponſa caro humana: ⁊vtrūqꝫ vnꝰ filiꝰ dei: ⁊ idē filiꝰ hominis. Ille vterusvirginis marie thalamꝰ eiꝰ eſt: vn̄ ꝓceſſit tanqͣꝫ ſponſus de thalamo ſuo YBED A: Nec vacat a myſterio ꝙ die tertia nuptie facte referunt̉: pͥmū qͥdē ſeculi tp̄s an̄ legē patriarchaꝝ exemplo. ſecundū ſub lege ꝓphetaꝝ ſcripſit. tertium ſub gr̄a p̄conijs euāgeliſtarū qͣſi tertie diei luce mundo refulſit. in quo dn̄sin carne natꝰ aparuit: ſed ⁊ hoc qd̓ in chana galilee.i. in zelo tranſmigrationis eedē nuptie facte ꝑhibentur. Typice denuciat eos maxīe gr̄a chriſti dignosexiſtere: qͥ zelo feruere pie deuotionis ac d̓ vitijs advirtutes: de terrenis ad eterna norunt trāſmigrare:diſcūbente autē ad nuptias on̄o: vinū defecit vt vino meliore ꝑ ip̄m facto manifeſtaret̉ gloria latētisin hoīe dei. vn̄ ſequit̉: Et deficiente vino: dicit mat̓ieſu ad eum: Uinuꝫ nō habent̉./ CHRV. Dignumautē eſt querere vn̄ venit in mentē matri: magnumquid imaginari de filio: neqꝫ .n. an̄ miraculū feceratSequit̉ enī: Hoc fecit initiū ſignoꝝ ieſus: ſed reuelari incipiebat ⁊ a iohāne ⁊ ab his que ad diſcipulosdixerat: ſed an̄ hec oīa ipſa cōceptio ⁊ ea q̄ poſt natiuitatē facta ſunt: maximā ei de puero īpoſuerunteſtimationē. vn̄ lucas dicit: Maria cōſeruabat oīav̓ba hec conferens in corde ſuo. Cuiꝰ igit̉ gr̄a nō an̄miraculum eū incitauit: nā antea vt vnus multorūita cōſeruabat̉. vn̄ nō preſumebat ei mater tale qͥddicere: qꝛ vero audiuit ꝙ iohānes ei teſtificatꝰ eſt: ⁊diſcipulos iā haberet de reliquo cōfident̓ rogat.ALCVI. Significat etiā in hoc loco ſynagogamque chriſtū ꝓuocat ad faciendū miraculū: familiareenī eſt iudeis: miracula inquirere. Sequit̉: Et dicitei ieſus: quid mihi ⁊ tibi mulier. AVG. Quidamderogantes euāgelio ⁊ dicentes ꝙ ieſus nō fuit natus de maria virgine hinc argumentum ſumere conantur erroris ſui: vt dicant quomodo erat matereiꝰ cui dixit: Quid mihi ⁊ tibi mulier? Sed quis hocnarrauit: vt credamꝰ quia hoc dominꝰ dixit? Nempe iohānes euangeliſta. At ip̄e dixit: Et erat ibi mr̄ieſu: quare hoc: niſi quia vtrūqꝫ veꝝ eſt? Sed nunquid ideo venit ad nuptias: vt doceret matres contemi? CHRI. Sed ꝙ valde venerabat̉ matremAudi luca enarrantem: qualiter ſubditꝰ parentibꝰerat. Nam vbi quidē parentes nihil impediūt eoruꝫque ſunt ſcd̓m deum: debitum eſt ſubijci eis. Quando autem non tempore debito aliquid querūt: ⁊ abſcindunt nos a ſpiritualibus: non ex hoc fallaris.AVGV. de ſymbolo. Ut ergo diſtingueret interdeum ⁊ hominē: quia ẜm hominem minor ⁊ ſubditus erat: ẜm autē deū ſupra omnes erat dixit: Quidmihi ⁊ tibi eſt mulieryCHRX. Sed ⁊ ꝓpter aliaꝫcauſam vt non ſuſpecta eſſent miracula que fiebāt:ab his enim qui indigebant: rogari oportuerat nōa matre: voluit oſtendere quoniam omnia decentitempore operat̉: non ſimul omnia faciens: quia cōfuſio quedā eſſet. ⁊ ideo ſequit̉: Nondū venit hora

mea .i. nondum cognitus ſum his qui aſſunt: ſꝫ neqꝫſciunt quoniam defecit vinū: ſine eos primum hocſentire. Qui enī neceſſitatem non preſentit: neqꝫ hn̄ficij grandē ſuſcipiet ſenſum. FAVGVSTI. Uerideo quia dominus noſter: ẜm ꝙ deus erat:. matreꝫnon habebat. ẜm ꝙ homo erat: habebat matremMiraculum autem quod facturus erat: ẜm diuinitatem facturus erat: non ẜm infirmitatem humanāMiraculum tamen exigebat mater. At ille tanquānon agnoſcens viſcera humana: operaturus factadiuina dixit: Quid mihi ⁊ tibi eſt mulier: tāqͣꝫ dicatQuod in me facit miraculum: nō tu genuiſti deitatem meam: Dicitur autem Mulier ſcd̓m femineuꝫſexum: non ẜm corruptionem integritatis: ſed quiagenuiſti infirmitatem meā: tunc te cognoſcam cumipſa infirmitas pendebit in cruce. vnde ſubdit. Nōdum venit hora mea. quaſi diceret: ibi te agnoſcamcum pendere in cruce infirmitas ceperit: cuius etmater es. Commendauit enim matrem diſcipulo:prius matre moriturus: ⁊ ante mortem matris reſurrecturus. Uidete autem ne forte quomodo inuenerunt manichei occaſionem pefidie ſue: quia dixitdominus: Quid mihi ⁊ tibi eſt mulier? ſic inueniātmathematici occaſionem fallacie: quia dixit: Nondum venit hora mea. Dicunt enim: vides quia ſubfato erat chriſtus: quia dixit: Nondum venit horamea. Credant autem deo dicenti: Poteſtatem habeo ponendi animan meam: ⁊ iterum ſumendi eā:⁊ querant quare ſit dictum: Nondum venit horamea. Nec ideo iam ſub fato ponant conditorem celi: quia ſi eſſet fatum de ſideribus: non poterat eſſeſub neceſſitate fiderum conditor ſiderum: quod nōſolum chriſtus non habuit: quod appellas fatum:ſed nec tu: aut ille: aut quiſquā hominum. quare ergo dixit: Nondum venit hora mea? quia in poteſtate habebat quando moreretur: ſed nondū videbateſſe oportunum vt illa poteſtate vteretur. vocandierant diſcipuli. annunciandum erat regnum celorum. faciende erant virtutes. cōmendāda erat diuinitas domini in miraculis. commēdanda erat humilitas domini in ipſa compaſſione mortalitatis.At vbi tm̄ fecit qͣꝫtū ſufficere iudicauit venit hora: n̄neceſſitatis ſed voluntatis: nō conditiōis ſꝫ ptātis.¶ Dicit mater eiꝰ miniſtris: Quodcūqꝫ dixerit uobis facite. Erāt aūtibi lapidee hydrie ſex poſite ẜm purificationē iudeoꝝ capientes ſingulemetretas binaſ uel trinas. Dicit eisieſus: Implete hydrias aqua. Et īpleuerūt eas uſqꝫ ad ſummuꝫ. Etdicit eis ieſus: Haurite nūc ⁊ fertearchitriclino: ⁊ tulerūt. Ut autē guſtauit architriclinꝰ aquā uinū factā:⁊ nō ſciebat un̄ eēt: miniſtri aūt ſciebant ꝗ hauſerūt aquā uocat ſponſuarchitriclinus: ⁊ dicit ei: Oīs homo