Ca. I.

Iem non dixerat euangeliſta que chriſtus fuerateribꝰ ſe locutꝰ: ſed ex his que hic dicūt̉ licet adviſcere Quecūqꝫ enī andreas didicit: in breui oſtenat magiſtri virtutē: qui ꝑſuaſerat eis: ⁊ eoꝝ deſideuim qd̓ pͥus habuerāt repn̄tat. hoc enī v̓bum īuenins eſt patientis preſſurā ꝓpter abſentiā ⁊ exultanſtqͣꝫ apparuit qd̓ expectabat̉. AVG. Meſſicaūt hebraſce: grece chriſtus: latine vnctꝰ dicitur.chriſma enī vnctio eſt: ille autē ſingulariter vnctꝰa vn̄ oēs chriſtiani vngunt̉: ẜm ꝙ in pſalmo dicit̉rinrit te deus deꝰ tuꝰ oleo exultationis p̄ participihus tuis. Participes enī eius ſunt oēs ſancti: ſꝫ illeſnculariter ſanctꝰ ⁊ ſingulariter vnctꝰ CHRY.cr ideo nō dixit meſſiam ſimpliciter ſed cū adiectionearticuli. Conſidera vero ex ipſo pͥncipio obedienpetri mentē: ꝯfeſtim enī cucurrit nihil tardans.rij ſequit̉: Et adduxit eū ad ieſum. Sed nullꝰ facilirutem ei imponat: ſi nō pͥus multa ꝑquirens ita ſernonē ſuſcepit. Cōueniens enī eſt ⁊ fratrē diligētiꝰri piriſſe hoc: ⁊ per lōga verba: ſed euāgeliſte vbiqꝫmulta intermittūt: breuiloqui curam hn̄tes. Aliterautē neqꝫ dictū eſt: qm̄ credidit ſimpliciter: ſed quoiiam duxit eū ad ieſum: illū ei de quo dixerat traditurus vt oīa ab illo diſcat. Ip̄e aūt dn̄s incipit reueare ea que deitatis ſunt: ⁊ paulatim ea aperire p̄dicationibꝰ. Nō enim minus qͣꝫ ſigna ꝓphetie adducunt hoc enī eſt maxime opus dei: quod neqꝫ imitari demones pn̄t. Nam in miraculis qͥdem ⁊ phantaſu ſit vtiqꝫ. Futura aūt p̄dicere cum certitudine: illips ſolius incorruptibilis eſt nature. vn̄ ſequit̉: Intuiius autē eū ieſus dixit: Tu es ſimon filius iohannaCu vocaberis cephas: qd̓ īterp̄tat̉ petrꝰ BEDA:tuitꝰ autē eſt eū non exterioribus oculis ſoluꝫ: ſꝫ⁊ eterno diuinitatis intuitu. vidit cordis eiꝰ ſimplicitem: animi ſublimitatem: cuiꝰ merito cuncte eſſꝫ p̄ferendus eccleſie. Neqꝫ autē in petri vocabulo: qͣſihebreo vel ſyro aliaꝫ īterpretationē querere oportꝫuia idē eſt grece ⁊ latine petrꝰ: qd̓ ſyriace cephas⁊ in vtraqꝫ lingua nomē a petra deriuat̉. Uocaturaut petrus ob firmitatem fidei: qua illi petre adheſit: de qua apoſtolus ait: Petra autē erat chriſtus:ſperātes in ſe ab hoſtis inſidijs reddit tutos ⁊ ſpirialium chariſmatum fluēta miniſtrat. AVGV.Non eſt autē magnū qꝛ dn̄s dixit cuiꝰ filiꝰ eſſet iſteomnia enim noīa ſanctoꝝ ſuoꝝ ſciebat quos an̄ conſtitutionē mundi p̄deſtinauit. Illud aūt magnum:auit ei nomen ⁊ fecit de ſimone petrum. Perrus aūt a petra: petra vero eccleſia: ergo in petri nomnine figurata eſt eccleſia. Et qͥs ſecurus eſt: niſi quiedificat ſupra petrā? Intentum autē te fecit dn̄s. nānantea petrus vocaret̉: non ita videres myſteriū petre: ⁊ putares caſu eū ſic vocari: non ꝓuidentia dei.leo eū voluit aliud prius vocari: vt ex ipſa cōmupne nominis: ſacramēti viuacitatis cōmendaret̉CHRI. Ideo etiā nomē mutauit vt on̄dat: qꝛ ip̄eeſt qui vetꝰ teſtamētū dedit: ⁊ noīa tranſmutauit: qͥbram abraam vocauit: ⁊ ſarai ſaram: ⁊ iacob iſraeen. Igit̉ multis quidem ⁊ a natiuitate noīa impoſuit vt iſaac ⁊ ſampſon: alijs autē poſt eam que a ꝓribꝰ eſt nūcupationē: vt petro ⁊ filijs zebedei.ſa qbuſquidē a pͥma etate debebat virtus clareſce̓:xuinc noīa ſuſceperūt: quibꝰ autē poſtea debebat

augeri: poſtea nuncupatio poſita ē. YAVG. de cō.euā. Nō auteꝫ parua repugnātia poteſt putari ſi iuxta iordanem anteqͣꝫ ieſus iſſet in galileam: ad teſtimonium iohānis baptiſte ſecuti ſunt eum duo. quorum vnꝰ erat audreas qui fratrem ſuum ſimonē adduxit ad ieſum: qn̄ ⁊ nomen vt petrus noīaret̉ accepit: cū ab alijs euāgeliſtis dicat̉: ꝙ eos in galilea piſcantes inuenerit: atqꝫ ad diſcipulatū vocauerit: niſiqꝛ intelligendū eſt: nō ſic eos vidiſſe dn̄m iuxta iordanem: vt ei iam inſeparabiliter inhererent: ſed tm̄cognouiſſe quis eēt: eūqꝫ miratos ad ꝓpͥa remeaſſe.Nō autē quis arbitret̉ ꝙ tunc petrus nomen accepit: vbi ait dn̄s: Tu es petrus ⁊ ſuꝑ hanc petrā edificabo eccleſiam meā: ſed vbi cōmemorat̉ ei dictū eē:Tu vocaberꝭ cephas: qd̓ īterp̄tat̉ petrꝰ ALCVI.Uel aliter: Nondū imponit ei nomē: ſed preſignatquod poſtea fuit ei īpoſitum: quando dixit ei ieſus:Tu es petrus ⁊ ſuꝑ hanc petram edificabo eccl̓ammeam. Mutaturus aūt nomē chriſtus: voluit oſtēdere etiā nomē illud: qd̓ a parentibꝰ datum erat: nōcarere virtutis ſignificatione. ſimon enim odediensīterpretat̉: Iohanna gr̄a: Iona colūba. q. d. Tu esobediens: filius gr̄e: vel filius colūbe .i. ſpūſſancti: qꝛhumilitatē de ſpūſancto accepiſti: vt vocāte andreavidere me deſiderares. Non enim dedignatꝰ eſt maior minorem ſequi: quia non eſt ordo etatis vbi eſtmeritum fidei.¶ In craſtinū uoluit exire ī gallileā⁊ inuenit philippū. Et dicit ei ieſuſ:Sequere me. Erat aūt philippꝰ abethſaida ciuitate andree ⁊ petri.Inuenit philippus nathanael ⁊ dicit ei: Quē ſcripſit moyſes in lege ⁊ꝓphete: inuenimꝰ ieſū filiū ioſeph anazaret. Et dixit ei nathanael: Anazareth pōt aliꝗd boni eē. Dicit eiphilippus: Ueni ⁊ uide.CHRV. Poſtqͣꝫ accepit chriſtus diſcipulos: venitde reliquo ad alios conuertendum .ſ. philippū ⁊ nathanaelem. vn̄ dicit̉: In craſtinū aūt voluit exire ingalileā. ALCVI. A iudea .ſ. vbi erat iohānes baptizans: deferens honorē baptiſte: ne videat̉ magiſtrum eius minuere: dū adhuc ſtatū habet. Uocaturus etiā diſcipulum ad ſequēdum voluit exire in galileam .i. in tranſmigrationē factam vel reuelationēvt ſicut ipſe ꝓficiebat ſapīa ⁊ etate ⁊ gr̄a apud deuꝫ⁊ homines: ⁊ ſicut paſſus eſt ⁊ reſurrexit: ⁊ ita intrauit in gloriā ſuam: ſic etiam ſuos ſequaces on̄deret⁊ exire ⁊ ꝓficere in virtutibus: ⁊ ꝑ paſſiones ad gaudia tranſmigrare debere. vn̄ ſequit̉: Et īuenit philippum: ⁊ dicit ei ieſus: ſequere me. Sequit̉ qui imitat̉humilitatem ⁊ paſſionē eiꝰ: vt ſit ſocius reſurrectionis ⁊ aſcenſionis. CHRY. Et vide anteqͣꝫ aliquisei adhereret: nullū vocauit. nam ſiquidē nullo iamſpōte adueniēte attraxiſſet: fortaſſis reſiluiſſent: nūcaūt a ſeipſis eligētes ſequi dn̄m: firmi de reliquo ꝑmāſerūt. Philippū aūt vocat magis notū ei exiſten