Iohannes

ieſus: nequaqͣꝫ neqꝫ iohānes eū ignoraſſet: nec reliqͣmultitudo indiguiſſet magiſtro ad manifeſtandumeum. Non igit̉ ipſe chriſtus baptiſmate indigebat:neqꝫ aliquā aliā cām habebat illud lauacꝝ: qͣꝫ premonſtrationē facere eius fidei que eſt in chriſtum.Nō enī dixit. Ut mundem eos qui baptizant̉: neqꝫUt liberē a peccatis veni baptizās: ſꝫ Ut manifeſtetur in iſrael. Sed nunqͥd ſine baptiſmate nō licebatp̄dicare ⁊ inducere turbas: ſed faciliꝰ ita ſcm̄ ē? Nequaqͣꝫ enī cōcurriſſent oēs ſi ſine baptiſmate p̄dicatio fcā eēt̉. AVG. Ubi gͦ cognitus eſt dn̄s ſuꝑfluoei via parabat̉: qꝛ cognoſcentibꝰ ſeipſe factꝰ eſt via.Itaqꝫ nō durauit diu baptiſma iohānis: ſed quoaduſqꝫ demōſtratꝰ eſt dn̄s humilis. Ergo vt dareturnobis a dn̄o humilitatis exemplū ad ꝑcipiendū ſalutē baptiſmi ſuſcepit baptiſmū ſerui: ⁊ ne ꝓponeretur baptiſmꝰ ſerui baptiſmo dn̄i: baptizati ſunt alijbaptiſmo cōſerui: ſed qͥ baptizati ſunt baptiſmo conſerui: oportebat vt baptizarent̉ baptiſmo dn̄i: Quiautē baptizabant̉ baptiſmo dn̄i: non opus habentbaptiſmo conſerui.¶ Et teſtimoniū ꝑhibuit iohannesdicens: Quia uidi ſpūm deſcēdētēquaſi colūbam de celo: ⁊ manſit ſuꝑeum: ⁊ ego neſciebā eū: ſed qui miſitme baptizare ī aqua: ille mihi dixit:Super quē uideris ſpiritū deſcēdētē et manētē ſuꝑ eū: hic ē ꝗ baptizatin ſpū ſcō. Et ego uidi et teſtimonium perhibui: quia hic eſt filius dei.CHRV. Quia iohānes teſtatus eſt ita magnū qͥdquod ſufficiens erat auditores oēs ſtupefacere: puta ꝙ totiꝰ orbis terraꝝ ſolus ip̄e peccata tolleret: volens credibilius id facere: reduxit hoc ad deū ⁊ ſpm̄ſcm̄. Poſſet enī aliquis dicere iohāni: Qualiter igit̉tu cognouiſti eū? Rn̄det ꝙ ꝑ deſcenſū ſpūſſcī. vn̄ ſequit̉: Et teſti. phi. 19. di. qꝛ vidi ſpi. deſcē. qͣſi colū. decelo ⁊ ma. ſuꝑ eū. AVGV. xv. de trini. Nō autemtūc vnctꝰ eſt chriſtꝰ ſpūſco: qn̄ ſuꝑ eū baptizatū velut colūba deſcēdit: Tunc enī corpꝰ ſuum .ſ. eccl̓amſuā p̄figurare dignatꝰ eſt: in qua p̄cipue baptizati accipiūt ſpm̄ſcm̄. Abſurdiſſimū enī eſt vt credamꝰ euꝫcū iā triginta eēt annoꝝ: eiꝰ eīꝫ etatis a iohāne baptizatus eſt: accepiſſe ſpm̄ſcm̄ſꝫ veniſſe ad illd̓ baptiſma: ſicut fine vllo oīno peccato ita non ſine ſpūſcō.Si enī de famulo eiꝰ ⁊ ꝑcurſore ipſo iohāne ſcriptūeſt: Spūſcō replebit̉ ab vtero mr̄is ſue: qui qͣꝫuis ſeminatꝰ a pr̄e: tn̄ ſpm̄ſcm̄ in vtero formatus accepit:quid de hoīe chriſto intelligendū eſt vel credēdumcuius carnis ipſa cōceptio nō carnalis: ſed ſpiritalisfuit? AVG. de agone chriſtiano: Non aūt dicimꝰſolū chriſtū verū corpꝰ habuiſſe: ſpiritū aūt ſanctuꝫfallaciter apparuiſſe oculis hominū. Sicut enī nonoportebat vt hoīes falleret filiꝰ dei: ſic nec ſpūſſcūsſed oīpotenti deo qui vniuerſam creaturā ex nihilofabricauit: non erat difficile veꝝ corpus colūbe ſinealiarū colūbarū miniſterio figurare: ſicut ei nō fuitdifficile verū corpꝰ in vtero virginis fine virili ſemi

ne fabricare. AVG. ſuꝑ io. Duobꝰ aūt mōis on̄diviſibiliter dn̄s ſpirituſanctum: ꝑ colūbam ſuꝑ dn̄mbaptizatū: ꝑ ignē v̓o ſuꝑ diſcipulos cōgregatos. ibiſimplicitas: hic feruor on̄dit̉. Ergo ne ſpū ſanctificati dolū habeāt: in colūba demōſtratum eſt: ⁊ ne ſimplicitas frigida remaneat: in igne demōſtratū ē. necmoueat qꝛ lingue diuiſe ſūt: Noli diſſipationē timēvnitatē in colūba cognoſce. Sic gͦ oportebat demōſtrari ſpiritūſanctū venientē ſuꝑ dn̄m: vt cognoſivnuſquiſqꝫ ſi habeat ſpiritūſanctū: ſimplicē ſe eē dbere ſicut colūbam: ⁊ habere cū fratribꝰ verā pacemquā ſignificant oſcula colūbarū. Oſculant̉ ⁊ coruiſed laniant. A laniatu innocēs eſt natura colūbarūnā corui de amore paſcunt̉: colūba nō niſi de frugibus terre viuit. Si etiā gemunt colūbe in amore: nolite mirari quiaⁱ in colūbe ſpecie voluit demōſtrariſpūſſcūs: Ipſe enim īterpellat ꝓ nobis gemitibꝰ inenarrabilibus. Nō aūt ſpūiſcūs in ſemetipſo: ſed ī nobis gemit: qꝛ gemere nos facit. Qui enī nouit in p̄ſſura ſe eſſe mortalitatis huius peregrinari ſe a dn̄o: q̄diu ꝓpter hoc gemit: bn̄ gemit: ſpūs illum docuit gemere. Multi aūt gemunt in infilicitate terrena: velquaſſati damnis: vel egritudine corporis p̄grauati:ſed nō colūbe gemitu gemūt. Unde ergo debuit demōſtrari ſpūſſcūs vnitatē quādā deſignās: niſi ꝑ colūbam: vt pacate eccl̓e diceret̉: Una ē colūba mea.Unde debuit humilitas figurari: niſi ꝑ auē ſimplicem ⁊ gemētē? Apparuit ibi ſcā ⁊ vera trinitas: pat̓in voce dicēte: Tu es filiꝰ meꝰ dilectꝰ. ſpūſſcūs in colūba. In iſta trinitate miſſi ſunt apoſtoli baptizare:In noīe pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti. GREG. ij. marali.Dicit autē: Manentē ſuꝑ eū. In cunctis nāqꝫ fidelibus ſpūſſcūs venit: ſed ī ſolo mediatore ſemꝑ ſingulariter ꝑmanet: qꝛ eius humanitatē nunqͣꝫ deſeruitex cuius diuinitate ꝓcedit. Sed cuꝫ de eodē ſpiritudiſcipulis dicat̉: Apud vos manebit: qūo ſingulareſignū erit: ꝙ in chriſto ꝑmanet? Quod citius cognoſcimꝰ ſi dona ſpūs diſcernamꝰ. In his enī donis fine quibꝰ ad vitā ꝑueniri nō pōt: ſpūſſcūs in electisoībus ſemꝑ ꝑmanet: vt ſunt māſuetudo: humilitas:fides: ſpes: charitas. In illis aūt qͥbus ꝑ on̄ſionē ſpiritꝰ nō nr̄a ẜuat̉ ſed alioꝝ querit̉: non ſemꝑ manetſed aliqn̄ ſe a ſignoꝝ on̄ſionibꝰ ſubtrahit: vt humilius eius virtutes habeant̉. Chriſtus aūt in cūctis eūſemꝑ ⁊ continue habuit pn̄tem̄/ CHRI. Ne autēaliqͥs eſtimet qm̄ chriſtꝰ natiuitatē habebat ſpirituſcō adueniēte ſicut ⁊ nos: hāc etiā deſtruit ſuſpitionem: on̄dens ꝙ ſpūſſancti deſcenſio ſolū ꝓ manifeſtando chriſto fcā eſt. vn̄ ſequit̉: Et ego neſciebā eūſed qͥ miſit me baptizare in aqua: ille mihi dixit: Suꝑ quē videris ſpiritu deſcēdentē ⁊ manentē ſuꝑ euhic eſt qͥ baptizat in ſpūſcō AVG. Quis aūt miſitiohānem? Si dicamꝰ Pater: verū dicimꝰ. Si dicamus Filius: verū dicimꝰ. Manifeſtiꝰ aūt eſt: vt dicamus Pater ⁊ filiꝰ. Quomō gͦ neſciebat eū a quomiſſus eſt? Si enī nō nouerat eū a quo voluit baptꝭzari: temere dicebat: Ego a te debeo baptizari: nouerat ergo eū. Quid ergo eſt qd̓ dicit: Et ego neſciebaeū; CHRY. Sed cū dicit neſciebā eū: anteriꝰ tp̄sdicit: nō tp̄s quod eſt ꝓpe baptiſmū: cum ꝓhibebateū dicens: Ego a te debeo baptizari. AVG. Sedlegant̉ alij euāgeliſte qui planiꝰ illud dixerūt: ⁊ in