Iohannes

me factꝰ eſt. ergo qd̓ dicit. Ante me factꝰ ē: de honore intelligit̉. hoc enī qd̓ futurū erat: factū dicit: quiaconſuetudo erat antiquoruꝫ prophetarum de futuris quaſi de iam p̄teritis loqui.¶ Et de plenitudine eius nos oēsaccepimꝰ: ⁊ gratiā ꝓ gratia: qꝛ lex ꝑmoyſen data eſt: gratia ⁊ ueritas ꝑieſum chriſtum facta eſt.FORI. Sermo iſte in ꝑſona baptiſte de chriſto teſtatis ꝓlatuſ ē: qd̓ plurimos fallit ex hinc vſqꝫ illucille enarrauit: credentes ī ꝑſona iohānis apl̓i recitari. Incōſequēs aūt eſt putare ſubito ⁊ quaſi intempeſtiue interrūpi baptiſte ſermonē ex v̓bo diſcipuli⁊ cuiqꝫ ſciēti ꝑcipere dictoꝝ collationē in ꝓpatuloꝯſtat ſeries dicti. Dixerat enī ob hoc. Ante me factꝰeſt: qꝛ por me erat. Ex hoc autem coniecto prioremme fore ꝙ ex eiꝰ plenitudine ego quidē ⁊ an̄ me ꝓphete accepimꝰ gratiā: ſecūdam ꝓ prima. Pertigerūt enī ⁊ illi poſt figuras ꝑ ſpm̄ ad veritatis ſpeculationē: hinc etiā ꝑpendimꝰ ex plenitudine eiꝰ accipientes legē quidē ꝑ moyſen fore datā: gratiā autē ⁊veritatē ꝑ ieſū chriſtu: nedū fore datā ſꝫ factā: patrequidē legē dāte per moyſen: gratiā ⁊ veritatē faciēte ꝑ ieſum. Sed ſi ieſus eſt qͥ dicit: Ego ſum veritas:quō veritas ſit ꝑ ieſuꝫ. Sꝫ intelligēdū eſt ꝙ ipſa veritas ſubſtātialis ex prima veritate ⁊ eius imagineſculpte ſūt multe veritates in his qͥ veritatē tractāt:neqͣqͣꝫ ꝑ ieſū chriſtū facta ē: nec prorſus ꝑ aliquē: ſꝫveritas puta que ꝯſiſtit in paulo ⁊ apl̓is ꝑ ieſu chriſtu facta ēCHRV. Uel aliter: Coniūgit hic teſtimonio iohānis baptiſte ſuuꝫ teſtimoniū iohanneseuangeliſta dicēs: Et de plenitudine eiꝰ ⁊cͣ. Nō precuſoris ē verbū: ſꝫ diſcipuli. q. d. Etiā nos oēs duodecim ⁊ oīs plenitudo fideliū ⁊ qͥ nūc ſūt ⁊ futurorū de plenitudine eiꝰ accepimꝰ. AVG. Quid aūtaccepiſtis? Et gratiā ꝓ gratia: neſcio vt qͥd nos voluerit intelligere de plenitudine eiꝰ accepiſſe: ⁊ inſuper gratiā ꝓ gratia; Accepimus enī de plenitudineeiꝰ primo gratiā: ⁊ rurſus accepimꝰ gratiā ꝓ gratia:Quā gratiā pͥmo accepimꝰ; fidē. Uocat̉ enī gratiaqꝛ gratis dat̉. hanc gͦ accepit gratiā primā pctōr vteiꝰ pctā dimitterēt̉. ⁊ iteꝝ gratiam ꝓ gratia: in quaex fide viuimus recepturi ſumus aliā .i. vitā eternaꝫvita .n. eterna qͣſi merces ē fidei. ſed qꝛ ip̄a fides gratia eſt: vita eterna gratia ē pro gratia. Non erat iſtagratia in veteri teſtamēto: qꝛ lex minabat̉: non opitulabat̉: iubebat: nō ſanabat languorē: oſtēdebat:nō auferebat: ſed p̄ꝑabat medico venturo cū gratia⁊ veritate: vn̄ ſeqͥtur: Quia lex ꝑ moyſen data ē: gratia ⁊ veritas ꝑ ieſū chriſtū facta ē. Mortē enī tēporalē ⁊ eternā occidit mors dn̄i tui. ipſa ē gratia queꝓmiſſa ⁊ nō habita erat in lege. CHRI. Uel accepimꝰ gratiā ꝓ gratia .i. ꝓ veteri nouā. Sicut enimeſt iuſticia ⁊ iuſticia: adoptio ⁊ adoptio: circūciſio ⁊circūciſio: ita gratia ⁊ gratia. ſed illa quidē vt typꝰ:hec v̓o vt veritas. Hoc aūt induxit on̄dens qm̄ ⁊ iudei gratia ſaluabant̉: ſed ⁊ nos oēs gratia ſalui ſumuſ: miſericordie aūt ⁊ gratie fuit legē ſuſciꝑe. Propterea cū dixiſſet: Gratiā ꝓ gratia: on̄dens magnitudinem eoꝝ q̄ data ſūt ſubdit: Quia lex ꝑ moyſen da

ta eſt: gratia ⁊ veritas ꝑ ieſū chriſtū facta eſt. Et ſupra quidē iohānes ad ſeipſū cōꝑans chriſtū ait. An̄me factꝰ ē. Hic aūt euāgeliſta ad eū qͥ illo tꝑe magis ī admirattōe apud iudeos erat qͣꝫ iohānes: chriſti cōꝑatiōꝫ facit .ſ. ad moyſen. Et ꝯſidera prudētiaꝫnon ꝑſonaꝝ ſꝫ reꝝ cōꝑationē facit: gratiā ⁊ veritatēlegi opponēs. ⁊ huic addit Data ē: qd̓ miniſtrantiserat: huic aūt Facta ē: qd̓ eſt regis cū ptāte oīa operantis. cū gratia quidē: qꝛ cum ptāte oīa dimittebapctā. ⁊ gratiā quidē eiꝰ baptiſmatis donū: ⁊ adoptioq̄ ꝑ ſpm̄ nobis dat̉: ⁊ alia multa on̄dūt. veritatē autpleniꝰ ſciemꝰ: ſi figuras veteris legis didicerimꝰ. faenī qui in nouo teſtamēto ꝑficienda erāt: in veteriteſtamēto figuris p̄ſcripſerūt: quas chriſtꝰ veniensadimpleuit. Un̄ figura data eſt ꝑ moyſen: veritas ꝑchriſtū facta ē y AVG. xiij. de trini. Nel gratiā referamꝰ ad ſcientiā: veritate ad ſapientiā. in rebꝰ enimꝑ tempus ortis: illa ſūma gratia eſt: ꝙ homo ī vnitate ꝑſone cōiunctus eſt deo. In rebꝰ v̓o eternis: ſūma veritas recte tribuitur dei verbo.¶Deu nemo uidit unqͣꝫ. Unigenitꝰ filiꝰ ꝗ ē in ſinu pr̄is: ip̄e enarrauit.ORI. Incongrue eradiꝰ aſſerit hoc ꝓmulgatufuiſſe non a baptiſta ſꝫ a diſcipulo. nā ſi illud de plenitudine eiꝰ nos oēs accepimꝰ: a baptiſta ꝓlatū eſtquō nō eſt ſequēs ipſū de gratia chriſti ſuſcipienteꝫ⁊ ſecundā ꝓ pͥma gratia: cōfitentēqꝫ legē ꝑ moyſenfore traditā: gratiā v̓o ⁊ veritatē ꝑ ieſū chriſtū ꝓdiſſe: intellexiſſe qualit̓ deū nemo vidit vnqͣꝫ: qͣꝫqꝫ vnigenitus cū in patris gremio requieſcat interp̄tatiōꝫipſi iohānt: necnō oībus his qͥ de ꝑfectiōe guſtauerint ꝯceſſerit. Non enī nūc primitꝰ ānūciauit: nampuſqͣꝫ abraā fieret: docet nos abraā exultaſſe: vt videat eiꝰ gloriā ¶ CHRY. Uel aliter: Euāgeliſta on̄dens multā eminētia donoꝝ chriſti ad ea q̄ ꝑ morſen diſpēſata ſūt: vult de reliquo cāꝫ rōnalē dr̄ie dicere. nā ille qͥdē famulꝰ exiſtens: mīoꝝ reꝝ factꝰ eſtmīſter: hic v̓o dn̄ator ⁊ regis filiꝰ exiſtēs: multa maiora nobis attulit coexiſtes ſꝑ patri ⁊ vidēs eihoc ita intulit dicēſ: Deū nemo vidit vnqꝫ / AVG.ad paulinā: Quid gͦ eſt qd̓ iacob dicit Uidi dn̄m fācie ad faciē. ⁊ qd̓ de moyſe ſcriptū: Quia loq̄bat̉ cudeo facie ad faciē. et illud qd̓ ꝓpheta iſaias loquēsde ſeipſo ait: Uidi dn̄m ſabaoth ſedentē in throno:GRE. xvij. mora. Sed patēter dat̉ intelligi ꝙ qͥdiu hic moraliter viuitur: videri ꝑ quaſdā imagirpōt deus: ſꝫ ꝑ ipſam nature ſue ſpeciē nō pōt: vt aīagratia ſpūs afflata: ꝑ figuras quaſdā deū videat: ſꝫad ipſam vim eius eſſentie non ꝑtingat. Hinc ē enīꝙ iacob qͥ deū ſe vidiſſe teſtat̉: non niſi angelum vidit. hinc ē ꝙ moyſes qui cum deo facie ad facieꝫ loquitur dicit: Oſtende mihi temetipſuꝫ manifeſte vtvideam te. Ex qua eius petitione colligitur: quia eūfitiebat ꝑ incircūſcripte nature ſue claritatē cernerequem iam ceperat ꝑ quaſdam imagines videre.CHRV. Si aūt antiqui patres ipſam viderunt naturam nequaqͣꝫ differenter conſideraſſent. ſimplexenī q̄dā ē ⁊ infigurabilis: non ſedet: neqꝫ ſtat: neqꝫambulat: hec enī corpoꝝ ſūt. vn̄ ⁊ ꝑ propheta dicit̉:Ego viſionem multiplicaui eis ⁊ in manibꝰ ꝓphetarum aſſimilatus ſum: hoc ē cōdeſcendi eis: non qd̓