Ca. I.

rel aliter: Quia verbum caro factū eſt ⁊ habitauitin nobis. Iſta natiuitate collyriū fecit: vnde tergeretur oculi cordis nr̄i: vt poſſimꝰ videre maieſtatē eipeiꝰ humanitatē. ⁊ iō dr̄: Et vidimꝰ gloriā eiꝰ. Gloia eius nemo poſſet videre niſi humilitate carnisſanaretur. Irruerat enī hoī quaſi puluis in oculuꝫde terra oculꝰ iſte ſautiatꝰ erat: ⁊ terra illuc mittitet ſanetur: caro te obcecauerat: caro te ſanat. Carnalis enī aīa facta erat: conſentiendo carnalibꝰ affegribus: inde fuerat oculus cordis cecatuſ. medicusiocit tibi collyriū: qm̄ ſic venit: vt de carne vitia carnis extingueret. Uerbū enī caro factū ē: vt poſſis dicere. Uidimꝰ gloriam eius YCHRl. Subdit aūt:Quaſi vuigeniti a patre. quia multi ꝓphetaꝝ glorificati ſūt: puta moyſes: helias: heliſeꝰ: ⁊ alij multi qͥcunqꝫ miracula on̄derūt: ſed ⁊ angeli hoībꝰ appatentes: ⁊ eā q̄ eſt ꝓprie nature coruſcantē lucē manifeſtantes. ſed ⁊ cherubin ⁊ ſeraphin cū multa gloria viſa ſunt a ꝓpheta. Ab oībus his nos adducēsmuāgeliſta: ⁊ ſupra omnē naturā ⁊ cōſeruoꝝ noſtrorū claritatē erigens mentē: ad ipſū nos ꝑducit verricem. q. d. Non vt ꝓphete aūt alteriꝰ hoīs vel āgeliaut archangeli aūt alicuiꝰ ſuꝑioꝝ virtutū ē gloriaquā vidimꝰ: ſed qͣſi ipſius dn̄atoris: ipſiꝰ regis: ipſiꝰnatural̓ filij vnigeniti. GRE. In ſacro eniꝫ eloqͥopicut ⁊ Quaſi aliqn̄ nō ꝓ ſil̓itudine ponit̉: ſꝫ ꝑveriate. mn̄ ⁊ iſtud Quaſi vnigeniti a patre/ CHRV.A ſi diceret: Uidimꝰ gloriā qualē decebat ⁊ cōueniens ē habere vnigenitū ⁊ naturalē filiū. Cōſuetudo enī multoꝝ regē valde ornatū videntiū: vbi cuꝫalijs enumerātes non pn̄t vniuerſaꝫ rep̄ſentare claritatē hoc inducunt: Quid oportet multa dice̓? qͣſirex ibat: ſic ⁊ iohānes dicit: Uidimꝰ gloriā eius gloriā qͣſi vnigeniti a patre. Angeli enī apparētes vt ſerui ⁊ dn̄m hn̄tes oīa agebant. ipſe v̓o vt dn̄s cū hunili forma apparēs: ſed ⁊ creature dn̄m cognouerūt: ſtella magos vocās: angeli paſtōes: puer exultans ī vtero. ſed ⁊ pater teſtatꝰ ē de celis: ⁊ paraclytus ſuꝑ ipſū aduenit. ſed ⁊ ipſa reꝝ natura omni tuiba clarius clamauit: qm̄ rex celoꝝ aduenerat. Etenīdemones fugiebāt: infirmitates ſoluebant̉: mortuos dittebant ſepulchra: ⁊ aīas a malitia ad virtutis verticem agebat. Quid vtiqꝫ quis dicat p̄ceptorū philoſophiā: celeſtiū legū v̓tutē: angelice vrbanitatis bonā ordinationē? YORIGE. in ho. Eiꝰ autēqd̓ ſeqͥtur: Plenū gratie ⁊ veritatis: duplex intellectus ē. Pōt enī de hūanitate ac diuinitati incarnativerbi accipi: ita vt plenitudo gratie referat̉ ad hūanitatē ẜm quā chriſtus caput ē eccleſie: ⁊ pͥmogenitus creature vniuerſe: qm̄ maximū ⁊ p̓ncipale grane exēplū qua nullis p̄cedentibꝰ meritis hō efficit̉deus: in ipſo pͥmordialiter manifeſtū eſt. Pōt etiaꝫplenitudo gratie chriſti de ſpūſancto intelligi: cuiꝰſeptiformis oꝑatio humanitatem chriſti implenit.plenitudo v̓o veritatis ad diuinitatē refert̉. Si v̓oplenitudinē gratie ⁊ veritatis de nouo teſtamentomnauis intelligere: nō incōgrue ꝓnūciabis plenitudinem gratie noui teſtamēti eē ꝑ chriſtū donatā: ⁊liū ſimbulorum veritatem ī ip̄o eſſe impletā.IHt Q Uel Plenū gratia: ꝓut eius verbū gratioalſi erat dicente dauid: Diffuſa eſt gratia in labijsna. et veritate ẜm ꝙ moyſes ⁊ ꝓphete loquebāt̉:

aut oꝑabant̉ in figura: chriſtus aūt cū veritate.Iohānes teſtimoniuꝫ ꝑhibet deipſo: ⁊ clamat dicēs: Hic erat queꝫdixi: qui poſt me uenturꝰ eſt: an̄ mefactꝰ eſt: quia pͥor me erat.ALCVI. Dixerat ſuꝑius fuiſſe miſſū hominē adꝑhibendū teſtimoniū: hic determinat teſtimoniumſuū qd̓ manifeſte p̄curſor pronunciauit. vn̄ dicitur:Iohannes ꝑhibet teſtimoniū de ipſo/ CHRV. Ul̓aliter hoc inducit ac ſi dicat: Nō eſtimetis ꝙ nos qͥfuimus cū eo multo tꝑe ⁊ mēſe ipſiꝰ cōicauimꝰ: ꝓpter gratiā hoc teſtamur: qꝛ iohānes qͥ ante euꝫ nōviderat: nec ei cōmoratꝰ fuerat: ei teſtimoniū ꝑhibeat. Multotiēs aūt euangeliſta reuoluit eiꝰ teſtimoniū: qꝛ multā admirationē huius viri habebant iudei. Et alij quidē enangeliſte antiquoꝝ meminerūtprophetarū dicētes: Hoc factū eſt vt impleatur qd̓dictū ē ꝑ prophetā. Hic aūt altiorē ⁊ recētiorē teſteꝫinducit: nō intendēs a ſeruo dn̄atorem facere fidedignū: ſed auditoꝝ imbecillitati cōdeſcendēs. Quēadmodū enī niſi ſerui formam aſſūpſiſſet: nō ita facile ſuſceptibilis factꝰ eēt: ita niſi ſerui voce audituꝫcōſeruoꝝ p̄excitaſſet: nequaqͣꝫ multi iudeoꝝ verbuꝫchriſti ſuſcepiſſent: Sequit̉: Et clamat .i. cum ꝓpalatione cū libertate ſine ſubtractiōe oīa p̄dicat. Nōaūt a pͥncipio dixit: qm̄ hic ē filiꝰ dei vnigenitꝰ naturalis: ſed clamat dicēs: Hic erat quē dixi: qui poſtme vēturus eſt ante me factus ē: quia pͥor me erat.Quemadmodū enī matres auiū nō cōfeſtiꝫ pullosſuos volationē docent: ſed pͥmo quidē extra niduꝫeducūt: poſtea v̓o aliā multo velociorem volatiōeꝫapponūt: ſic ⁊ iohānes nō cōfeſtim iudeos ad altaduxit: ſed interim paululū a terra eos euolare docuit dicens ꝙ chriſtus melior eo erat. Et vide qualit̓ſapienter inducit teſtimoniū. non enī ſolū apparentem chriſtū monſtrat: ſed ⁊ anteqͣꝫ apparuiſſet eump̄dicat. Qd̓ ſignificatur in hoc qd̓ dicit: Hic erat dequo dixi: Hoc aūt fecit ut facile ſuſceptiuꝰ eēt chriſtus: hominū mente iā p̄detenta ut ab alijs q̄ de eodicta erant: ⁊ nihil ad hoc humilitas habitꝰ noce̓t.Ita enī humili ⁊ cōi oībus forma chriſtꝰ vtebatur:ut ſimul ⁊ verba hec audiſſent de eo: ⁊ eum cōſideraſſent: iohannis teſtimoniū deriſiſſent. THEO.Dicit aūt? Qui poſt me venturꝰ ē. videlꝫ ẜm tempora natiuitatis: ſex enī menſibus prior chriſto iohannes erat ẜm humanitate. ¶CHRV: Uel hoc nō dicit de ea generatione que eſt ex maria. Iam enī natus erat chriſtus qn̄ hec a iohāne dicebant̉: ſed deaduentu eius ad p̄dicationē. Dicit aūt: Ante me factus eſt .i. clarior ⁊ honorabilior: ac ſi dicat: Nō qͥaprior veni ad predicandum ex hoc maiorē me eſſeillo exiſtimetis. IHEO. Arriani v̓o hanc lr̄am ſicexponunt: volentes oſtendere ꝙ dei filius non ē apatre genitus: ſed factus: ſicut vna alia creatura.AVG. Nō gͦ intelligit̉ factꝰ ē anteqͣꝫ ego eſſem factus: ſed antepoſitꝰ ē mihi. CHRY. Si autem qd̓dr̄: Ante me factus ē: de productione ad eſſe intelligeretur: ſuperfluuꝫ eſſet qd̓ addit̉: Quia prior meerat. Quis enim eſt ita inſipiens ut ignoret quoniāexquo ante eum factus eſt: prior eo erat: quia ante