Iohannes

verbū dixit/ CHRl. Si autē quis dixerit cur pr̄eꝫdimittēs: mox nobis de filio loquit̉? Qm̄ ille qͥdemmanifeſtꝰ oībus erat: ⁊ ſi nō vt pr̄: ſed vt deꝰ: vnigenitꝰ aūt ignorabat̉: iō decenter eā q̄ de iſto ē cognitionē ꝯfeſtim in initio ſtuduit īpone̓ his qͥ neſciebāteū: ſed neqꝫ pr̄em in his q̄ de filio ſūt ẜmonibꝰ tacuit. Propt̓ hoc autē ⁊ verbū eū vocauit. Quia enī docturꝰ erat ꝙ hoc verbū vnigenitꝰ eſt filiꝰ dei: vt nonpaſſibilē eſtimet qͥs generatōem p̄ueniēs verbi nuncupatione: deſtruit ꝑnitioſam ſuſpitionē eſſe ex deofiliū īpaſſibiliter on̄dēs. Secūda vero rō eſt: qꝛ ea q̄ſunt pr̄is nobis annūciare debebat. nō ſimpl̓r veroeū verbū dixit: ſed cū articuli adiectione a reliqͥs ip̄ꝫſeparās. Cōſuetudo enī eſt ſcripture verba vocareleges dei ⁊ p̄cepta. hoc aūt verbū ſubſtātia q̄daꝫ eſthypoſtaſis ens: ex ipſo ꝓueniēs impaſſibilit̓ pr̄e.BASI. Quare igit̉ verbū qꝛ īpaſſibilit̓ natū eſt: qͥaeſt generātis imago: totū in ſeip̄o generantē demōſtrans nihil inde ſeꝑans: ſed in ſeipſo ꝑfectū exiſtēs.¶ AVGV. xv. de trini. Sicut enī ſcīa nr̄a illi ſcīe deiſic ⁊ nr̄m verbū qd̓ naſcit̉ ex nr̄a ſcīa: diſſimile ē illiverbo dei: qd̓ natū eſt de pr̄is eēntia. Tale eſt autēac ſi dicerē de pr̄is ſcīa: de pr̄is ſapīa: vel qd̓ eſt expreſſus de pr̄e ſcīa: de pr̄e ſapīa. Uerbū gͦ dei pr̄isvnigenitꝰ filiꝰ: ꝑ oīa pr̄i ſimilis ⁊ equalis: hoc enimeſt oīno qd̓ pater: nō tn̄ pr̄: qꝛ iſte filiꝰ: ille pr̄. ac perhoc nouit oīa q̄ nouit pr: ſi ei noſſe de pr̄e eſt: ſicuteſſe: noſſe enī ⁊ eē ibi vnū eſt: ⁊ iō pr̄i: ſicut eē nō eſta filio: ita nec noſſe. Proinde tanqͣꝫ ſeip̄m dicēs: pr̄genuit verbū ſibi eqͣle ꝑ oīa. nō enī ſeip̄m ītegre perfecteqꝫ dixiſſet: ſi aliqͥd minꝰ aūt ampliꝰ eēt in eiusverbo qͣꝫ in ſeip̄o. Noſtꝝ aūt verbū īteriꝰ qd̓ inuenimus eē vtcūqꝫ illi ſimile: qͣꝫtū ſit etiā diſſimile nō pigeat ītueri. Eſt enī verbū mētis nr̄e qn̄qꝫ formabilenōdū formatum qͥdem mentis nr̄e: qd̓ hac atqꝫ hacvolubili quadā motione iactamꝰ: cū a nobis nūc idnūc illd̓: ſicut īuentū fuerit vel occurrerit cogitat̉: ⁊tūc fit veꝝ verbū: qn̄ illud qd̓ nos diximus volubilimotione iactare ad id qd̓ ſcimꝰ ꝑuenit atqꝫ īde format̉: eiꝰ oīmodā ſimilitudinē capiēs: vt quo res q̄qꝫſcitur: ſic etiā cogitet̉. Quis nō videat quāta ſit hecdiſſimilitudo ab illo dei verbo qd̓ in forma dei ſic ēvt nō ante fuerit formabile poſtqͣꝫ formatū: non aliqn̄ poſſit eē informe: ſed ſit forma ſimplex equalisei: de quo eſt. Quapropter ita dr̄ illud dei verbū vtdei cogitatio nō dicat̉: ne aliqͥd eſſe qͣſi volubile dicat̉ in deo qd̓ nūc habeat nūc accipiat formam: vtverbū ſit eāqꝫ poſſit amitte̓ atqꝫ informiter quodāmodo vulutari./ AVG. de ver. dn̄i: Eſt enī verbuꝫdei forma quedā non formata: ſed forma oīum formaꝝ forma incōmutabilis: ſine lapſu: ſine defectu:ſine tꝑe: ſine loco: ſuperās oīa: exiſtens in oībus: fūdamentū quoddā in quo ſunt: ⁊ faſtigium ſub quoſunt. BASILI. Habet aūt ⁊ v̓bū nr̄m exteriꝰ diuini v̓bi ſimilitudinē quandā. nā nr̄m v̓bū totā declarat mētis cōceptionē: q̄ nāqꝫ mēte cōcipimꝰ: ea verbo ꝓferimꝰ. Et qͥdem cor nr̄m qͣſi fons qͥdā eſt: v̓būv̓o ꝓlatū quaſi qͥdā riuulꝰ manās ex ipſo. / CHRI.Cōſidera etiā in euāgeliſta prudētiā ſpirilem. nouerat hoīes id qd̓ antiquiꝰ eſt: ⁊ qd̓ eſt an̄ oīa maximehonorātes ⁊ ponētes deū: ꝓpter hoc pͥmū dicit pͥncipiū: In pͥncipio inquit erat v̓bū. ¶ ORIG. Plura

autē ſunt ſignata ab hoc noīe pͥncipiū. Eſt eniꝫ p̄ndpium: ſicut itineris ⁊ longitudinis: ẜm illd̓: Initiumboni itineris iuſtorū exercitiū. eſt autē pͥncipiū ⁊ generationis: iuxta illud: Hoc eſt pͥncipiū creature domini: ſed etiā deū nō enormiter aſſeret aliqͥs omniūpͥncipiū. Illud etiā ex quo ſicut ex p̄iacente materiaalia fiūt: pͥncipiū eſt penes eos qͥ credūt illā īgenitā.Eſt etiā pͥncipiū ẜm ſpēm: ſicut chriſtꝰ pͥncipiū eoruꝫeſt qͥ ẜm imaginē dei formati ſunt: eſt etiā pͥncipiuꝫdiſcipline: ẜm illud̓: Cū deberetis eē magiſtri ꝓptertp̄s: rurſus indigetis vt doceamini que ſunt elementa exordij ſermonū dei. Duplex enī eſt documēti pͥncipiū: hoc qͥdē natura: hoc v̓o quo ad nos: vt ſi dicatur initiū ſapīe fore. Natura qͥdā chriſtū inquātumſapīa ⁊ v̓bū dei eſt: quo ad nos v̓o inquātū v̓bū caro ſcm̄ eſt. tot igit̉ ſignificatis ad pn̄s nobis de p̓mcipio occurrētibꝰ pōt accipi illd̓: ex quo qd̓ ē agēs.Cōditor enī chriſtꝰ ē velut pͥncipiū: ẜm qd̓ ſapīa eſtvt v̓bū in pͥncipio qͣſi in ſapīa ſit. plura enī bona deſaluatore dicunt̉. velut igit̉ vita in v̓bo eſt: ſic v̓buꝫin pͥncipio .i. in ſapīa erat. Cōſidera v̓o ſi paſſibile eſtẜm hoc ſignificatū accipere nos p̓ncipiū: ꝓut ẜm ſapientiā: ⁊ exēpla q̄ in ea ſunt fiūt oīa: vel qꝛ pͥncipiūfilij pr̄ eſt: ⁊ principiū creaturaꝝ ⁊ oīuꝫ entiū ꝑ illudIn pͥncipio erat v̓bū: verbuꝫ filiū ītelligas ī pͥncipio.i. in pr̄e dcm̄ fore. AVG. vi. de trini. Aut ī pͥncipioſicut ocm̄ eſt: ac ſi diceret̉ an̄ oīa ʸBASI. Preuiditenī ſpūſſanctꝰ futuros quoſdā inuidētes gl̓e vnigeniti qͥ p̄ferrēt ſophiſmata ad ſubuerſionē auditorū:qꝛ ſi genitꝰ eſt: nō erat: ⁊ anteqͣꝫ genitꝰ eēt: non erat:ne igit̉ talia garrire preſumāt: ſpūſſcūs ait. In pͥncipio erat v̓bū. ¶ HILA. ij. de trini. Trāſeūt tꝑa: tranſeūt ſecula: tollunt̉ etates: pone aliqd̓ qd̓ voles tueoꝑinioni pͥncipiū: non tenes tꝑe: erat enī vn̄ tractat̉.HCHRI. Sicut aūt qͥs cū ſtat in naui ſecus littus:videt ciuitates ⁊ portꝰ. cū v̓o eū aliqͥs in mediū pelagi duxerit a pͥoribꝰ qͥdē deſiſtere facit: nō tn̄ alicubidefigit ei oculū: ita euangeliſta hic ſuꝑ oēm nos ducens creaturā: ſuſpēſum dimittit oculū: nō dans ſuꝑſpicere aliquē finē ad ſuꝑiora: hoc enim in pͥncipioerat: ſemꝑ ⁊ infinite eēndi ſignificatiuū eſt. AVG.de v̓bis dn̄i: Sed dicūt. Si filiꝰ eſt: natꝰ eſt. hoc fatemur. adiungūt deinde ſi natꝰ eſt pr̄i filiꝰ: erat pr̄ anteqͣꝫ ei filiꝰ naſceret̉: hoc reſpuit fides: gͦ ait: Rōnemmihi redde: qūo ⁊ filiꝰ naſci potuit pr̄i: vt coeuꝰ eēei a quo natꝰ eſt. Poſt pr̄em enī naſcit̉ filiꝰ vtiqꝫ pr̄imorituro ſucceſſurus. ſimilitudines adhibēt de creaturis: ⁊ nobis laborandū eſt vt ⁊ nos inueniamꝰ ſimilitudines eaꝝ reꝝ quas aſtruimꝰ. Sed qͥd poſſuimus in creatura īuenire coeternū: qn̄ ī creatura nilīuenimꝰ eternū? Sed ſi pn̄t inueniri hec duo coeuagenerās ⁊ generatū: ibi intelligimꝰ eterna. Ip̄a qͥdeſapīa dcā eſt in ſcripturis candor lucis eterne: d̓ca ēimago pr̄is. Hīc capiamꝰ ſimilitudinē: vt īueniamꝰcoeua: ex qͥbus ītelligamꝰ coeterna. Nemo aūt dubitat ꝙ ſplēdor de igne exit. ponamꝰ gͦ ignē pr̄em illius ſplēdoris: mox quidē vt lucernā accendēdo: ſimul cū ignē ⁊ ſplēdor exiſtit. Da mihi hic ignē ſineſplendore: ⁊ credo tibi pr̄m ſine filio fuiſſe. Imagoexiſtit de ſpeculo: hōis ītuētiſ ſpeculū exiſtit imagomox vt aſpector extiterit: ſed ille qui inſpicit erat anteqͣꝫ accederet ad ſpeculū. Ponamꝰ gͦ aliqͥd natū ſa