Ca. XXII.

indā terroris ac formidinis patimur: cū perIutionē carnis eterno iudicio ꝓpinquamꝰ nec īorito: qmn̄ aīa poſt puſillū hͦ īuenit qd̓ ī eternū murenō poſſit THFO. Qd̓ aūt hūane nature fogpmiſſa oratio: nō aūt diuine vt dicūt arriani. paxeiā ex eo qō ſubdit. Seqͥt̉ enī. Et fa. ē ſu. eiꝰ ſicutne ſan. decurrētis ī terrā BEDA: Nemo ſudoepic īifirmitati deputet: qꝛ cōtra naturā ē ſudarenē. ſed potiꝰ ītelligat ꝑ hͦ nobis declaratū ꝙgectū iā ſue p̄cis obtineret: vt .ſ. fidē diſcipulorumnā terrena adhuc fragilitas arguebat: ſuo ſanguine purgaret. AVG. ī ſentē. ꝓſperi: Orās etiā cumſauguineo dn̄s ſignificabat de corꝑe ſuo todē eccleſia manatura martyria. THEO. Ul̓n puerbialiter dicit̉ de eo qͥ vehemēter ſudauit: ꝙdauit ſanguinē. Uolēs igit̉ euāgeliſta innuere ꝙſis ſudorū guttis madebat: ſumit guttas ſanguiris ad exemplū. Pꝰ hͦ aūt īueniens diſcipulos dornentes p̄ triſticia īproperat eis: ſimul admonēs vtarēt. Seqͥt̉ enī: Et cū ſurrexiſſet ab ora. ⁊ veniſ. adſci ſu. īuenit eos dormiētes pͦ triſticia ¶ CHRI.frat enī intēpeſtū noctis: ⁊ diſcipulorū oculi pancuſtia p̄mebant̉: ⁊ erat ſomnꝰ nō corporis: ſed meIVC. de co. euā. Non aūt exp̄ſſit hic lucastiōe dn̄s ad diſcipulos venerit: nihil tn̄ hͦeo ⁊ marco repugnauit. ¶ BEDA: Demonſirat aut dīs cōſequenter: qꝛ ꝓ diſcipulis orauerit:quos monet orationū ſuarū vigilādo: ⁊ orando exitere ꝑticipes. Seqͥt̉ enī: Et ait illis: Quid dormitisurgite ⁊ orate: ne ītretis ī tētationē. ¶ THEO. Hē ne a tētatiōe ſuꝑent̉. Hoc enī ē nō īduci in tētationē: nō demergi ab ea. Uel ſimpliciter nos iubetare: vt trāquilla ſit noſtra vita: nec īmergamur inmoleſtoꝝ. Diabolicū enī ē ⁊ ſuperbū quenqͣꝫſe in tētationē p̄cipitare. vn̄ ⁊ iacobꝰ nō dixit: Inijcite vos ī tētatiōes: ſed Cū īcideritis: oē gaudiū eſtite: de inuito volūtariū faciētes.Adhuc eo loquēte: ecce turba: ⁊uocabat̉ iudas unꝰ de duodecimantecedebat eos: ⁊ appropinquauitieſu: ut oſcularet̉ eū. Ieſus autē dixit illi: Iuda oſculo filiū homīs tradis? Uidētes autē hī ꝗ circa ipſumerat qd̓ futurū erat: dixerūt ei: Domine: ſi ꝑcutimꝰ in gladio? Et percuſſitunꝰ ex illis ſeruū principis ſacerdotū: ⁊ amputauit auriculā eiuſdexterā. Rn̄dens autē ieſuſ ait: Sinite uſqꝫ huc. Et cū tetigiſſet auritula eius ſanauit eū. Dixit auteꝫ ieſus ad eos ꝗ uenerāt ad ſe principeacerdotū ⁊ magiſtratꝰ tēpli ⁊ ſeniores. Quaſi ad latronē exiſtis cumIadijs ⁊ fuſtibꝰ: Tū quotidie uobi

ſcū fuerim in tēplo: non extendiſtismanus in me. Sed hec eſt hora ueſtra ⁊ poteſtas tenebrarum.¶ GLO. Premiſſa oratiōe chriſti: ſubijcit̉ de eiꝰ ꝓditione: qua a diſcipulo ꝓdit̉. Dicit̉ enī. Adhuc eoloquēte: ecce turba ⁊ qͥ vocat̉ iudas vnꝰ de. xij. an̄cedebat eos. ¶ CIRIL. Dicit aūt qͥ vocabat̉ iudas: qͣſinomē eiꝰ habes exoſum: addit autē vnꝰ de. xij. ad ſignificātiā neqͥcie ꝓditoris. Nā qͥ honoratus fuerateq̄ apoſtolis factꝰ ē occiſiōis cā ī chriſtūſ CHRY.Sicut enī īſanabilia vulnerū nec auſteris medicamētis obediūt: nec demulcētibꝰ: ſic aīa vbi ſemel ēcaptiuata: ⁊ ſi ip̄am dederit cuicūqꝫ peccato nullūemolumētū ex admonitiōibꝰ cōſequetur: qd̓ ⁊ indeaccidit a ꝓditiōe nō ceſſanti: qͣꝫuis oīmo doctrīeeēt a chriſto cohibitꝰ. vn̄ ſeqͥt̉: Et appropīquauit ieſu vt oſcularet̉ eū ¶ CIRVL. Immemor enī gloriechriſti: putauit forſita poſſe latēter agere: auſus precipuū dilectiōis ſignū: organū effice̓ doli. ¶ CHRY.Nō aūt diſcedēdū ē a fratrū admonitiōe: quaqꝫ nihil ꝓpter noſtra verba eueniat: nā ⁊ riuuli ⁊ ſi nullꝰhauriat fluūt: ⁊ſi forſan nō ꝑſuaſeris hodie: poterisforſan cras. Piſcator enī ꝑ totā diē vacua trahensrhetia: circa ſero piſcē capit. vn̄ dn̄s ⁊ ſi ſciret iudā n̄cōuertēdū: nō deſtitit facere: q̄ ſua ītererat. Sequit̉enī: Ieſus aūt dixit ei: Iuda oſculo filiū ho. tradis:¶ AMB. Per īterrogationē ꝓnunciandū puto: qͣſi amatis affectu corripiat ꝓditorē./ CHRI. Propriū aūt nomē ponit: qd̓ magis dolētis erat ⁊ reuocātis: qͣꝫ ꝓuocati ad irā. ¶ A MB. Dicit aūt Oſculotradis? hͦ ē amoris pignore vulnꝰ īfligis? ⁊ pacis inſtrumēto mortē irrogas? Seruus dn̄m: diſcipulusꝓdis magiſtrū: electꝰ auctorē. ICHRI. Nō autēdicit: Tradis magiſtrū: tuū dn̄m tuū: bn̄factorē: ſedFiliū ho. Hoc ē māſuetū ⁊ mitē: qͥ ſi nō eſſet magiſter ⁊ dn̄s: qꝛ tn̄ tā ſuauiter erga te geſſit: nō eēt a teꝓdendus. IAMB. Magna o dn̄e ſignificatio ptātis: magna diſciplina virtutis: ⁊ cōſiliū ꝓditōis aꝑitur: ⁊ adhuc patiētia nō negat̉. On̄dit deū quē proderet: dū occulta manifeſtat. on̄dit quē traderet: dūdicit Filiū homīs: qꝛ caro nō diuinitas cōprehēditur. Illud tn̄ plus cōfutat īgratuꝫ ꝙ eū tradiderit: qͥcū eſſet dei Filiꝰ: ꝓpter nos filiꝰ homīs eē voluiſſꝫ.q. d. ꝓpter te ſuſcepi īgrate qd̓ tradis hypocrita.AVG. Hoc ergo dn̄s cū traderet̉ pͥmo dixit qd̓ aitlucas: Iuda oſculo fi. ho. tra. Deīde quod mattheꝰAmice ad qͥd veniſti? Deīde id qd̓ iohānes commemorat. Quē queritis. AMB. Oſculatꝰ ē aūt eumdn̄s nō quo ſimulare nos doceat: ſed vt neqꝫ ꝓditorē refugere videret̉: ⁊ plꝰ afficeret ꝓditorē cui amoris officia n̄ negaret. ¶ THEQ Telant̉ aūt diſcipuli ⁊ gladios euagināt. vn̄ ſeqͥt̉: Uidētes aūt hi qͥ circa ip̄m erāt qd̓ futurū erat: dixerūt ei: Dn̄e ſi ꝑcuttimus ī gladio? Sed qualiter hn̄t gladios: qꝛ mactauerāt agnū: ⁊ a mēſa diſceſſerāt. Alij aūt diſcipuli q̄runt an ꝑcutterēt? ſed petrꝰ vbiqꝫ feruēs ꝓ dn̄o perſuaſione nō expectat: ſed ꝑcutit ſeruū pontificis. vn̄ſeqͥt̉: Et ꝑcuſſit vnꝰ ex illis ſer. princi. ſacer. ⁊ ampu.auricula eiꝰ dexterā. ¶ AVG. de cō. euan. Qui ꝑcuſſit ẜm iohānē petrꝰ erat: que aūt ꝑcuſſit malchꝰ vo

T 4