Lucas

THEO. Quoniā diues audita opū abiectiōe triſtatꝰ fuit: dn̄s admirāter locutꝰ ē. Dicit̉ enī: Uidēsau. ie. ill. tri. fa. dixit: Quādifficile qͥ pecu. hn̄t re. deiītra. Nō dicit: Impoſſibile ē eos ītrare: ſed Difficile. Poſſūt enī ꝑ diuitias adipiſci ſuꝑna: ſed difficileē: qꝛ viſcoſiores ſūt viſco diuitie: ⁊ vix euellit̉ animꝰoccupatꝰ ab eis: ſed ſubſequēter vt īpoſſibile hͦ indicat cū dicit: Faciliꝰ ē enī camelū ꝑ foramē acꝰ trāſire: qͣꝫ diuitē ītrare ī regnū dei. Nomē qd̓ in grecoponit̉ eqͥuocū ē ad aīal qd̓ camelꝰ dicit̉: ⁊ ad rudētem. quocūqꝫ ergo mō ītelligas: īpoſſibile eſt. Quidigit̉ dicēdū ē. pͥmo quidē ꝙ reuera ita ſe hꝫ. Aliud eīē diues: aliud iconomꝰ. nā diues ē qͥ ſibi reẜuat diuitias. iconomꝰ vero ſiue diſpēſator qͥ ad opꝰ alioꝝhas tenet. CHRY. Abraā quidē poſſidebat opespauperibꝰ: ⁊ qͥ iuſte eas poſſidēt: quaſi ſuſcipiētes adeo diſpēſant ī diuinis mādatis. q̄ vero cōtra deuꝫacqͥſierūt: ⁊ in expēdēdo faciūt illud idē: meretricibus ⁊ ꝑaſitis dātes: vel humi abſcōdētes: egenis v̓onihil īpendētes. Nō ergo ꝓhibet ditari: ſꝫ opibꝰ famulari. vult vt neceſſarijs vtamur eis: nō vt cuſtodiamꝰ: nā famuli ē cuſtodire: ſꝫ dn̄i diſpēſare. ſi cōſeruari eas vellet: nō tradidiſſet homībꝰ: ſꝫ fineret ī terra iacere. THEO. Porro attēdas illud ꝙ diuiteꝫquidē īpoſſibile dicit ſaluari: poſſidētē v̓o diuitiasdifficile: quaſi dicat: diues qͥ captꝰ ē a diuitijs ⁊ famulat̉ eis nō ſaluabit̉: habēs vero illas .ſ. qͥ eis dn̄atur vix ſaluabit̉ cā hūane fragilitatis. Conat̉ eī noſdiabolꝰ ſupplātare: quoaduſqꝫ poſſidemꝰ diuitias⁊ difficile ē aufugere decipulaſ eiꝰ. iōqꝫ bonū ē paupertas ⁊ qͣſi tētatiōe carēs. CHRI. Nulla eī ē diuitiarū cōmoditas aīa patiēte penuriam: nec leſiopauꝑtatis: aīa diuitijs affluēte. Si aūt diteſcētis indiciū ē nulliꝰ egere: ⁊ pauꝑaſcētis īdigere: palā ē ꝙmagis eē pauperē facit magis diteſcere. Faciliꝰ ē eīꝙ qͥs ī pauꝑtate qͣꝫ ī diuitijs opes cōtēnet: neqꝫ enītalis ē ambitꝰ vt ꝑ magis habere fedet̉. Sꝫ ꝑ hͦ ꝯſueuit magis attēdi: ſicut ignis qn̄ maiorē ſuſcipit eſcāq̄ aūt mala vident̉ eē īopie cōia ſūt: q̄ vero diuitiaꝝꝓpria ſūt eaꝝ. ¶ VG. de que. euā. Diuitē ergo hicappellat cupidū rerū tēporaliū: ⁊ de talibꝰ ſuꝑbientē. his diuitibꝰ cōtrarij ſūt pauꝑes ſpū quorum ē regnū celorū. Myſtice aūt faciliꝰ ē chriſtū pati ꝓ dilectoribꝰ ſeculi: qͣꝫ dilectores ſeculi ad chriſtū poſſecōuerti. Cameli .n. noīe ſe ītelligi voluit: qꝛ ſpōte humiliatꝰ īfirmitatis nr̄e onera ſuſtulit. ꝑ acū aūt punctiōes ſignificat: ꝑ pūctiōes dolores ī paſſiōe ſuceptos. foramē aūt acꝰ dicit anguſtiam paſſionis.CHRV. Hic aūt ẜmo qͣſi grauis trāſcendebat diſcipulorū virtutē. vn̄ ſeqͥt̉: Et dixerūt qͥ hec audiebāt:Et qͥs pōt ſaluꝰ fieri? Hoc dixerūt diſcipuli nō de ſeſed de toto mūdo timētes. AVG. de que. euā. Cūaūt īcōꝑabiliter maior ſit turba pauperū: q̄ diuitibus ꝑditis pōt ſaluari: ītellexerūt omēs qͥ diuitiasamāt: etiā ſi adipiſci nequeāt ī diuitū numero deputari. Sequit̉. Ait illis: que īpoſſibilia ſūt apud homines: poſſibilia ſūt apud deū Quod nō ita ītelligendū ē quaſi diues cū cupiditate ⁊ ſuꝑbia ī regnū deiſit ītraturꝰ: ſed poſſibile ē deo vt a cupiditate ⁊ ſuꝑbia ad charitatē ⁊ humilitatē cōuertat̉. THEOPHI. Apud homines ergo quorum ſerpit intētioad terrena: impoſſibilis eſt ſalus vt dictum eſt: apd̓

oeum vero poſſibilis eſt. Cum enim homo conſiliarium habet deum: ⁊ iuſtificationes ⁊ doctrinaspauꝑtatis ībiberit: necnō eiꝰ auxiliū īuocet: hoc fietpoſſibile. CIRIL. Aōgrue aūt diues cū multa cōtēpſerit: recōpēſationē expectabit: qͥ vero ꝑua poſſidēs ea abdicauit qͥd ei ſperandū eēt: q̄rere decebatvn̄ ſeqͥt̉: Ait au. petrꝰ: ecce dimiſimꝰ oīa. mattheꝰ addit: qͥd ergo erit nobis. BEDA. q. d. Fecimus qd̓iuſſiſti: qͥd igit̉ dabis nobis pͥmij. Et qꝛ nō ſufficit dimittere oīa iūgit qd̓ ꝑfectū ē dicēs: Et ſecuti ſumuſte. CIRIL. Illud aūt neceſſe eſt dicere: ꝙ paucisabrenuciantes qͣꝫtū ſpectat ad ꝓpoſitū ⁊ obediētiāpari lāce cū opulētis pendunt̉: paribꝰ vtētes affectibus: dū rerū quas poſſidēt abiectionē vltro īferūt.vn̄ ſeqͥt̉. Amē dico vobiſ: Nemo ē qͥ relī. do. aut pē.aut fra. aut vxo. aut filios aut agros ꝑꝑ regnū dei: ⁊nō recipiat mul. plu. ī hͦ tēpore ⁊ ī ſecu. vētu. vitameternā. Eleuat ad acceptiſſimā ſpē oēs audiētes iureiurādo ꝓmittēs: dū apponit ẜmoni amē. Doctrina enī diuina mundū vocāte ad fidē chriſti: forſitāaliqͥ reſpiciētes parētes īfideles voluerūt eos turbare veniēdo ad fidē. ⁊ ſimilis ē rō aliorū germanoꝝ.Deſerūt aūt quidā patrē ⁊ matrē ⁊ totius parēteleamorē deſpiciūt ꝑꝑ amorē chriſti. BEDA: Sēſuſigit̉ iſte ē: qͥ ꝑꝑ regnū dei inqͥrendū oēs affectꝰ contēpſerit: oēs ſeculi diuitias delicias riſuſqꝫ calcauerit: multo plura ī pn̄ti recipiet. cuiꝰ ſentētie occaſione quidā iudaicā mille ānorū fabulā pꝰ reſurrectionē iuſtoꝝ edificāt: qn̄ oīa q̄ ꝓpter deū dimittimuſml̓tiplici nobis ſint fenore reddēda ⁊ īſuꝑ vita eterna donāda. Nec vidēt inexꝑti ꝙ ſi in ceteris dignaſit. repromiſſio: ī vxoribꝰ tn̄ iuxta alios euāgeliſtascētenis: appareat turpitudo: p̄ſertim cū dn̄s ī reſurrectiōe nō eē nubendū teſtet̉. Et iuxta marcum eaque dimiſſa fuerīt: ī hoc tēpore cū ꝑſecutiōibꝰ accipiēda cōfirmet: quaſi illis mille ānis dogmatizāt.CIRVL. Hoc ergo dicimꝰ ꝙ omiſſis tēporalibꝰ ⁊carnalibꝰ: multo maiora ſibi aliqͥs vendicabit: qm̄ ⁊apoſtoli cū pauca dimiſerīt: obtinuerūt multipliciadona chariſmatū: ⁊ celebres reputati ſūt vbiqꝫ. Erimus ergo ſimiles illis: ſi domū qͥs dimittat: recipiatmāſiones ſuꝑnas. ſi patrē: patrē hēbit celeſtē. Si agermanis receſſerit: ī fratrē hūc recipiet chriſtꝰ. Cuꝫdimiſerit cōiugē: īueniet diuinā ſapīam a qua procreabit ſpiritales fructꝰ: īueniet hieruſalē celeſtē qͥ ēmat̓ noſtra. A fratribꝰ etiā ⁊ a ſororibꝰ ſui ꝓpoſitiglutino ſpiritali colligatis multo ī hac vita gratioſiorē recipiet charitatē.¶ Aſſūpſit āt ieſus duodecī: ⁊ ait illis: Ecce aſcēdimꝰ hieroſolymā: ⁊ꝯſūmabūt̉ oīa q̄ ſcripta ſūt ꝑ ꝓphetas de filio hoīs. Tradet̉ .n. gētibꝰ⁊ illudet̉: ⁊ flagellabit̉ ⁊ cōſpuet̉. ⁊poſtqͣꝫ flagellauerit occidēt eum: ⁊die tertia reſurget. Et ip̄i nihil hoꝝītellexerūt. Et erat uerbuꝫ iſtud abſconditum ab eis: ⁊ nō intelligebātque dicebantur.