Lucas
licta humilitas tā facile currit vt ſuꝑbiā iuſticie trāſeat. ſi iuſticie cōiunxeriſ eā: quo nō ibit; aſſiſtet ip̄atribunali diuino ī medio angelorū cū fiducia multa. Rurſus ſi faſtꝰ cōiunctꝰ iuſticie eā deprimere potuit ſi cōiunctꝰ ſit peccato: in quātā gehennā detrudet; hoc dico nō vt negligamꝰ iuſticiā: ſed vt faſtuꝫvidemꝰ/ THEO. Sed forſitan mirabit̉ aliqͥs: quophariſeꝰ cū pauca verba ſue laudis ꝓtulerit condēnatur: Iob vero cū plurima fuderit coronat̉? Eo .ſ.ꝙ phariſeꝰ talia dicebat criminādo alios: nulla ration cogēte: iob vero vrgētibus eū amicis ⁊ p̄ſſurispremētibus coactꝰ ē ꝓprias virtutes referre ad deigloriā: ne homīes deſiſterēt a ꝓfectu v̓tutis VBEDA: Typice aūt phariſeꝰ ē populus iudeoꝝ qͥ ex iuſtificationibꝰ ſuis extollit merita ſua. publicanꝰ vero gētilis ē: qui lōge a deo poſitꝰ cōfitetur peccataſua: quorū vnꝰ ſuꝑbiendo receſſit humiliatus: alterlamētando appropinquare meruit exaltatꝰ.¶ Afferebāt aūt ad eū ⁊ infantes:ut eos tāgeret. Qd̓ cū uiderēt diſcipuli īcreꝑabāt illos. Ieſus aūt conuocās illoſ dixit: Sinite pueros uenire ad me: ⁊ nolite uetare eos. Taliū ē enī regnū dei. Amē dico uobisꝗcūqꝫ nō acceperit regnuꝫ dei ſicutpuer: nō intrabit in illud.THEO. Poſt p̄dictā humilitatē dn̄s docet ꝑ eaq̄ fecit: nō repellēs: ſꝫ gratāter ꝑuulos admittēs. vn̄dicit̉: Afferebāt aūt ad iſtū īfantes vt eoſ tāgeret.AVG. de ver. do. Cui afferunt̉ tāgēdi niſi ſaluatori: ſed ſi ſaluator ē: ſaluādi offerunt̉ illi qui venit ſaluuꝫ facere qd̓ ꝑierat. vbi iſti ꝑierant: quātū ad ip̄osꝑtinet īnocētes? Sꝫ ſcd̓m apoſtolū ꝑ vnū homineꝫītrauit peccatū ī orbē terrarū. Ueniāt ergo ꝑuuli vtlanguidi ad medicū: ꝑditi ad redēptorem. A MB.Durū aūt aliqͥbus videri pōt: ꝙ diſcipuli dn̄m īfantulos adire ꝓhibebāt. Seqͥt̉ .n. Quod cū vidiſ. diſci.īcrepabāt illos. Ubi vel myſteriū intelligas vel affectū. Neqꝫ enī hoc īuidie aut ī pueros mētis aſꝑitate faciebāt: ſed ſedule ẜuitutis obſequia dn̄o deferebāt: ne cōprimeret̉ a turbis. Reſpuēda qͥppe ē vtilitas noſtra vbi diuinitatis iniuria ē. In myſterio ātqꝛ priꝰ ſaluari populū iudeoꝝ exquo ſcd̓m carnemnati fuerāt geſtiebāt. Sciebāt qͥdē myſteriū ꝙ vtriſqꝫ populis vocatio deberet̉. Nā ⁊ ꝓ chananea muliere ſupplicarūt ſed fortaſſe adhuc ordinem neſciebāt. vn̄ ſeqͥt̉: Ieſus au. cōuo. eos di. Sini. ꝑuu. veni.ad me: ⁊ nolite vetare eos: taliū eſt enī re. dei. Nonetas p̄fert̉ etati: alioqͥn obeſſet adoleſce̓. Cur gͦ pueros dicit aptos eē regno celoꝝ: fortaſſe qꝛ maliciaꝫneſciāt: fraudare nō nouerīt: referre nō audeāt: ſcrutari ignorēt: opes: honorē: ambitionē nō appetant:ſꝫ nō ignorare iſta virtꝰ ē: ſed contēnere. Nō .n. virtus ē nō poſſe peccare ſed nolle. Nō igit̉ puericiaſed emula puerilis etatis bonitas deſignat̉. VBEDA: Un̄ ſignāter dixit Taliū: n̄ Iſtorū: vt on̄deretnō etatē regnare ſed mores: ⁊ his qͥ ſimilē haberentinnocētiā ⁊ ſimplicitatē p̄mia repromitti AMB.Deniqꝫ hͦ ſaluator exp̄ſſit dicēs. Amē di. vo. qͥcunqꝫ
nō acceperit re. dei ſicut puer: nō ītrabit ī ill. Quispuer imitādus ē apoſtolis chriſti: niſi de qͦ Yſaidicit: Puer natꝰ ē nobis qͥ cū malediceret̉: nō maledixit; Itaqꝫ ī puericia ē quedā venerabilis morū ſenectꝰ: ⁊ ī ſenectute īnocēs puericia. BASI. Suſcipiemꝰ aūt regnū dei vt puer: ſi diſpoſiti fuerimꝰ exga doctrinā dn̄i: vt puer ī diſciplina nequaqͣꝫ cōtradicēs: nec diſputans cū magiſtris: ſed credibiliteobediēter ībibēs documēta / THEO. Gētiliū gͦ ſepiētes querētes ſapīam ī myſterio qd̓ ē regnū dei:nec volētes hͦ abſqꝫ fide ſyllogiſtice ꝓbationis admittere: merito excluſi ſūt ab hoc regno.Et īterrogauit eū quidā prīcepsdicēs: Magiſter bōe ꝗd faciēs uitāeternā poſſidebo? Dixit āt ei ieſuſ:Quid me dicis bonuꝫ? Nemo bonus niſi ſolꝰ deus. Mādata noſti:Nō occideſ: nō mechaberiſ: nō furtū facieſ: nō falſū teſtimoniū dices:honora pr̄eꝫ tuū ⁊ matrē tuā. Quiait: Hec omīa cuſtodiui a iuuētutemea. Quo audito ieſus: ait ei: Adhuc unū tibi deeſt. Oīa q̄cunqꝫ habes uede ⁊ da pauperibꝰ: ⁊ habebistheſaurū ī celo: ⁊ ueni ſequere me.His ille auditis cōtriſtatus eſt: qꝛdiues erat ualde.BEDA. Audierat prīceps quidā a dn̄o tm̄ eos qͥpuerorū vellēt eſſe ſimiles: regnū dei ītraturos: atqꝫiō poſcit ſibi nō ꝑabolā: ſed palā qͥbus operū meritis vitā eternā cōſequat̉ exponi. vn̄ dicit̉: Et īterroeū qui. prin. di. Magiſter bo. qͥd faciē. vi. eter. poſſidebo. FAMB. Tētator prīceps iſte magiſtrū bonūdixit qͥ deū bonū dicere debuiſſet. Nā lꝫ ī diuinitate bonitas ſit: ⁊ ī bonitate diuinitas: tamē addēdoMagiſter bone: ī portiōe bonū dixit: nec ī vniuerſitate. nā deꝰ ī vniuerſitate bonuſ: homo ex ꝑtē / ClRIL. Putauit aūt ſe chriſtū caꝑe dū vituꝑaret moſaicū Preceptū: ītroduce̓t v̓o ſua ſtatuta. accedit gͦad magiſtrū ⁊ bonū eū nūcupās: dicit ſe velle doceri: qꝛ ergo tētatiue q̄rebat qͥ apprehēdit ſapiētes inaſtutia ſua: cōueniēter ei rn̄det. nā ſeqͥt̉: Dixit aūt eiieſus: qͥd me dicis bonū: nemo bonꝰ niſi ſolꝰ deꝰ.AMB. Nō bonū ſe negat: ſed deū deſignat. bonuſquidē nō ē: niſi plenꝰ veritatis. ꝙ ſi quē moueat: qͥanemo bonꝰ: moueat ⁊ illud: niſi deꝰ ꝙ ſi a deo filinō excipit̉: vtiqꝫ nec a bono chriſtꝰ excipit̉. nā qūonō bonꝰ ex bono natꝰ; arbor enī bona fructus bonos facit: Qūo nō bonꝰ cū bonitatis ſua ſubſtātiaex patre aſſūpta nō degenerauit ī filio q̄ nō degenerauit ī ſpū? Spūs tuꝰ inqͥt bonꝰ deducet me ī terrarectā. ꝙ ſi bonꝰ ſpūs qͥ excepit a filio: bonꝰ vtiqꝫ ⁊ ille qͥ tradidit. Itaqꝫ qꝛ legiſꝑitus ē iſte qͥ tētat: ſicut īlibro alio demōſtrat̉. Et bn̄ dixit: Nemo bonꝰ ninivnꝰ deꝰ: vt admoneret qꝛ ſcriptū ē: Nō tētabis dominū deū tuū: ſed magis cōfiteret̉ dn̄o qm̄ bonꝰ.