Druckschrift 
Catena aurea super quattuor Evangelistas
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Lucas

mit: qͥd te facere voluit demōſtrauit. vult ceſſare a p̄cibus. vult te bn̄ficia meditari duꝫ petis. vultte rogādo acciꝑe. benignitas deſiderat imꝑtiri. Necnunqͣꝫ orāti bn̄ficia denegat: vt orātes non deficiant: ſua pietate īſtigat: hortam̄ta dn̄i libēter admitte. quod p̄cipit velle debes: nolle ſi ip̄e dn̄s ꝓhiberetDeniqꝫ cōſidera quāta ē tibi cōceſſa felicitas: orationibꝰ fabulari deo: qd̓ deſideras poſtulare: ſiverbis ſilet: tn̄ bn̄ficijs rn̄det. aſpernat̉ qd̓ petis. tedet niſi forte tacueris / BEDA: Dicendū eſtaūt ſemꝑ orare deficere: canonicis horisrogare deſiſtit: aut oīa iuſtꝰ ẜm deū gerit dicit: ad orationē ſūt reputādā. 7AVG. de que. euā.Parabolas aūt dn̄s aūt ẜm ſimilitudinē ponit: ſic̄de feneratore duobꝰ debitoribus donaſſet qd̓debebāt: ab eo plꝰ dilectꝰ ē cui plꝰ donauit. aut deipſa ſimilitudīe aliqͥd ꝓbat: veluti ē illud ſi fenuꝫagri qd̓ hodie ē: cras ī clibanū mittit̉ deꝰ ſic veſtit:quātomagis voſ modice fidei. Hic iniquꝰ iudexex ſimilitudīe: ſed ex diſſimilitudīe adhibitꝰ ē. deſubdit̉: Iudex qui. erat in ciui. qua. deū time.ho. reuere. THEOUide īpudentē erga homines grauioris ē mali īdiciū. Deū enī qͣꝫplurestimēt: attn hūano cohibent̉ pudore: minꝰ peccāt. v̓o fit aliqͥs īpudēs: etiā quo ad hoīes: tuncexcreſcit cumulꝰ vicioꝝ. Seqͥt̉: Uidua aūt que. eratī illa ciui. VG. Iſta vidua pōt habere ſimilitudineꝫ eccleſie deſolata videt̉ donec veniat dn̄s:nūc ī ſecreto curā eiꝰ gerit. Sꝫ qꝛ ſeqͥt̉: Et venie. ad dicēs: vīdica me de aduer. meo nole. multuꝫtēpus. Hic monet cur electi dei ſe vīdicare deprecētur: qd̓ etiā ī apocalypſi iohānis de martyirbus dr̄: aꝑtiſſime moneamur vt noſtris inimicisſecutoribꝰ oremꝰ. Intelligēdū ē aūt vīdictā iuſtorū vt oēs mali pereāt. Pereāt aūt duobꝰ modisaut cōuerſiōe ad iuſticiā aūt amiſſa ſuppliciū poteſtate. Itaqꝫ ſi oēs homīes ꝯuerterent̉ ad deū: dibolꝰ tn̄ remaneret ī ſeculi fine dānādus: quē finem iuſti videre deſiderāt: abſurde vīdictā deſiderare dicūt̉. CIRVL. vel aliter: Quociēs nobis abaliqͥbus irrogant̉ offēſe: tūc glorioſa putabimusobliuionē maloꝝ: quotiēs vero aliqͥ ad ip̄aꝫ dei gloriā peccāt: cōtra dogmatis diuini miniſtros bellantes: tūc deū adimꝰ poſtulātes ſubſidiū: exclamantes cōtra īpugnātes gloriā eiꝰ. VG. de que. euā.Apud iniqͥſſimū ergo iudicē: vſqꝫ ad affectū implendi deſiderij valuit trahere ꝑſeuerātia dep̄cantis. vn̄ſeqͥt̉: Poſt hec au. di. ītra ſe: Etſi deū timeo: neqꝫho. reuereor: tn̄ qꝛ moleſta ē mihi hec vidua: vīdicabo illā: ne ī nouiſ. veni. ſugillet me. Multo igit̉ certiores debēt: deū ꝑſeuerāter rogāt. fontē iuſticie atqꝫ miſericordie. vn̄ ſeqͥt̉. Ait au. oo. Audi. qͥd iu.iniqͥ. dicat: deꝰ aūt faciet vindi. ele. ſuo. claman.ad ſe die ac nocte: patīam hēbit: ī illis. ¶THEO.q. d. ſi iudicē ībutum quolibet ſcelere demulſit aſſiduitas: quātomagis patrē miẜicordie deū flectemꝰad pietatē orādo. vn̄ ſeqͥt̉: Dico aūt vobis: qꝛ cito faciet vin. ill. Tētauerūt aūt qͥdā ſubtiliꝰ hāc īdagareꝑabolā: dicūt enī viduā quālibet aīam: priſtinūvirū .ſ. diabolū excludit: ob ei aduerſantē: accedit ad deū iuſticie iudicē: neqꝫ deū timet: ip̄e ſolus ē deꝰ. ſed nec veret̉ hominē: ē enī apud deuꝫ

ꝑſonaꝝ acceptio. Huiꝰ igit̉ vidue .i. aīe ſupplicantisiugit̉ ſibi cōtra diabolū miſeret̉ deꝰ: demulcēte euꝫīſtātia eiꝰ. Poſtqͣꝫ dn̄s docuit vtēdū ſit ī tꝑe conſūmatiōis oratiōe ꝓtūc futuris ꝑiculis ſubdit: Uerūtn̄ filiꝰ homīs veni. pu. īue. fidē in ter AVGdever. do. Dicit aūt dn̄s de fide: ꝑfecta ē. Ipaeniꝫvix īuenit̉ ī terra: Ecce plena ē eccleſia dei: qͥs huc accederet: ſi nulla eēt fides? qͥs mōtes tranſferret ſiplena eēt fides; BEDA: aūt oīpotēs ꝯditor īforma filij hoīs apparuerit: tāta erit raritas electoꝝvt ob clamorē fideliū qͣꝫ torporē alioꝝ totiusmūdi ſit accelerāda ruina: qd̓ aūt dn̄s hic qſi dubitatiue dicit: dubitat ſed arguit: nos aliquādo de rebꝰ quas certas habemꝰ: īcrepatiue verbumdubitatiōis ponimꝰ: vt ſi dicat ẜuo: Cōſidera: forſitan dn̄s tuꝰ ſū 4AVG. de ver. do. Hoc aūt dn̄s adicit: vt on̄dat ſi fides deficit: oratio perit: vt oremus credamꝰ: vt ip̄a fides deficiat oremꝰ. Fides fundit orationem. fuſa oratio fidei impetrat firmitatem. Dixit aūt ad quoſdā ī ſe cōfidebat tāqͣꝫ iuſti aſꝑnabāt̉ ceterosꝑabolā iſtā dicēs: Duo hoīes aſcendebāt ī tēplū ut orarēt: unꝰ phariſeꝰ alter publicanꝰ. Phariſeꝰ ſtās hecapud ſe orabat. Deꝰ gr̄as ago tibi:qꝛ ſū ſicut ceteri hominū: raptores: iniuſti: adulteri: uelut etiaꝫ hicpublicanꝰ. Ieiuno bis ī ſabbato: decimas do oīm poſſideo. Et publicanꝰ a lōge ſtās nolebat nec oculosad celū leuare: ſꝫ ꝑcutiebat pectꝰ ſuum dicēs: Deꝰ ꝓpitiꝰ eſto mihi peccatori. Amē dico uobis deſcēdit hiciuſtificatꝰ ī domū ſuā ab illo: qꝛ oīs ſe exaltat humiliabit̉: qui ſe humiliat exaltabitur.AVG. de ver. do. Quia fides ē ſuꝑborū ſed humiliū: p̄miſſis ſubiecit parabolā de hūilitate. ꝯtraſuꝑbiā. vn̄ dr̄. Dixit aūt ad quoſ. ī ſe cōfidebātqͣꝫ iuſti aſꝑnabant̉ cete. para. iſtā THEO Quiaenī ſuꝑbia plus qͣꝫ alie paſſiōes vexat hoīꝫ mētes:crebriꝰ de hac monet. Eſt aūt ſuꝑbia dei contēptusquotiēs enī aliqͥs deo: ſꝫ ſibi aſcribit bona facqͥd ē aliud qͣꝫ dei negatio: igit̉ ꝯfidentiū ī ſeip̄is aūt totū attribuentiū deo: ſed ob ea etiā ceteroscontēnentiū: parabolā ꝓponit: on̄dens iuſticiaqͣꝫuis hominē approximet deo: ſi tn̄ aſſumat ſuꝑbiaad īfimū deiecit hominē. vn̄ ſeqͥt̉: Duo homi. aſcen.ī tēplū vt orarēt: vnꝰ phariſeꝰ: alter publicanus.GRE. Diligētiā quidē oratiōis docuit nos vidua iudicē: hic aūt phariſeū publicanū docet nos:qūo ſint ei dirigēda p̄camina: ne ſit īfructuoſuꝫ orationis negociū. Condēnatus ē aūt phariſeꝰ icali