Ca. XVII.

nq̄ tanqͣꝫ tota fides ſolū hoc poſſit: ſed qͥa hoc carmū videbat̉ ꝑꝑ eminētiā corꝑis BED.xl fidē perfectā dn̄s hic grano ſynapis ꝯꝑat: eo ꝙexin facie humiliſ: ⁊ in pectore feruēs. Myſtice atmorū cuiꝰ colore ſanguineo fructꝰ ⁊ virgulta rupent euāgeliū crucis expͥmit̉ que ꝑ fidē apl̓oꝝ de gēeiudeoꝝ in qua velut in ſtirpe generis tenebatur:perbis p̄dicatōis eradicata ⁊ in mare gentiū plātaaeſtAMB Uel hoc dicit̉ quādo fides ſpiritū exIndit immūdū. nā fructꝰ mori pͥmo albet in flore qͥinde iam formatꝰ erutilat: maturitate nigreſcit. diapolꝰ quoqꝫ ex albenti angelice flore nature ⁊ ptātei p̄uaricatōne deiectꝰ: retro inhorruit odoreRRI. Morū etiā diabolo aptabis. namicut mori frondibꝰ cermes alunt̉: ſic diabolꝰ ꝑ cogntōnes exortas ab eo: alit nobis vermē ꝑpetuā: ſedhancmorū poteſt fides ab animabꝰ noſtris euelle⁊ in abyſſum demergere.Quis aūt ueſtrū hn̄s ſeruū araneaut paſcentē boues qui regreſſode agro dicat illi ſtatim trāſi: ⁊ recūbe: ⁊ nō dicit: para ꝙ cenē: ⁊ p̄cingete: ⁊ mīſtra mihi: donec manduce ⁊bibā: ⁊ poſt hec tu māducabis: ⁊ bibes? Nūquid grām habet ẜuo illi:quia fecit que ei imꝑauerat? Nonputo. Sic ⁊ uos cū feceritis omīaq̄ p̄cepta ſūt uob̓ dicite ẜui īutileſ ſuiiſ. Qd̓ debuimꝰ facere fecimus.HEO. Quia fides ꝓpͥum poſſeſſorē facit diuiorū obſeruatorē: viuificis eū exornansus: exinde videbat̉ hoīem incurrere poſſe ſuꝑbie vitiū. vnde p̄monuit dn̄s apl̓os: ne ſuꝑbiant inirtutibꝰ ſuis ꝑ exemplū cōueniēs dicēs: Quis autēveha. ſer. arā. aut bo. paſ. qui regreſ. de agro di. illi:ſta trā. ⁊ recūbe. AVGV. de que. euā. Uel aliter:hīc ergo fidē pn̄tiſſime veritatis pleriſqꝫ nō inteltibꝰ videri poteſt dominꝰ: diſcipulis ſuis nō adid qd̓ petierāt reſpōdiſſe. Difficile aūt mihi apparꝫamꝰ ex fide in fidē .i. ex fide iſta qua miniſtrat̉ deo: in eā fidē ſignificaſſe trāſferri vbi fruātur deo. Augebit̉ enī fides cū pͥmo verbis p̄dicātibꝰdeinde rebꝰ apparētibꝰ credit̉: ſed illa cōtemplatioſummā quietē habet: que in eterno dei regno retriſſtur. Sūma vero quies illa premiū eſt iuſtorū laborū qui eccleſie adminiſtratōe ꝑagunt̉: ⁊ ideo qͣꝫlis in agro aret ſeruus aut paſcat: hoc eſt in vita ſeulart: vel terrena verſet negocia: vel ſtultiſ homininqꝫ pecoribus ſeruiat: opus eſt vt poſt illosibores domi veniat: hoc ē eccleſie ſociet̉. BED.del ſeruꝰ de agro egredit̉: cum intermiſſo ad temput opere predicādi ad conſciētiā doctor recurrit:nſa ſecū acta vel dicta retractās: cui nō ſtatim dn̄sCraſi de hac vita mortali. Recūbe .i. in eternadebeate vite fouere. AMBRO. Intelligit̉ eniꝫnla nullꝰ recūbit niſi ante trāſierit. deniqꝫ ⁊ moytaante trāfiuit vt magnū viſum videret. Sicut er-

go tu nō ſolū dicis ſeruo tuo Recūbe: ſed exigis abeo aliud miniſteriū: ita nec in te patitur dominusvnius vſum eſſe operis ⁊ laboris: quia dum viuimꝰdebemꝰ ſemꝑ operari. vnde ſequit̉: Et non dicat ei:para quod cenem: ⁊ p̄cinge te: ⁊ miniſtra mihi donec manducē: ⁊ bibam? BED. Iubꝫ parari quodcenet: hoc eſt poſt laborē aperte locutōnis humilitatem quoqꝫ cōſideratōnis ꝓpͥe exhibere: tali cenadominꝰ paſci deſiderat. p̄cingi aūt eſt mentē humiliatā ab omnibꝰ fluctuantiū cogitationū finibus qͥbus operū greſſus impediri ſolet cōſtringere. namqui veſtimēta p̄cingit: hoc agit ne incedēs inuoluatur ad lapſum. Miniſtrare vero deo: eſt abſqꝫ gratie eius auxilio nihil viriū habēti profiteri AVG.de que. euan. Miniſtrātibꝰ etiā hoc eſt euāgeli antibus ſeruis ſuis māducat ⁊ bibit dominꝰ cōfeſſionem ⁊ fidē gentiū. Sequit̉: Et poſt hoc manducabis ⁊ bibes VBED A: q. d. Poſtqͣꝫ tue predicatiōisopere delectatꝰ: tueqꝫ compūctiōis epulis fuero refectus: tūc demū tranſies ⁊ eternis mee ſapiētie dapibꝰ in eternū reficieris. ICIRVL. Docet autē dominus ꝙ ius poteſtatis dominice: quaſi debitamſubiectōem requirit a famuliſ: cuꝫ ſudit: Nūqͥd gratiam habet ſeruo illi: quia fecit que ſibi imꝑauerat:Non puto. per hoc morbꝰ ſuperbie tollitur. Quidſuperbis ignorās? ꝙ ſi nō perſoluis debitū: ꝑiculuꝫimminet. Si vero perſoluas: nullā gratiā facis: ẜmillud pauli: Si euāgelizauero nō eſt mihi gloria: neceſſitas eniꝫmihi eſt: veh mihi ſi nō euāgeliſauero.Conſidera ergo ꝙ qui apud nos domināt̉: non referūt gratias: cum aliqui ſubditorū ſtatuta ſibi ꝓſequūtur obſequia: ſed ex beniuolētia ſepius ſuorū ꝓuocantes affectū: maiorē eis appetitu ſeruiēdi aggenerant. Sic ⁊ deus petit quidē a nobis famulatum iure ſeruitij. verū quia clemēs ⁊ bonus eſt: honores laborātibꝰ pollicet̉: ⁊ ſupereminet ſudoribusſubiectorū beniuolētie magnitudo AMB. Nonergo te iactes ſi bene ſeruiſti: quod facere debuiſti.Obſequit̉ ſol: obtemꝑat luna: ſeruiūt angeli: ⁊ nosergo non a nobis laudem exigamus. vnde concludens ſubdit: Sic ⁊ vos cum omīa benefeceritis: dicite: Quia ſerui inutiles ſumus: quia quod debuimus facere fecimus YBED Serui qͥdē quia p̄cioempti inutiles: qꝛ dn̄s bonoꝝ nr̄oꝝ nō īdiget: vl̓ qͥanō ſunt ꝯdigne paſſiōes hꝰ tꝑis ad futurā gloriam.Hec igit̉ eſt in hōibꝰ fidei ꝑfectio: ſi oībus que ſuntprecepta impletis: imperfectos eſſe ſe nouerint.¶ Et factū eſt: dū iret ieſus ī hieruſalē trāſibat ꝑ mediā ſamariā ⁊ galileā. Et cū ingrederet̉ quoddā caſtellum occurrerūt ei decē uiri leproſi.Qui ſteter̄t a lōge ⁊ leuauer̄t uoceꝫdicēteſ: Ieſu p̄ceptor: miſerere nr̄iQuos ut uidit dixit: Ite oſtenditeuos ſacerdotibus. Et factū eſt dūirent: mūdati ſunt. Unꝰ aūt ex illisut uidit quia mūdatꝰ eſt: regreſſuſ ē