Ca. XII.
dit degeneres abiurat heredes. Caro qͥppe cupidiſuis quas ſibi ip̄a generauit: tāqͣꝫ ſentibꝰ mūnooluit eſſe cōfixam. Sed velut corꝑis quedā atqꝫie nurꝰ voluptas motui praue cupiditatis īnubit.qͣdiu māſit ī vna domo cōſpirātibus vitijs iniuidua cōſenſio nulla videbat̉ eſſe diuiſio. vbi v̓opiſſꝰ ignē quo delicta cordis exureret: vel gladiuꝫno ſecreta penetrant̉ miſit ī terras: tunc caro atqꝫcin regeneratiōis īnouata myſterijs copula poſterinris eliminat: vt diuidant̉ parētes ī filios: dū ītemierūs motꝰ intēperantiā abdicat: ⁊ aīa declinat inriū culpe Filij quoqꝫ ī parētes diuidunt̉: duꝫenouati homīes vitia vetuſta declināt: voluptaſqꝫadoleſcētior ſerioſe domꝰ refugit diſciplinā. BE.Uel aliter: Per tres ſignificat̉ qͥ fidē trinitatꝭpuo īfideles qui a fidei vnitate diſſentiūt.hr̄ autē oīabolꝰ ē cuiꝰ filij imitādo eramꝰ: ſꝫ poſtnj penit ignis ille celeſtis: nos ab inuicem ſeꝑauit ⁊nidit alteꝝ patrē qui ē ī celis. Mater ſynagoga: fiIin ē eccleſia pͥmitiua: que ⁊ eā de qua genus ducitā fidei perſecutricē ſuſtinuit: ⁊ ip̄a eidē ſyge fidei veritate cōtradixit. ſocrus ſynagogarus eccleſia de gētibus: qꝛ ſpōſus eccleſie chriſtfiliꝰ ē ſynagoge ẜm carnē. Synagoga ergo in nurūg in filiā ē diuiſa. que credētes de vtroqꝫ populo ꝑiit̉.: ſed ⁊ ille in ſocrū ⁊ in matrē ſūt diuiſe: quiaolunt carnalem circumciſionem ſuſcipere.¶ Dicebat autē ad turbas: Cuꝫ uideritis nubē oriētē ab occaſu ſtatimdicitis nymbꝰ uenit: ⁊ ita fit. ⁊ cumſtrū flantē dicitis: qꝛ eſtꝰ erit ⁊ fitYypocrite faciē celi ⁊ terre noſtisbare: hoc aūt tēpus quomodo nōpatis? Quid autē ⁊ a uobis ipſisōiudicatis quod iuſtū eſt.HEO. Cū de predicatiōe diſceptaſſet. ⁊ eam noſet gladiū: poterāt audiētes turbari neſciētesceret. ⁊ iō dn̄s ſubdit: ꝙ ſicut aereas diſpoſitiones ꝑ quedā ſigna cognoſcūt ſic deberēt eius aduēcognoſcere. ⁊ hoc ē qd̓ dicit: Cū videritis nubem orientē ab occaſu: ſtatī dicitis: Nimbus venitita fit. ⁊ cū auſtrū flantē dicitis: qꝛ eſtus erit: ⁊ itail. q M Uerba mea ⁊ oꝑa mea me īdicāt cōtrariumpoteſtis igit̉ cōiectare qꝛ nō veni paceꝫ darebrē ⁊ turbinē. Ego enī ſum nubes ⁊ venio ab.i. ab hūana natura pridē multa īduta peccatoꝝ caligine. Ueni etiā pone̓ ignē .i. eſtū īcitare. Sūeni auſter vētus calidꝰ ⁊ oppoſitꝰ boreali frigiditaDA: Uel qͥ ex elemētorū īmutatiōe ſtatumqꝛ voluerūt: facilime prenoſcere potuerūt.hoſſet etiā ſi vellēt tēpus aduētus dn̄i ex dictis inre ꝓphetarū. CIRVL. Prophete enī multifarie p̄nunciauerūt chriſti myſteriū. Dicebat ergo ſiliūdētes eſſent ad futura ꝓſpectū intēdere: nec iglorare futuras tēpeſtatēs poſt vitā p̄ſentē valerēt.inteni vētus ⁊ pluuia: ⁊ ſuppliciū futurū ꝑ ignemongnificat̉ cū dicit̉: Nimbꝰ venit. decebat etiammntis tēpus nō ignorare .ſ. aduentū ſaluatoris: per
quē ꝑfecta pietas ītrauit mundū. Et hͦ ſignificat̉ cūdicit̉: Dicitis qꝛ eſtus erit. vn̄ ī eoꝝ reprehēſionē ſubdit̉: Hypocrite: faciē celi ⁊ terre noſtis ꝓbare: hͦ autem tempꝰ qūo nō ꝓbatis? BASI. Eſt aūt notandū ꝙ neceſſarie ſūt hūane vite ſiderū cōiecture: dūmō qͥs vltra menſurā nō ꝑquirat eoruꝫ indicia. Eſtn. nōnulla de pluuijs futuris ꝑcipere. plura quoqꝫde eſtibꝰ ⁊ īpetu vētorū vel ꝑticularibꝰ vel vniuerſalibus vel violētis vel leuibꝰ. Quāta vero cōmoditaſex eorū cōiectura vite p̄ſtet̉ qͥs neſcit? Intereſt eniꝫnaute ꝓnoſticari ꝓcellarū ꝑicula: viatori mutationē aeris: colono fructuū copiā BEDA: Sꝫ ne aliquid de turba ſe ꝓphetice lectiōis ignaros tēporūcurſus ꝓbare nō poſſe cauſarent̉: vigilāter adiungit: Quid autē ⁊ vobis ip̄is nō iudicatis qd̓ iuſtumē. On̄dēs eos ⁊ſi lr̄as neſciāt: naturali tn̄ īgenio poſſe dinoſce̓ eū qͥ oꝑa fecit qͥ nullꝰ alius feciſſet ſuprahominē ⁊ deū eē: vn̄ poſt huiꝰ ſeculi iniuſticias: iuſtū creatoris iudiciū eē venturū. ORI. Niſi auteꝫeſſet nobis natura infitū id quod iuſtū eſt iudicare:nūqͣꝫ ſaluator hoc diceret.Tū aūt uadis cū aduerſario tuoad principē: ī uia da operaꝫ liberariab illo: ne forte trahat te ad iudice:⁊ iudex tradat te ē xactori: ⁊ exactor mittat te in carcere. Dico tibi: n̄exies inde donec etiam nouiſſimuꝫminutum reddas.THEO. Poſtqͣꝫ on̄dit dn̄s laudabilē diſcordiaꝫex hīc docet laudabilē pacē cū dicit: Tū aūt va. cuꝫaduer. tuo ad pͥn. ī via da ope. li. ab illo. q. d. cuꝫ trahit te aduerſariꝰ ad iudiciū da operā .i. oībus modiſexcogites vt abſoluaris ab illo. Uel da operā. i. ⁊ ſinihil habeas: mutuuꝫ accipe: vt abſoluaris ab illo:ne te corā iudice cōueniat. vn̄ ſequit̉: Ne forte trahat te apud iudicē ⁊ iudex tradet te exactori ⁊ exactor mittat te ī carcerē. CIRYL. In quo anguſtias patieris donec etiā nouiſſimū aſſeꝫ exigēt. Et hͦē qd̓ ſubdit: Dico tibi: nō exibis īde donec etiā nouiſſimū minutū reddas. CHRV. Uidet̉ mihi de p̄ſentibus iudicibꝰ dicere: ⁊ de itinere ad p̄ſens iudiciū ⁊ de carcere huiꝰ mūdi. ꝑ hec enī que apparent⁊ in promptu ſūt irrationabiles homīes ſe corrigere cōſueuerūt. frequēter .n. nō ſolū ex futuris bonisvel malis cōmonet: ſed etiā ex p̄ſentibꝰ ꝓpter groſſiores auditores. AMB. Uel aduerſarius noſterdiabolꝰ ē qͥ ſerit illecēbras delictoꝝ: vt habeat ī ſuꝑplicio ꝑticipes: quos habuit ī errore conſortes. Aduerſariꝰ etiā nobis ē oīs vicioꝝ vſus. Deniqꝫ aduerſaria ē nobis mala cōſciētia: que nos ⁊ hic afficit: ⁊in futurū accuſabit ⁊ ꝓdet. Demꝰ igit̉ operā vt duꝫin hͦ ſumꝰ vite curriculo conſtituti: tāqͣꝫ a malo aduerſario: ita ab improbo liberemur actu: ne dū imꝰcū aduerſario ad magiſtratū ī via noſtrū condēneterrorē. Quis autē ē magiſtratuſ: niſi penes quē oīspoteſtas ē? Hic aūt magiſtratuſ tradit reū iudici: eiſ. cui viuoꝝ ⁊ mortuoꝝ tribuit ptātem .ſ. ieſu chriſtoꝑ quē occulta redarguunt̉: ⁊ improbi operis pena