Ca. XII.

nō ſuo temꝑe datū reddit̉ caſſuꝫ: ⁊ nomē beneficijerdit. Idem eſt panis eſuriēti quidē appetibilis: ſatio autē nō multū. De his aūt ſerui diſpēſatorisemio ſubdit dicēs: Beatꝰ ille ſeruꝰ: quē cuꝫ veneritgominus: inuenerit ſic faciente. B ASI. Nō dicitgentē a caſu: ſed ſic facientē. nō enī vincere ſolumcquenit: ſed etiā certare legittime. hoc aūt eſt ſic ſinula exequi: ſicut recipimꝰ in mandatis. CIRVL.qic ergo fidelis ſeruꝰ ⁊ prudēs: opportuno tempore diſtribuēs prudēter cibaria famulis: hoc eſt ſpiritales eſcas beatꝰ erit: iuxta dictuꝫ ſaluatoris: in hocꝙ obtinebit adhuc maiora: ⁊ merebit̉ pͥmia famliaribꝰ debita. vnde ſequit̉: Uere ꝯico vobis: qꝛ ſuꝑomnia que poſſidet cōſtituet illū. BEDA: Quanra enī inter bonos auditores ⁊ bonos doctores eſtmeritorū diſtātia: tanta eſt etiā premiorū. hos enimadueniēs cū vigilantes inuenerit faciet diſcūbere:illos autē cum fideliter prudēterqꝫ diſpēſantes innenerit: ſuper omnia que poſſidet cōſtituet .i. ſuperomnia celeſtis regni gaudia: nō vtiqꝫ vt horū dominium teneāt: ſed vt eorū abundantiꝰ ceteris ſanctiseterna poſſeſſione fruant̉. THE. Uel ſuꝑ omniabona ſua cōſtituet eum: nō ſolū ſuper ſuā familiaꝫ:ſed vt tam terrena qͣꝫ celeſtia ei obediāt: qualis fuitieſus naue ⁊ helias: alter ſoli: alter nubibꝰ mādans:ies ſancti quaſi dei amici rebus dei vtuntur.Quicūqꝫ etiā vitā virtuoſe ꝑagit: ⁊ ſeruos ſuos .i. irāpiſcētiā recte diſpoſuit: exhibēs temꝑibꝰ ſinnſurā frumēti: ire quidē vt afficiat̉ in habēlo deū. cōcupiſcētie vero vt neceſſario vtaturiſiōe: ordinās eam in deū. Talis inqͣꝫ conper omnia que poſſidet dominꝰ: dignuser ſpeculatiuū intellectū intueri CHRY.aūt nō ſolū ex honore bonis reſeruato: ſedpene in malos corrigit auditorē. vnde ſeqͥd̓ ſi dixerit ſeruꝰ ille in corde ſuo: moraꝫ facitjeus venire. FBED. Nota inter vitia ſerui mali aſcriptū: ꝙ tardū domini ſui reditū putauerit. Nō aūt inter boni virtutes annumeratū: ꝙ hūccitum ſperauerit: ſed tm̄ fideliter miniſtrauerit. Nilergo meliꝰ eſt: qͣꝫ vt patiēter ſuſtineamꝰ ignorare qd̓ſcirioteſt: ſed tantū laboremꝰ vt idonei inueniIHEO. Ex eo aūt ꝙ nō conſiderat̉ hora fiIlta peccata eueniūt: nam ſi cogitaremꝰ dn̄mrenire ⁊ preſto eſſe terminū vite noſtre: minꝰ vtiqꝫeccaremus. vnde ſequit̉: Et ceperit ꝑcute̓ pueros:illas: ⁊ edere: ⁊ bibere: ⁊ inebriari. BED. Ineruo cūctorū preſulū malorū narrat dānatio:lecto domini timore nō modo ipſi luxurieat: ſed etiā ſubditos iniurijs ſtimulāt: qͣꝫuis ⁊ tyſſit intelligi pueros ⁊ ancillas ꝑcutere: corinfirmorū prauo exemplo vitiare. Edere autē: bie ⁊ inebriari facinoribus ⁊ ſeculi illecebris q̄ hoe dementāt occupari. de eius aūt pena ſubdit̉:ſenſiet dominꝰ ſerui illiꝰ die qua nō ſperat .ſ. iudicijEt diuidet eumASI. Non quidē diuidet̉ corpus vt hoc quidepnat̉ tormentis: illud vero dinſitat. nam fabuloſum eſt hoc neqꝫ iuſti iudicij cūſuerit totū: dimidiū pati penam. nec anima ſeat tota criminoſam cōſciētiā poſſidēs: ⁊ cū corpoſe mnala cooꝑans: ſed diuiſio eiꝰ ē ꝑpetua alienatiommē a ſpiritu. Nūc enī ⁊ſi non ſit gratia ſpiritus

indignis: videt̉ tamē vtcūqꝫ adeſſe conuerſionē eorexpectās ad ſalutē: tūc vero totaliter amputabit̉ abanima. Spiritꝰ ergo ſanctꝰ ⁊ brauiū eſt iuſtorum: etrima condēnatio peccatoꝝ: qm̄ eū īdigni amittētBED. Uel diuidet eū a fideliū ꝯſortio ſegregādo:⁊ eis qui nunqͣꝫ ad fidē pertinuerāt ſociando. vndeſequit̉: Patrē eius cū infidelibꝰ ponet. quia qͥ ſuoꝝ⁊ domeſticorūˡ curam non habet: fidem negauit: eteſt infideli deterior vt ait apoſtolus. yTHEO. Recte etiā infidelis diſpēſator cū infidelibꝰ ꝑtē accipiet: quia vera caruit fide.¶ Ille aūt ſeruꝰ qui cognouit uolūtatem domini ſui: ⁊ nō ſe p̄ꝑauit: ⁊nō fecit ẜm uolūtatē eius plagis uapulabit multis: qui aut non cognouit et fecit digna plagis uapulabitpaucis. Omni aūt cui multū datuꝫeſt: multū queret̉ ab eo: ⁊ cui comedauerūt multū: plus petent ab eo.LTHEO. Hic nobis dn̄s maiꝰ aliquid ⁊ terribiliꝰon̄dit. nō .n. ſolū diſpēſator infidelis accepta pͥuabitur gratia vt nihil eū iuuet ad vitādū ſupplicia: ſedmagis fiet ei dānatōis cauſa dignitatis immēſitas.vn̄ dicit̉: Ille aūt ſeruꝰ qͥ cognouit volūtatē dn̄i ſui⁊ nō fec̄ ẜm volūtatē eiꝰ capulapit ml̓tꝭ. CCHRV.Non enī ſimiliter in omnibꝰ omnia iudicant̉: ſedmaior cognitio fit maioris pene materia. vn̄ ſacerdos eadē peccās cū populo: ml̓ta grauiora patiet̉.CIRVL. Homo .n. ꝑſpicax qui turpioribꝰ ſuā volūtatē inclinauit: inexcuſabile pctm̄ ꝯmiſit: qͣſi ꝓptermaliciā recedēs a dn̄i volūtate: ſed hō ruſticanꝰ rōnabiliꝰ implorabit veniā vindicātis. vnde ſubditurQui au. nō cog. ⁊ ſe. dig pla. vapū. paucͣ CIHEO.Hic obijciūt aliqͥ: merito punit̉ qui ſciēs voluntatedn̄i nō ꝓſequit̉. Sed cur punit̉ ignorās? qꝛ cum ip̄eſcire potuiſſet noluit: ſed pigritās ip̄e fuit ignorātieſue cauſa,BAS I. Sed dices: ſi hic qͥdē multa ſuſtinet verbera: hic aut pauca: qual̓r dicūt qͥdā ꝙ nonimponit finē ſpplicijs. Sed ſciēdū ē ꝙ hͦ qd̓ h̓ dicit̉nō numeꝝ penaꝝ: ſed drīam indicat. pōt .n. aliqͥs eēdignꝰ inextīguibili flāma: vel remiſſiori: ⁊ indeficiēte v̓me: vel mitiꝰ torquēte vel fortiꝰ 7THEO. Oſtēdit̉ aūt ꝯn̄t̉ qͣre doctoribꝰ ⁊ ſciētibꝰ intēſior pena debeat̉ cū dr̄: Omni au. cui mul. da. ē: mul. que. ab eo:⁊ cui cōmē. ml̓. plꝰ pe. ab eo. Dat̉ qͥdē doctoribꝰ gr̄afaciēdi miracula: ſed commēdat̉ eis ſermonis ⁊ doctrine gr̄a: ſed in dato quidē nō dicit aliquid plꝰ petendū: ſed in cōmēdato ſiue depoſito: nam gr̄a v̓biincremēto eget: ⁊ a doctore reqͥrit̉ ampliꝰ. nō .n. decet eū torpere: ſed augere verbi talentū. BED. Ul̓aliter: Multū ſepe dat̉ etiā quibuſdā p̄uatis quibꝰetiā cognitio dn̄ice volūtatis ⁊ exequēdi q̄ cogſcūtfacultas impēdit̉. Multū autē commendat̉ illi: cuicū ſua ſalute dominici quoqꝫ gregis paſcendi curacōmittit̉: maiori ergo gratiā donatos ſi deliquerīt:maior vindicta ſequet̉. Mitiſſima autē oīm penaerit eorū qui p̄ter peccatū quod originalit̓ traxerūtnullū inſuper addiderūt: ⁊ in ceteris qui addiderūt