Ca. XII.

HEO. hoc dicit dn̄s refellēſ auaroꝝ intētōesident̉ coaceruare diuitias: qͣſi diu victuri. Sꝫnid te opulētia lōgeuū efficiet? Quid igit̉ manifeſte ſuſtines mala: incerta cā quietis: nā dubiū eſtpebeas attingere ſeniū: cuiꝰ gratia theſaurizās.¶ Dixit autē ſil̓itudinē ad illos dicēs: Hoīs cuiuſdā diuitis uberesfructꝰ ager attulit ⁊ cogitabat intraſe dicēs: Quid faciā ꝙ n̄ habeo quocōgregeꝫ fructus meos? Et dixit:Hoc faciā. Deſtruā horrea mea: ⁊maiora faciā: ⁊ illuc cōgregabo oīaq̄ nata ſūt mihi ⁊ bona mea: ⁊ dicaꝫaīe mee: Aīa habes ml̓ta bona poſita ī annos pl̓imos: reꝗeſce: comedebibe: epulare. Dixit autem illi deꝰ:Stulte hac nocte aīam tuā repetūta te. Que aūt ꝑaſti cuiꝰ erūt? Sic ēſibi theſauriziſat: ⁊ n̄ ē ī deū diuesTHEODicto ꝙ ex affluētia opū nō ꝓtēdat̉ vita humana: ad huiꝰ fidē ꝑabolā ſubdit dicens: Dixitūt ſil̓i. ad il. di. Ho. cuiuſ. diui. vbe. fru. ager attulit345I. Nō facturi quidē ex vbertate fructuū aliqͥd boni vt magis diuina lōganimitas pateat: quevſqꝫ ad malos ſuā bonitatē extēdit: pluēſ ſuꝑ iuſtoſ⁊ iiuſtos. Que v̓o ſunt q̄ h̓ hō bn̄factori recōpēſat:Nō meminit coīs naͣe: nec arbitratꝰ ē oporte̓ qd̓ ſuiſpēſari egētibꝰ: ⁊ horrea qͥdē crepabāt p̄ copia cōditoꝝ: auarꝰ tn̄ animꝰ neqͣqͣꝫ īplebat̉: nolēs veteribꝰ cede̓ ꝑꝑ auariciā: noua nō valens ſuſciꝑe ꝓptnl̓titudinē: ꝑꝑ qd̓ imꝑfectā eiꝰ ꝯſilia ⁊ ſteriles curen̄ ſubdit̉. Et cogi in. ſe di. Quid fa. ꝙ nō ha. qͦ cōru. meos; Conq̄rit̉ eque pauꝑibꝰ: an nō quē p̄mitinopia dicit: qͥd faciā? vn̄ victꝰ; vn̄ calciam̄ta; taliaiples ꝓfert. Urgēt .n. ip̄ius aīam diuitie a ꝓmuarijs emanātes: ne forte cū exiuerīt ꝓſint egentibus: a ſil̓i guloſoꝝ qͥ mallēt edacitate crepare qͣꝫ īdigētibꝰ de reliqͥis īꝑtiri. GREGO. xv. mora. P anguſtia ex ſatietate nata. dicēs .n. qͥd faciā? ꝓfecto inſicat: qꝛ votoꝝ ſuoꝝ effectibꝰ p̄ſſus ſub quodā rerūaſce laborabat BASI. Erat quidē ī ꝓmptu dice̓eriā horrea: cōuocabo egenos: ſed cogitat nō vtdiſtribuat: ſed vt cōgreget. Sequit̉ enī: Et dixit: hocfacia: Deſtruā horrea mea. Bene facis: nam dignaictōe nequicie ꝓmptuaria: diſſolue horrea exbꝰ nullā cōſolatōnem accepit ſubdit: Et maioraaciam. At ſi ⁊ hoc impleueris: nūquid deſtrues iterum: quid ſtultius qͣꝫ in infinitū laborare? Horreaſunt tibi ſi vis pauperū domꝰ. Sed dices: Cui iniuram facio ꝓpͥa retinēdo? Nam ⁊ ſequit̉: Et illuc cōFregabo oīa que nata ſunt mihi: ⁊ bona mea. Dicmnipi que tua? vnde ea ſumēs in vitā tuliſti; ſic̄ quipuenſēs ſpectacula ꝓhiberet adueniētes appropanlo ſibi: quod ad vſum cōmunē ordinat̉. Sil̓es ſuntbiuites qui cōmunia que preoccupauerūt eſtimātin eſſe. Si enim quilibet ſue neceſſitatis ſufficiētiā

recipiens: relinqueret ſuperfluū indigēti: non eſſetdiues nec pauꝑ­ CIRVL. Attēde ⁊ al̓r eē friuolūeiꝰ v̓bū cū dic̄: Cō. ō. q̄ na. ſūt mihi. qͣſi n̄ putarꝫ ea diuinitꝰ obtine̓: ſꝫ fructꝰ eē laborū ſuoꝝ BASI. Leterum ſi fateris ea tibi diuinitus ꝓueniſſe: an iniuſtꝰeſt deus inequaliter res nobis diſtribuens? Cur tuabūdas: ille vero mēdicat: niſi vt tu bone diſpēſationis merita cōſequaris: ille vero patiētie brauijs decoret̉. At tu nōne ſpoliator eſ: que diſpēſanda ſuſcepiſti ꝓpria reputādo; Eſt panis famelici quē tu tenes nudi tunica: quā in cōclaui cōſeruas: diſcalciati calceus qui penes te marceſcit: indigētis argentūqd̓ poſſides inhumatū: quo circa tot īiuriariſ: quotdare valeres. CHRI. Sed ⁊ in hoc errat: ꝙ bonaputat que ſunt indifferētia. rerū enī quedā ſunt bone: quedā male: quedā medie. Bona quidē ſunt caſtitas ⁊ humilitas ⁊ huiuſmodi: que cum homo eligit fit bonus. His aūt oppoſita ſunt mala: q̄ hō duꝫeligit fit malus. Media vero ſunt vt diuitie: q̄ quādoqꝫ quidē ordinant̉ in bonū .ſ. ad elemoſynā: quādoqꝫ ad malū .ſ. ad auariciā. ⁊ ſimiliter inopia qn̄qꝫ.ad blaſphemiā: quādoqꝫ ad ſapientiā ẜm affectumvtentiū. CIRVL. Diues igit̉ non parat ꝑmanētiahorrea ſed caduca: ⁊ quod ſtultiꝰ eſt: vite longitudinem ſibi taxat. Sequit̉ enim: Et dicam anime mee.Anima habeſ multa bona poſita in annos pl̓imosSed o diues fructus quidē habes in horreis: ſꝫ annos plurimos vnde poteris obtinere? CTHA.Siquis autem ſic viuat: quaſi quotidie moriturus:eo ꝙ incerta eſt naturaliter vita noſtra non peccabit. ſemꝑ enim maior timor plurimū volūtatis diſſoluit. Sed ecōtrario diues lōgeuitatem ſibi repromittēs ad voluptates aſpirat. Sequit̉ enim: Requieſce .ſ. a labore. Comede: bibe: epulare. magno .ſ. apparatu B AS I. Tam improuidꝰ es erga bona aīe:vt eſcas corporeas anime aſcribas; ſiquidē virtuteꝫhabet: ſi fecūda eſt operationū bonarū ſi deo adheſit: bona plurima poſſidet: ⁊ bono gaudio gaudet.Ueꝝ quia totꝰ carnalis es paſſiōibꝰ ſubiectus a ventre nō ab aīa clamas. CHRI̓. Nō aūt decet vacare delitijs ⁊ īpinguare corpꝰ: ⁊ attenuare aīam: faſcēqꝫ ei grauare: ⁊ tenebras obduce̓: ſpiſſūqꝫ velamēeo ꝙ ī delitijs dn̄atiuū aīe ſeruit: ſeruile v̓o corporidn̄at̉. Alim̄torū aūt indiget corpꝰ nō delitiaꝝ vt nutriat̉: nō vt ſcīdat̉ ⁊ fluat. Neqꝫ .n. aīe ſoli: ſed ⁊ ipſicorꝑi ſunt nociue delitie: eo ꝙ ex forti fit debile: exſano egrotatiuū: ex agili graue: ex formoſo d̓formeexⁱ iuuene veteroſū. BASI. Permiſſus aūt ē deliberare in oībꝰ ⁊ manifeſtare ꝓpoſitū ꝓpū: vt condignā me̓at̉ ſui effectꝰ ſnīam. Sꝫ dū ī abdito loqͥt̉ eloquia eiꝰ examināt̉ in celo. Unde ſibi reſpōſa ꝓuēiūtSequit̉ enī. Dixit aūt illi deꝰ: Stulte hac nocte animāͣ tuā repetūt a te. Audi cōueniēs tibi ſtulticie nomē: quod tibi nullꝰ īpoſuit hoīm: ſꝫ ip̄e deꝰ/ GRE.xxij. mora. Eadē nocte ſublatꝰ eſt: qui multa temꝑafuerat p̄ſtolatꝰ: vt .ſ. qui in lōgū ſibi ſubſidia colligēdo ꝓſpexerat: ſubſequētē diē vel vnū minime videret. CHRI. Dicit autem repetūt a te. Expoſcebātenim eam forſan terribiles quedaꝫ virtutes ad hocmiſſe: quoniā ſi de ciuitate in ciuitatem trāſeuntesegemus ductore: multomagis aīa abſoluta a corpore: ⁊ ad futuram vitam tranſmigrans indigebit