Lucas
vt vniuerſalem preguſtationē faciat humane ſalutis. vnde ſeqͥtur: Et cum eieciſſet demoniū: locutuseſt mutus. BEDA. Demoniacus autē iſte apudmattheū non ſolū mutꝰ: ſed ⁊ cecus fuiſſe narrat̉.Tria igitur ſigna ſil̓ in vno homīe perpetrata ſunt.Cecus videt: mutus loquit̉: poſſeſſus a demone liberat̉. qd̓ quotidie cōplet̉ in ꝯfeſſione credētiū: vtexpulſo pͥmū demone: fidei lumē aſpiciāt: deindead laudes dei tacentia pͥus ora laxent̉/ CIRVL.Hoc aūt miraculo ꝑacto extollebat eū multitudop̄conijs: ⁊ gloria q̄ deū decet. vn̄ ſeqͥtur: Et admi. ſūtturbe BEDA: Turbis aūt que minꝰ erudite videbant̉: dn̄i ſemꝑ facta mīrantibus: ſcribe ⁊ phariſeivel negare: vel ſiniſtra interp̄tatiōe ꝑuerte̓ laborabāt: qͣſi nō diuinitatis: ſꝫ īmudi ſpūſ oꝑa fuiſſent. vn̄ſeqͥt̉: Quidā aūt ex eis dixerūt: In beel. pͥnci. demo.eijcit demonia. Beelzebub deꝰ erat acharon. nambeel qͥdē ipſe baal: zebub aūt muſca vocat̉. Dicituraūt beelzebub qͣſi vir muſcaꝝ: ex cuiꝰ ſpurciſſimo ritu pͥncipē demonioꝝ cognominabant. CIRVL.Alij v̓o paribus ſtimulati liuoris aculeis: petebantab eo celeſte videre portētū. vn̄ ſeqͥt̉: Alij tētātes ſignū de celo q̄rebāt ab eo. Quaſi dicerent: qͣꝫuis abhoīe demoniū eieceris: nō tn̄ hoc ē diuine oꝑatiōisargumētū: nōdū enī vidimꝰ aliqͥd pͥoribꝰ ſil̓e miraculis. Moyſes enī trāſduxit populū ꝑ mediū maris: ioſue v̓o ſucceſſor eiꝰ ſolē retardauit ī gabaon:tu v̓o nihil hoꝝ on̄diſti. Querere enī ꝓdigia de celo innuit: ꝙ huiuſmodi cogitationibus tūc tꝑis afficiebantur erga chriſtum.¶ Ipſe aūt uidēs cogitatiōes eoꝝdixit eis: Oē r̄gnū ī ſe diuiſū: deſolabit̉: ⁊ domꝰ ſupra domū cadet. Siaūt ⁊ ſathanas ī ſeipſū diuiſꝰ ē: quōſtabit regnū eiꝰ: qꝛ dicitis in beelzebub me eijcere demōia? Si āt egoī beelzebub eijcio demonia: filij ur̄iin quo eijciūt? Ideo ip̄i iudices ur̄ierūt. Porro ſi ī digito dei eijcio demōia: ꝓfecto ꝑuēit ī uoſ regnū dei.CHRV. Cum phariſeorū ſuſpitio irrationabiliseſſet: mētu multitudinis nō audebāt eā diuulgare:ſꝫ in aīo ſuo eā vertebāt. vn̄ dr̄: Ip̄e aūt vidēs cogi.eoꝝ dixit eis: Oē reg. in ſe diui. deſo. ⁊ do. ſupra do.cadet. BEDA: Nō ad dicta: ſꝫ ad cogitata rn̄dit:vt vel ſic cōpellerēt̉ credere potētie eiꝰ qͥ cordis videbat occulta. CIRIL. Nō aūt rn̄debat ex ſcripturis: qꝛ nō attendebat falſo eas exponētes: ſꝫ exhis rn̄det q̄ cōiter accidūt. Domꝰ .n. ⁊ ciuitas ſi fuerit diuiſa velociter diſſipat̉: ⁊ etiā regnū quo nihileſt validiꝰ. firmat enī regna ⁊ domos ſubditoꝝ cōcordia. Si gͦ inquit ego ꝑ demonē demonia eijcio:diſſenſio int̓ eos ē: ⁊ perit v̓tus eoꝝ. vn̄ ſubdit: Si āt⁊ ſatha. in ſeip. diui. ē: quō ſta. reg. ipſiꝰ: qꝛ dicitꝭ mein beel. eijce̓ demōia? Nō enī fathanaſ ſibiip̄i repugnat: nec ſuis ſatellitibꝰ nocet: ſꝫ potiꝰ ſtatuit regnūſuū. Reſtat gͦ ꝙ diuina v̓tute cōteram ſathanam.AMBRO. In hoc etiā on̄dit regnū ſuū indiuiduū
eſſe atqꝫ ꝑpetuū: ⁊ iō qͥ nō in chriſto ſpem gerūt̉: ſꝫin pͥncipe demonioꝝ eijcere demones opinant̉: eosregni negat eē ꝑpetui: qd̓ ſpectat etiā ad ppl̓m iuoorū. Quō enī pōt regnū iudeoꝝ eſſe ꝑpetuū: qn̄ a legis ppl̓o ieſuſ negat̉: qͥ ex lege debet̉: ita ex ptāte ſefides iudaice plebis impugnat: impij gl̓ia diuidit̉diuidēdo diſſoluit̉. ⁊ iō regnū eccleſie manebit etnū: qꝛ indiuidua fides corpꝰ ē vnū/ BEDA: Regnū etiā patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſcī non ē diuiſuꝫ: qd̓ eſteterna ſtabilitate māſuꝝ. Deſiſtāt igit̉ arriani iuniorē patre filiū: filio v̓o ſpm̄ſcm̄ dice̓: qꝛ quoꝝ vnuē regnū: hoꝝ ē ⁊ vna maieſtas CHRI. Hec ē prima ſolutio. Secūda v̓o q̄ ē de diſcipulis: quā poniſubdēs: Si aūt ego in beel. eijcio demōia: filij vr̄i inquo eijciūt? Nō dicit diſcipuli mei: ſꝫ filij vr̄i: volēseoꝝ ꝑmulcere furorē. YCHRV. Iudei nāqꝫ ⁊ a iudeis ẜm carnē exorti ſūt chriſti diſcipuli: qͥ ptātē inſpūs īmūdos adepti erant a chriſto: ⁊ opp̄ſſos abeo in noīe chriſti liberabāt. Cū gͦ filij vr̄i ſathanā innoīe meo cōterūt: quō nō hꝫ multā amētiā: debereme a beelzebub virtutē hr̄e: dānabimī igit̉ ex fidenatoꝝ vr̄oꝝ. vn̄ ſubdit̉: Ideo ipſi iudices vr̄i erūt.CHRY. Qm̄ enī ex vobis emanātes mihi obediūt:liquet ꝙ ꝯdēnabūt oꝑātes ꝯͣria/ BEDA: Uel aliFilios iudeoꝝ exorciſtas gētis illiꝰ ſignificat: qͥ adinuocationē dei eijciebant demones. q. d. Si expulſio demonū in filijs vr̄is de nō demonibꝰ reputat̉qͣre in me idē opꝰ nō eandē habeat cām: Ergo ip̄ſiveſtri iudices erūt: nō ptāte ſꝫ oꝑatiōe: dū illi expuſionē demonū deo aſſignāt: vos beelzebub pͥncipidemonioꝝ/ CIRVL. Poſtqͣꝫ gͦ qd̓ dicitis calūnienotā hꝫ: manifeſtū eſt ꝙ in ſpū dei eijcio demonia.vn̄ ſubdit: Porro ſi in digito dei eijcio demonia: ꝓfecto ꝑuenit in vos regnuꝫ dei/ AVG. de ver. doQd̓ lucās digitū dei dicit: vbi mattheꝰ dixit ſpm̄: abeadē ſnīa non recedit: qͥnpotius ⁊ aliqͥd docet: ⁊ nouerimus quēadmodū intelligamꝰ vbicūqꝫ ſcripturarū legerimus: digitū dei. AVG. de que. euansDicit̉ aūt ſpūſſcus digitus dei ꝓpt̓ ꝑticipationē denoꝝ q̄ in eo dant̉ vnicuiqꝫ ꝓpria ſiue hoīm ſiue angeloꝝ. in nullis enī mēbris nr̄is magis apparet patitio qͣꝫ ī digitis. CIRIL. Uel ſpūſſcus dr̄ digit̉dei. filius enī manus ⁊ brachiū patris dictus ē: operat̉ enī pr̄ cūcta ꝑ eū. Sicut igitur digitꝰ non ē alinus a manu: ſed ei naturaliter inſitus: ſic ſpūſſcusconſubſtātialiter cōnexuſ eſt filio: ⁊ ꝑ eū oīa oꝑat̉.AMBRO. Nec tn̄ tibi mēbroꝝ compactiōe noſtroꝝ portio quedā videatur faciēda virtutis: induidue enī rei non pōt eſſe diuiſio. ⁊ iō ad formā vnitatis: nō ad diſtinctionē poteſtatis referenda diginūcupatio ē. ATHA. Ad p̄ſens aūt nō renuit dminꝰ gratia ſue humanitatis dicere ſe minorē ſpūſancto: dicens ſe in eo demones eijcere: qͣſi nō ſufficiente humana naturā de demonū expulſione: n̄virtute ſpūſſancti./ CHRV. Et ideo ꝯueniēter or̄.Peruenit in vos regnū dei .i. ſi ego homo exiſtensin ſpū diuino eijcio demones: ditata ē humana nitura in me: ⁊ aduenit regnū dei/ CHRI. Dicit autSuꝑ vos: vt eos attrahe̓t. q. d. ſi vobis adueniūt.ſpera: cur vr̄a bona faſtiditis? AMB. Sil̓ on̄cetiā īꝑialē qͣndā eſſe ſpūſſcī ptātē: in quo regnuedei: nos quoqꝫ ī qͥbꝰ habitat ſpūs eē regalē domū.